Het HondenForum

Hoi allemaal,
Ik schrijf dit topic niet om zielig te gaan zitten doen, maar ik wil eenmalig een keer mijn verhaal kwijt bij mensen die wel van honden houden en ik vraag me ook af of wat ik ga schrijven herkenbaar is voor anderen.

Vorig jaar november zijn in een tijdsbestek van 2 weken allebei mijn hondjes overleden. De eerste had kanker en hebben we uit zijn lijden verlost, de tweede kon niet zonder zijn vriendje en is echt gestorven van verdriet. We hebben alles geprobeerd om de tweede hond te helpen maar hij wilde gewoon niet meer verder zonder zijn maatje, kreeg uiteindelijk een epileptische aanval van 12 uur lang waarnaar hij in mijn armen een hartaanval kreeg en stierf. Ik dacht dat ik zou bezwijken aan het verdriet. 2 hondjes die in 2 weken in je armen sterven is echt teveel voor mij. Ik hield van die dieren en mijn hart (en die van mijn partner) was echt gebroken. Nu, 1 jaar later, heb ik nog steeds momenten van verdriet, vooral als ik er over praat, ook het schrijven van dit topic maakt me verdrietig merk ik. Buiten het verdriet en gemis, merk ik dat ik ook een soort van traumatische ervaring eraan heb over gehouden. Vooral de eerste maanden kon ik bijna niet slapen omdat alle beelden van mijn stervende hondjes op mijn netvlies stonden. Inmiddels gaat dit beter maar heb nog steeds mijn momenten. Ook kan ik niks meer hebben van dierenleed, ook als een van mijn huidige hondjes iets mankeerd zit ik met hartkloppingen in de wachtruimte van de dierenarts, zo bang dat deze ook dood gaat... Ja erg, ik weet het.

Maar nu komt het onbegrip waar ik het over wil hebben. Ik zal een paar opmerkingen die ik in die tijd naar mijn hoofd geslingerd heb gekregen eens opnoemen:
- Nou voor zoiets kan je je niet ziekmelden hoor! (mijn leidinggevende nadat ik aangaf het bijna niet te trekken op mijn werk. Ik ben hulpverlener in een blijf van mijn lijf huis, als ik in gesprek was met een client zag ik alleen maar mijn hond voor me. Ik deed vaak de deur op slot en ging dan een potje janken op kantoor. Dit was nadat het net gebeurd was)
- Nou, dat is wel een erg heftige reactie op het overlijden van een hond! (collega die niet van honden houdt)
- Nou, je pakt het wel allemaal zwaar op hoor (iemand die van katten houdt)
- Ja ik heb geen honden dus ik snap niet hoe je je voelt (dan denk ik, goh, kan je dan echt niet voorstellen dat ik hier verdrietig om ben??)
En zo kan ik nog wel even doorgaan. Achteraf wou ik dat ik assertiever had gereageerd maar was toen zo stuk dat dat niet eens meer ging.
Ook snappen veel mensen niet dat je met een hond zo een sterke band kan hebben, je zorgt voor hem, je loopt met hem, op een gegeven moment kan je lezen en schrijven met hem, en ja, na 12 jaar een dier gehad te hebben mis je hem. Dat is toch niet zo onbegrijpelijk!
Nou goed, sorry voor het lange verhaal maar ik zit hier nog steeds mee en wilde het gewoon even delen. Bedankt.

Wat ontzettend naar voor je... Jouw reactie is niet vreemd; een huisdier verliezen is ontzettend ingrijpend, zeker als een een nauwe band had met het dier.
Sommige mensen zijn inderdaad beperkt wat inlevingsvermogen betreft; en inderdaad, het is ook gewoon hun beperking en niet de jouwe dat ze niet begrijpen hoe dat voor iemand kan zijn.
Ik zou proberen er ook niet jouw ding van te maken hoor.
Het is hun ding en dat hoeft niet jouw probleem te zijn.

dat van die leidinggevende heb ik ook mee gemaakt ik had in een half jaar een hond en een pony afgegeven de hond is overleden tijdens een operatie en mijn pony heb ik in moeten laten slapen waar ik 3 nachten bij heb gezeten dus gewoon niet geslapen die pony had ik 21 jaar dus dat gaat je niet in de koude kleren zitten ik had me ook ziek gemeld en mijn leidinggevende vond dat dus ook niet nodig en schakelde de bedrijfsarts in en die vond het ook onzin dus heb ik vrije dagen op moeten pakken die ik eigelijk niet meer had en en toen ik begon met werken weer in heb moeten halen
gelukkig leefde mijn andere collega,s wel met me mee

ze zijn een deel van je gezin je kindjes.. waarom zou je daar niet om mogen rouwen...

niet te veel naar anderen kijken

Klinkt misschien hard ,maar eigenlijk is het niet normaal om nu nog hele trauma's te hebben en dat het je leven beheerst.
Verdriet heeft op een geven moment een plaatsje gekregen en dat zal voor iedereen weer anders zijn in tijd en heftigheid.
Maar als het te lang duurd dan klopt er iets niet en dat heeft niets te maken hoeveel je van je hond hield of het onbegrip van je omgeving.
Maar alles met je eigen .
Loop je niet teveel jezelf in deze gemoeds toestand te houden omdat het wat oplevert.
Want je loopt redelijk bevestiging te zoeken voor je verdriet.
Zo te horen word je leven er aardig door verstoord.

Ik denk dat iedereen er anders mee omgaat. Maar als jij verdriet hebt mag je dat hebben toch? Wij hebben kort geleden onze kat in laten slapen, mijn man was tijdens het hele gebeuren erg verdrietig, bij mij komt het daarna pas los en heb ik weken gehad dat als ik aan hem dacht de tranen in mijn ogen sprongen. En er zullen altijd mensen zijn die je niet begrijpen, kijk daar niet teveel naar volg je hart en als jij tijd nodig hebt om te rouwen dan neem je die tijd.

Ik kreeg toen we een pup kregen de sarcastische opmerking 'we hadden wel een geboortekaartje verwacht', terwijl deze persoon weet dat we heel graag een kindje zouden willen.

Ik vind dat je niet kan oordelen over iemand verdriet.
Ik ben opgegroeid met een golden retriever. Hij was 11 toen we hem hebben laten inslapen.
Dit is bijna 9 jaar geleden. Ik heb denk ik 2 jaar verdriet van de hond gehad.
De eerst maanden heel erg en daarna bij dingen die me aan hem lieten denken.
Dus eigenlijk ook wel een hele lange periode.

Eerlijk gezegd heb ik er meer verdriet van gehad dan van de dood van mijn opa's en oma's en dat kunnen mensen echt niet begrijpen.
Ik liep echter al 10 jaar elke ochtend met die hond.
Je staat er iedere ochtend mee op. Dus elke ochtend werd ik meteen als ik wakker werd geconfronteerd met het feit dat ie er niet meer was.
Elke keer als je thuis komt staat ie dus niet meer achter de deur te tapdansen.
Dus ja ik begrijp het wel, maar ik vind wel dat je ondertussen je verdriet een plek moet gaan geven.
Daarnaast creeer je dit verdriet vaak zelf door aan de hond te gaan denken en herinneringen op te halen.
Bewaar die momenten voor als je een stuk gaat wandelen of als je thuis bent.
Ik vind niet dat je werksituatie hier nou onder moet lijden.

Ik heb ook zitten janken op het werk maar ik heb me er niet ziek voor gemeld.

Vaak helpt een arm van een collega net en het ritme van de dag ook.

Ik kan begrijpen dat je veel verdriet hebt over het verlies van je hond(en). Logisch, want een huisdier wordt deel van je gezin.
Maar wat ik niet kan begrijpen is dat je je ziek meldt. Dat doe je alleen als je ziek bent en daar valt dit m.i. niet onder. Je kunt een vrije dag opnemen, voor mijn part een hele week, maar niet ziek melden. Daar geef ik je leidinggevende gelijk in.
Wat ik ook niet kan begrijpen is dat, zeker als je in een blijf-van-mijn-lijf-tehuis werkt en dus heel akelige verhalen hoort, je niet meer naar je cliënt kan luisteren omdat je te veel met je eigen verdriet bezig bent.
Ik kan me voorstellen dat je, als je plantsoenen schoffelt, achter de kassa zit o.i.d. je dat kan veroorloven. Maar niet als je met een heel kwetsbare groep mensen omgaat die afhankelijk zijn van JOU.
Wat betreft de ongevoelige reacties van je omgeving: ach, wen er maar aan. Er zijn nu eenmaal mensen die heel weinig inlevingsvermogen hebben. Daar verander je niets aan.

Kortom: een geliefd dier verliezen is heel erg. Net zo verdrietig als het verlies van een mens. Maar je weet van te voren dat jij je huisdier meestal overleefd. Dus hoort dat er wel bij. Verlies hoort bij het leven. Rouwen ook. Maar blijf er niet in hangen.

Wat naar. Natuurlijk rouw je hier om. Dieren kunnen zo'n deel van je leven uit gaan maken. Ze zijn er gewoon altijd. Als dat dan weg valt is dat zwaar.
Op gegeven moment moet het inderdaad wel een plekje krijgen. Anders kan je niet verder. Maar ook dan mag je er nog heel verdrietig om zijn.

Toen jaren geleden mijn konijn overleed snapten veel mensen ook niet dat ik zo verdrietig was. Kreeg opmerkingen als 'je koopt toch voor 10 euro weer een nieuwe in de dierenwinkel' en 'ach, het was maar een konijn hoor'. Tsja, die mensen snappen dan niet dat je echt een sterke band met je dieren kan opbouwen.

Probeer die opmerkingen te negeren en geef het verlies een plekje. Meer kan je niet doen.

Veroo schreef:Ik vind dat je niet kan oordelen over iemand verdriet.

Zo is dat. Laat toch gewoon ieder in zijn waarde. Ook in zijn of haar verdriet.
Precies zoals Eline schrijft: het verliezen van een geliefd huisdier is enorm ingrijpend. En dat de een zijn of haar verdriet wel uit en de ander niet of minder, heeft m.i. helemaal niets met de mate van verdriet te maken, maar puur hoe je zelf in elkaar steekt. Vreemd eigenlijk dat mensen daar weer zo nodig iets van moeten vinden.

Ja Rami .
Jij mag je dus een mening veroorloven of iemand die dat niet mag.

Kom zeg je kunt elkaar wel dood gaan knuffelen hier.
Zijn jullie dan ook zo begaan met TS of schept het een opening om hier even je eigen verdriet boven op te gooien.
Als je na een jaar nog helemaal vast zit in je verdriet en het in je gevoels leven een trauma is geworden ,en niet meer kunt funtioner in werk en prive dan ben je uit balans. .
Dan heb je hulp nodig.
Ik zie hier een topic van een wildvreemde die hier even haar verdriet neer stalt en dat zegt ook wel wat .
Schreeuw om aandacht omdat ze er niet uitkomt en ook een bevestiging zoeken voor haar verdriet wat ze niet krijgt in haar omgeving.

En dat er gezegt word van wen er maar aan klinkt misschien hard.
Maar er zit een kern van waarheid in.
Leven is hard op sommige momenten en daar moet je mee dealen.

Kom zeg als je nu al een jaar loopt te rouwen over je honden wat gebeurt er zo als je kerel of geliefde wegvallen.?
Ga hulp zoeken want het beperkt je.

Nanna schreef:

Nelleke schreef: hij wilde gewoon niet meer verder zonder zijn maatje, kreeg uiteindelijk een epileptische aanval van 12 uur lang waarnaar hij in mijn armen een hartaanval kreeg en stierf.

Even hoor. Waarom laat je een hond TWAALF uur lang in een epileptische status en ga je niet naar een dierenarts om hem netjes in te laten slapen?
Als ik dat zo lang had moeten aanzien had ik ook een achteraf-trauma.

Omdat verdriet en trauma's voor sommige mensen een manier van leven is.?

bouvierpoedel schreef:Ja Rami .
Jij mag je dus een mening veroorloven of iemand die dat niet mag.

Ehm... ik vind juist dat ik niet te oordelen heb over de mate waarin iemand verdriet heeft en zijn of haar verdriet laat zien. Verdriet is iets persoonlijks, je uiten is iets persoonlijks.
Ik ben bijvoorbeeld iemand die weinig verdriet laat zien (ook bij zeer ingrijpende gebeurtenissen) en daar zullen sommige mensen ook wel een mening over hebben. Terwijl mijn verdriet wellicht net zo groot is als die van TS, alleen uit ik het anders.
Iemand met raad en daad bijstaan als daar om gevraagd wordt (stel iemand kan niet meer met zijn of verdriet omgaan en geeft dat duidelijk aan) dat vind ik echt wat anders dan de ongevraagde meningen en adviezen waar TS het in haar beginpost over heeft.

Rami schreef:

bouvierpoedel schreef:Ja Rami .
Jij mag je dus een mening veroorloven of iemand die dat niet mag.

Ehm... ik vind juist dat ik niet te oordelen heb over de mate waarin iemand verdriet heeft en zijn of haar verdriet laat zien. Verdriet is iets persoonlijks, je uiten is iets persoonlijks.
Ik ben bijvoorbeeld iemand die weinig verdriet laat zien (ook bij zeer ingrijpende gebeurtenissen) en daar zullen sommige mensen ook wel een mening over hebben. Terwijl mijn verdriet wellicht net zo groot is als die van TS, alleen uit ik het anders.
Iemand met raad en daad bijstaan als daar om gevraagd wordt (stel iemand kan niet meer met zijn of verdriet omgaan en geeft dat duidelijk aan) dat vind ik echt wat anders dan de ongevraagde meningen en adviezen waar TS het in haar beginpost over heeft.

TS komt op mij over dat ze labiel is en het leven op dit moment flink verstoord word.
Prima dat je verdriet hebt maar in dit geval is het een roep op hulp en dan moet je niet met haar meegaan in haar verdriet om haar kop onder water te houden ,alleen maar om te laten zien hoe geweldig inlevend jezelf wel niet bent en gelijk even je eigen verdriet er tegen aan pleurt.
Binnen een bepaalde tijd hoor je je leven weer op te pakken en dat heeft niets te maken met of een ander jouw verdriet niet of wel begrijpt.
Djee zeg anders liepen we toch allemaal verdwaast rond als slachtoffers van verdriet en funtioneerde de maatschappij niet meer.

TS zit zelf in de hulpverlening .
Je kunt wel blijven lopen treuren om je hondje en bevestiging zoeken hoe verdrietig je wel niet bent .
Maar houd er ook rekening mee dat mensen je op een gegeven moment een zeikerd en zuiger vinden worden.

Dus mijn tip .
Ga hulp zoeken.

bouvierpoedel schreef:Klinkt misschien hard ,maar eigenlijk is het niet normaal om nu nog hele trauma's te hebben en dat het je leven beheerst.
Verdriet heeft op een geven moment een plaatsje gekregen en dat zal voor iedereen weer anders zijn in tijd en heftigheid.
Maar als het te lang duurd dan klopt er iets niet en dat heeft niets te maken hoeveel je van je hond hield of het onbegrip van je omgeving.
Maar alles met je eigen .
Loop je niet teveel jezelf in deze gemoeds toestand te houden omdat het wat oplevert.
Want je loopt redelijk bevestiging te zoeken voor je verdriet.
Zo te horen word je leven er aardig door verstoord.

Eens.

Bouvierpoedel: het is ook maar hoe je geschreven woord interpreteert, denk ik. Ik kan me - op zich - wel voorstellen dat je een jaar na dato nog verdrietig bent op het moment dat je het gebeuren weer oprakelt, er over schrijft of vertelt.
Of TS in haar verdriet blijft hangen, labiel is zelfs en haar leven 'verstoord' is, zoals jij stelt, weet ik niet. Kan ik ook niet zeggen na het lezen van één enkele post.

ik lees er niet echt uit, dat ze nu helemaal kapot en stuk is van verdriet, maar dat ze deelt, hoe ze dat toen ervaren heeft, de opmerkingen, ze heeft nu ook nog verdriet en zeker als je er over praat/schrijft komt dat weer naar boven, daar is niks mis mee, ik kan me dat heel goed voorstellen, het is voor haar dus niet niks om 2 hondjes in korte tijd te verliezen, of dat nou een jaar geleden is of niet.
de 1 heeft nou eenmaal meer tijd nodig, verdriet en rouw is niet in tijd af te meten.
je hoeft niet mee te gaan in "oh wat erg en wat ben je zielig" maar gewoon accepteren dat het voor iemand heel erg lastig is, is toch niet zo moeilijk.

Even hoor. Waarom laat je een hond TWAALF uur lang in een epileptische status en ga je niet naar een dierenarts om hem netjes in te laten slapen?
Als ik dat zo lang had moeten aanzien had ik ook een achteraf-trauma.

_________________

De dierenarts is in die 12 uur 4x bij ons geweest, valium toegediend, dan sliep hij weer, uur later weer wakker aanval begon opnieuw.Geloof me dat ik mijn hond niet 12 uur lang heb laten stuipen en niks heb gedaan. De dierenarts zei steeds dat het zou stoppen als hij maar zou gaan slapen. Daar geloof je dan in.
Ik zou het erg op prijs stellen als er even geen vraagtekens worden gezet bij wat ik voor mn hond gedaan heb. Het is een erg lang verhaal om hier nu op te schrijven hoe het precies gegaan is maar de dierenarts rekening van 1300 euro komt wel ergens vandaan.


Dan wil ik graag nog reageren op wat andere dingen die gezegd zijn.

Ik werk inderdaad in een blijf van mijn lijf huis en als ik door mijn persoonlijke omstandigheden niet in staat ben om goede hulp te verlenen aan mijn client, dan ben je dus niet in staat om te werken en val je officieel onder de noemer 'ziek'
Ziekte kan ook mentaal zijn. Maar om even een misverstand recht te zetten, ik heb me niet ziek gemeld ik heb doorgebikkeld maar eigenlijk niet verantwoord achteraf. Vrij nemen kon ook niet omdat mn halve team met een burn out thuis zat en ik dus veel alleen werkte.
Dat ik eigenlijk niet goed kon functioneren heeft een week of twee geduurd. Daarna was dat over. Was ik weer in staat om me op andere dingen te concentreren, zoals het probleem van mijn client.

Het beheerst mijn leven nu niet meer, heeft het wel een aantal maanden gedaan. Ik loop ook zeker niet de hele dag op mn werk over mn overleden hondjes te praten, dat is wel het laatste waar ik zin in heb. Het was alleen dat ik toen het gebeurde wel wat meer begrip had kunnen gebruiken.
Ook het traumatische waar ik het over had, is nu stukken minder. De eerste maanden wel ernstig, nu is het gesleten. Ik wilde niet overkomen alsof ik nog steeds zo erbij zit als 1 jaar geleden. Dan heb je mn openingspost niet goed geinterpreteerd.

Het is een beetje het punt dat ik toen best wel geschrokken ben hoe mensen kunnen reageren als ze zelf geen dieren hebben.

Of het voorbeeld dat iemand hier noemde; een lompe opmerking van een geboortekaartje bij een pup als je weet dat iemand probeerd een kindje te krijgen en dit niet lukt.

Ik moet dat ook loslaten, ik vroeg me alleen af of anderen dit herkennen en hoe jullie daar mee om gegaan zijn.

Rami schreef:Bouvierpoedel: het is ook maar hoe je geschreven woord interpreteert, denk ik. Ik kan me - op zich - wel voorstellen dat je een jaar na dato nog verdrietig bent op het moment dat je het gebeuren weer oprakelt, er over schrijft of vertelt.
Of TS in haar verdriet blijft hangen, labiel is zelfs en haar leven 'verstoord' is, zoals jij stelt, weet ik niet. Kan ik ook niet zeggen na het lezen van één enkele post.

Kom zeg .
Als je als vreemde hier even je verdriet neerpleurt als zijnde dat niemand je begrijpt dan heb je het allemaal al uitgemolken en van je afgeduwd in je omgeving.
Niemand begrijpt mijn verdriet dus ga ik op 1 of ander forum maar kijken of ze daar net zo verdrietig en begripvol zijn voor mijn verdriet.
Is toch een schreeuw om hulp dat je niet lekker in elkaar steekt.
Daar heeft de dood van haar hondjes niet meer mee te maken.
Maar haar vedriet.

Nou dan heb je hulp nodig en geen andere verdrietige die eigenlijk je kop onder water duwen met hun verdriet.

yamie schreef:ik lees er niet echt uit, dat ze nu helemaal kapot en stuk is van verdriet, maar dat ze deelt, hoe ze dat toen ervaren heeft, de opmerkingen, ze heeft nu ook nog verdriet en zeker als je er over praat/schrijft komt dat weer naar boven, daar is niks mis mee, ik kan me dat heel goed voorstellen, het is voor haar dus niet niks om 2 hondjes in korte tijd te verliezen, of dat nou een jaar geleden is of niet.
de 1 heeft nou eenmaal meer tijd nodig, verdriet en rouw is niet in tijd af te meten.
je hoeft niet mee te gaan in "oh wat erg en wat ben je zielig" maar gewoon accepteren dat het voor iemand heel erg lastig is, is toch niet zo moeilijk.

Nou, da's wat ik bedoel. Alleen schrijf jij het een stuk duidelijker op.

bouvierpoedel schreef:

Rami schreef:Bouvierpoedel: het is ook maar hoe je geschreven woord interpreteert, denk ik. Ik kan me - op zich - wel voorstellen dat je een jaar na dato nog verdrietig bent op het moment dat je het gebeuren weer oprakelt, er over schrijft of vertelt.
Of TS in haar verdriet blijft hangen, labiel is zelfs en haar leven 'verstoord' is, zoals jij stelt, weet ik niet. Kan ik ook niet zeggen na het lezen van één enkele post.

Kom zeg .
Als je als vreemde hier even je verdriet neerpleurt als zijnde dat niemand je begrijpt dan heb je het allemaal al uitgemolken en van je afgeduwd in je omgeving.
Niemand begrijpt mijn verdriet dus ga ik op 1 of ander forum maar kijken of ze daar net zo verdrietig en begripvol zijn voor mijn verdriet.
Is toch een schreeuw om hulp dat je niet lekker in elkaar steekt.
Daar heeft de dood van haar hondjes niet meer mee te maken.
Maar haar vedriet.

Nou dan heb je hulp nodig en geen andere verdrietige die eigenlijk je kop onder water duwen met hun verdriet.

Misschien moet je de tweede reactie van Nelleke ook even lezen.

bouvierpoedel schreef:Als je als vreemde hier even je verdriet neerpleurt als zijnde dat niemand je begrijpt dan heb je het allemaal al uitgemolken en van je afgeduwd in je omgeving.
Niemand begrijpt mijn verdriet dus ga ik op 1 of ander forum maar kijken of ze daar net zo verdrietig en begripvol zijn voor mijn verdriet.
Is toch een schreeuw om hulp dat je niet lekker in elkaar steekt.
Daar heeft de dood van haar hondjes niet meer mee te maken.
Maar haar vedriet.

Nou dan heb je hulp nodig en geen andere verdrietige die eigenlijk je kop onder water duwen met hun verdriet.

Ik was het eens met je eerste post. Maar je zit nu iemand die jij niet kent voor labiel uit te maken, wat nogal kwetsend is. Terwijl dit misschien maar één issue is waar ze mee vastgeraakt is, en ze voor de rest wel eens prima in elkaar kan zitten.

Ik lees hoe ze het toen heeft ervaren en niet dat ze nu met een trauma zit. Ik begrijp best dat het heftig is om twee honden vlak na elkaar te verliezen en dat het opschrijven ervan verdriet naar boven haalt. Het ging meer om de reactie die andere gaven op dat verlies dan het openen van kijkmijnoueenszieligzijn topic.

bouvierpoedel schreef:
Als je als vreemde hier even je verdriet neerpleurt als zijnde dat niemand je begrijpt dan heb je het allemaal al uitgemolken en van je afgeduwd in je omgeving.
Niemand begrijpt mijn verdriet dus ga ik op 1 of ander forum maar kijken of ze daar net zo verdrietig en begripvol zijn voor mijn verdriet.
Is toch een schreeuw om hulp dat je niet lekker in elkaar steekt.
Daar heeft de dood van haar hondjes niet meer mee te maken.
Maar haar vedriet.

Nou dan heb je hulp nodig en geen andere verdrietige die eigenlijk je kop onder water duwen met hun verdriet.


Ik was het eens met je eerste post. Maar je zit nu iemand die jij niet kent voor labiel uit te maken, wat nogal kwetsend is. Terwijl dit misschien maar één issue is waar ze mee vastgeraakt is, en ze voor de rest wel eens prima in elkaar kan zitten.

\


Ja het is een beetje kwetsend maar goed ik denk dat mijn openings post iets anders wordt geinterpreteerd als ik bedoeld heb. Ik begin het ook door te zeggen dat ik dit niet schrijf om hier zielig gaan zitten doen en dat dan iedereen tegen mij gaat zeggen : oh wat erg voor je, en dat ik daarmee fijn aandacht krijg,

Ik schreef het om te vragen of dit herkend wordt en hoe ik er mee om kan gaan

Maar dat antwoord heb ik ook al gekregen; niet proberen uit te leggen aan iemand die jou niet begrijpt dat je écht verdriet hebt, maar opmerking van je af laten glijden en niet meer over nadenken.

Ga ik proberen.

christo schreef:

bouvierpoedel schreef:Als je als vreemde hier even je verdriet neerpleurt als zijnde dat niemand je begrijpt dan heb je het allemaal al uitgemolken en van je afgeduwd in je omgeving.
Niemand begrijpt mijn verdriet dus ga ik op 1 of ander forum maar kijken of ze daar net zo verdrietig en begripvol zijn voor mijn verdriet.
Is toch een schreeuw om hulp dat je niet lekker in elkaar steekt.
Daar heeft de dood van haar hondjes niet meer mee te maken.
Maar haar vedriet.

Nou dan heb je hulp nodig en geen andere verdrietige die eigenlijk je kop onder water duwen met hun verdriet.

Ik was het eens met je eerste post. Maar je zit nu iemand die jij niet kent voor labiel uit te maken, wat nogal kwetsend is. Terwijl dit misschien maar één issue is waar ze mee vastgeraakt is, en ze voor de rest wel eens prima in elkaar kan zitten.

Waarom is dat kwetsend.?
We zijn allemaal labiel op zijn tijd.
Hoord ook bij het leven en daar is niets kwetsend aan.
Je kunt ook door je gezemel en gekwijl heel kwetsend worden.

Als iemand hier schrijft dat ze heel verdrietig is nog steeds en een trauma heeft dan vond ik dat vergaand en een teken dat je labiel bent op dat moment ,omdat het al een jaar geleden is.
En het je leven beperkt.
Wat is daar kwetsend aan om te zeggen.
Ik zeg daar gelijk achteraan dat ze hulp moet zoekn.
Kwetsend is pas als je het gaat ontkennen en dood knuffelen omdat je zelf alleen maar zo begripvol wilt zijn in het bevestigen van je eigen verdriet.
Gewoon het beestje bij de naam noemen is helemaal niets mis mee en helemaal niet kwetsend.
.

Nelleke schreef:Ja het is een beetje kwetsend maar goed ik denk dat mijn openings post iets anders wordt geinterpreteerd als ik bedoeld heb. Ik begin het ook door te zeggen dat ik dit niet schrijf om hier zielig gaan zitten doen en dat dan iedereen tegen mij gaat zeggen : oh wat erg voor je, en dat ik daarmee fijn aandacht krijg,

Ik schreef het om te vragen of dit herkend wordt en hoe ik er mee om kan gaan

Maar dat antwoord heb ik ook al gekregen; niet proberen uit te leggen aan iemand die jou niet begrijpt dat je écht verdriet hebt, maar opmerking van je af laten glijden en niet meer over nadenken.

Ga ik proberen.

Correctie: wat er gezegd wordt is, zoek hier wat hulp voor. Je hebt mensen die een talent hebben voor rouwbegeleiding en gezien dat je een jaar na dato nog steeds erg in de rouw bent, is rouwbegeleiding niet overbodig. Vooral ook omdat het aan je behoefte voldoet om erover te praten. Wat alleen maar heel normaal is, maar doe dat dan met iemand die in staat is om het gesprek de diepte te geven die je nodig hebt.

Ik snap je punt wel bouvierpoedel.

Als ik je schrijfwijze zo eens bekijk kom je op me over als intelligent genoeg
Je moet dus haast wel kunnen begrijpen dat er mensen zijn die niets met dieren hebben, ze zelf niet hebben en ze bij een ander gewoon als accessoire zien. Dat jij verdriet hebt om een dood hondje snappen ze niet, dan haal je toch een nieuwe? Ik geloof dat het vaak gewoon ook geen gemene onwil is maar een écht niet snappen hoe de zaak in elkaar steekt bij een hondenliefhebber.

Zo kan ik me er weer niks bij voorstellen dat iemand helemaal van het padje af raakt als de nieuwe auto een fikse kras oploopt. Voor mij is het een dom vervoermiddel, maar voor die persoon wellicht iets heel waardevols.
Ik moet me dan dus echt inhouden om daar geen grappen of anderzins sarcastische opmerkingen over te maken
Andere mensen met minder meelevendheid doen dat gewoon wèl.
Nou ja, prima. Brede rug hoor.

Haha ja daar kan ik me dus ook helemaaal niet druk om maken. Oeps, ben ik dan net zo als die mensen die zich niet kunnen inleven in mij....?

Nelleke schreef:

bouvierpoedel schreef:
Als je als vreemde hier even je verdriet neerpleurt als zijnde dat niemand je begrijpt dan heb je het allemaal al uitgemolken en van je afgeduwd in je omgeving.
Niemand begrijpt mijn verdriet dus ga ik op 1 of ander forum maar kijken of ze daar net zo verdrietig en begripvol zijn voor mijn verdriet.
Is toch een schreeuw om hulp dat je niet lekker in elkaar steekt.
Daar heeft de dood van haar hondjes niet meer mee te maken.
Maar haar vedriet.

Nou dan heb je hulp nodig en geen andere verdrietige die eigenlijk je kop onder water duwen met hun verdriet.


Ik was het eens met je eerste post. Maar je zit nu iemand die jij niet kent voor labiel uit te maken, wat nogal kwetsend is. Terwijl dit misschien maar één issue is waar ze mee vastgeraakt is, en ze voor de rest wel eens prima in elkaar kan zitten.

\


Ja het is een beetje kwetsend maar goed ik denk dat mijn openings post iets anders wordt geinterpreteerd als ik bedoeld heb. Ik begin het ook door te zeggen dat ik dit niet schrijf om hier zielig gaan zitten doen en dat dan iedereen tegen mij gaat zeggen : oh wat erg voor je, en dat ik daarmee fijn aandacht krijg,

Ik schreef het om te vragen of dit herkend wordt en hoe ik er mee om kan gaan

Maar dat antwoord heb ik ook al gekregen; niet proberen uit te leggen aan iemand die jou niet begrijpt dat je écht verdriet hebt, maar opmerking van je af laten glijden en niet meer over nadenken.

Ga ik proberen.

Mooi te horen dat je jezelf nog steeds bij de kraag hebt,.
Maar waarom proberen een ander te overtuigen van jouw verdriet.??
Niemand kan zoveel van jouw hond houden dan jij zelf.
En dus ook nooit het verdriet hebben dan jijzelf.
En de uitspraak van wen er maar aan en ga door met je leven zit een nuchtere kern van waarheid in.
Denk af en toe met een glimlach terug aan je mormels en heb er vrede mee.

Het komt omdat het vandaag 1 jaar geleden is van mn 2e hond. Ik moest er vanochtend dus extra aan denken, en hoe dat toen allemaal ging en hoe ik me voelde.
Vandaar mijn topic.
Ik ga als mn vriend vandaag thuis komt van het werk samen met hem even ritueeltje uitvoeren voor die 2.
Dan is het wel weer genoeg voor het komende jaar.

Ik ben ook erg blij mee dat ik sinds een half jaar ofzo ook weer veel leuke herinneringen terug heb. Dan praat ik met mn vriend erover en moeten we ook lachen. Volgens mij goed teken, maar het heeft er gewoon behoorlijk ingehakt!
Ik vermoed dat het ook niet meer zo ingrijpend zal zijn als ik nu opnieuw een hond kwijtraak. Het waren mijn eerste en die zijn toch speciaal.
Maar misschien zit ik er naast, tijd zal het leren.