Het HondenForum

Opa simba is een mannetje van ik denk 13 of 14 jaar oud.
Hij is nu een jaar bij ons,maar hij liep al wat moeilijker en had moeite om op te staan in de ochtend.
Dan rende hij op zijn manier het huis door als hij blij is.
Vannavond gleed hij weg met zijn kromme achterpootjes en kon niet meer lopen.
Ik heb hem nu aan de pijnstiller gezet,hij heeft geen pijn denk ik,maar het vervelende is dat hij niet opgepakt kan worden,om te gaan plassen,dat wilde hij al nooit en als je aan hem komt dan bijt hij.Hij schuift over de grond op zijn kontje.En zijn pootjes liggen er bij.

Dat is normaal al zo,maar ik ben zo geschrokken,hij ligt nu te slapen,maar morgen de da bellen en ik ben bang dat ik mijn lieve kleine mannetje moet gaan missen,
Ik denk dat dit een onsamenhangend verhaal is ..maar ik kan hem ook niet missen,
Hij heeft al een hersentumor en zou nog maar een paar weken te leven hebben.
Dat is al maanden nu,dus eigenlijk mag ik blij zijn.
maar ik had hem zo graag weer meegenomen met het hele stel naar de camping over een paar weken.
het ergste is om hem mee te nemen naar de da om hem een hele zware pil te geven zodat hij half slaapt zodat hij niemand aanvalt.
Hij is dan van de wereld en ik ben zo bang dat ik niet goed afscheid kan nemen van hem,als hij zo ver heen is.
maar hoe ka het dat een hondje ineens verlamd is?
Toch iets met die tumor >

dat zou uiteraard goed kunnen dat het door de tumor komt, maar het antwoord laat ik liever aan de dierenarts over.
Sterkte morgen! Ik duim voor je.

ik duim ook voor je ouwe mannetje hoor en voor jou natuurlijk, zal niet meevallen als je de laatste beslissing voor hem moet nemen

yvonne dl schreef:Opa simba is een mannetje van ik denk 13 of 14 jaar oud.
Hij is nu een jaar bij ons,maar hij liep al wat moeilijker en had moeite om op te staan in de ochtend.
Dan rende hij op zijn manier het huis door als hij blij is.
Vannavond gleed hij weg met zijn kromme achterpootjes en kon niet meer lopen.
Ik heb hem nu aan de pijnstiller gezet,hij heeft geen pijn denk ik,maar het vervelende is dat hij niet opgepakt kan worden,om te gaan plassen,dat wilde hij al nooit en als je aan hem komt dan bijt hij.Hij schuift over de grond op zijn kontje.En zijn pootjes liggen er bij.

Dat is normaal al zo,maar ik ben zo geschrokken,hij ligt nu te slapen,maar morgen de da bellen en ik ben bang dat ik mijn lieve kleine mannetje moet gaan missen,
Ik denk dat dit een onsamenhangend verhaal is ..maar ik kan hem ook niet missen,
Hij heeft al een hersentumor en zou nog maar een paar weken te leven hebben.
Dat is al maanden nu,dus eigenlijk mag ik blij zijn.
maar ik had hem zo graag weer meegenomen met het hele stel naar de camping over een paar weken.
het ergste is om hem mee te nemen naar de da om hem een hele zware pil te geven zodat hij half slaapt zodat hij niemand aanvalt.
Hij is dan van de wereld en ik ben zo bang dat ik niet goed afscheid kan nemen van hem,als hij zo ver heen is.
maar hoe ka het dat een hondje ineens verlamd is?
Toch iets met die tumor >

Kan je niet op de één of andere manier regelen dat wanneer het zover is je je ouwetje thuis kan laten inslapen? Lijkt me voor hem en voor jou veel fijner; minder stress en jij kunt afscheid nemen van je hondje zoals je hem kent...
Je kan hem wél missen en die beslissing maken, ook al blijft het vreselijk moeilijk, juist omdat je van je hondje houdt.

Hier natuurlijk ook duimen, sterkte..

hier wordt ook geduimd voor simba heel veel sterkte

Vanmiddag om half 4 gaat hij ons verlaten.
mijn bijzondere kleine lieffie.
Een jaar geleden kwam je terug van een adoptie,je vond niemand lief.
Maar er was niemand die je wilde hebben.je was ook een krengetje,een riem kon je niet om,je beet naar ales wat er in de buurt kwam,behalve je soortgenootjes,daar was je wel lief voor en toen ik dat zag wist ik dat je wel liefde kon geven.
Na weken kreeg ik je vertrouwen.
Alleen ik.
fer gaf je lekkers en dat vond je heerlijk.
Maar als je de kans kreeg met je kleine bekkie dan pakte je hem.
Vaak kwam je naar me toe en kwam kroelen,oppakken kon ook ik je niet,maar wat was je gelukkig.
Soms speelde je op jouw manier,maar wist niet zo goed hoe het allemaal moest.
Ik heb je geleerd wat liefde is en wat hield ik van je.
Ik die zei;kom maar hier,het gaat wel lukken en je mocht zijn zoals je was.
Soms was je echt irritant.
Je blafte tegen een boom en soms zomaar snachts.
Dan kreeg je op je kont met een zacht kussen.
nu is het genoeg en ga je naar je vriendjes die op je wachten.
Maar een jaar was te kort om voor je te mogen zorgen.
Dag liefiie dag schatje mijn mooie bijzondere opa simba.tje

Heeeeeeellllllllll veel sterkte voor straks!

Veel sterkte vanmiddag.

Veel sterkte bij de dierenarts Wat geweldig dat jij dat oude mannetje nog een goed jaar hebt kunnen bieden

Heel veel sterkte Wat fijn dat je hem nog een fijn jaar hebt kunnen geven.

ja maar zo voelt het niet hoor.. je weet met oudjes dat het snel voorbij kan zijn,maar het is gewoon te kort.
Hij is nooit gelukkig geweest echt nooit.
Zo zwaar mishandeld en nu is het mijn vriendje geworden ,wel met gebruiksaanwijzing.
maar dat hebben ze allemaal hier.hij is voor mij echt heel lief en likt steeds mijn tranen weg de lieverd.
ik wil het inhouden,maar dat gaat bijna niet.
Ik ga biefstuk maken met zijn pil erin en dan is hij al opweg naar de regenboog...

Heel veel sterkte voor vandaag en erna.

Heel veel sterkte.

heel veel sterkte met het verlies van simba
fijn dat je hem nog een fijn jaar hebt kunnen geven



simba rust zacht lieve jongen