Ik vind het moeilijk.
Soms kan je hart idd een ingeving geven, maar als beide partijen er niet achter staan houd het wel op ben ik bang.
Als je denkt dat je hem om kunt krijgen, dan zou ik zeggen: Kom op, zeg niet gelijk nee, we kunnen in ieder geval gaan kijken, klikt het niet dan houd het op. Dan houd jij de weg vrij voor hem om nee te zeggen, en heb je zelf de kans om te gaan kijken.
Wat ik wel zorgelijk vind, is dat, ook al is het ZIJN huis, hij dus wel aan zn eigen denkt met een RR straks, maar niet aan jouw wensen en behoeftes.
Alhoewel, misschien geeft hij ook normaal wel veel toe, maar ziet hij uiteindelijk een hele dierentuin niet zitten
Ikzelf heb een ex gehad die zich alles toe eigenen deed, zelfs de dure wasmachine, auto e.d. die IK van MIJN geld had betaald, maar ik had niets te willen en anders, nou ja daar ga ik niet over uitwijden. Prettig was het niet om met zo'n egoist samen te leven. Ik was erg jong, naief, en het was immers ook zijn huis. Dat ik het ooit gepikt heb na alles wat ik daar aan eigen geld heb ingestopt.
Ik mocht met veel pijn en moeite mijn vorige hond overnemen van mn vriendin, terwijl je normaal zonder twijfelen zoiets zou doen. En zo nog meer voorbeelden, maar ik wil er geeneens meer aan denken.
Gelukkig is dat nu anders.
Ik woon nu samen met mijn kanjer, die als ik zou willen, zelfs een complete kinderboerderij zou accepteren.
Ook al betaald hij de huur, het is wel ONS huis, en we beslissen samen over dingen, zegt hij, en dat is ook zo.
Wij overleggen samen, kan het wel of niet.
We heben nu een gezellige bubs huisdieren en we weten dat we in de toekomst zeker nog 1 of 2 kleine hondjes aan willen houden, mits daar ruimte, tijd en geld voor is, en als de een iets wil, staat de andere er voor open en word er overlegd.
Wij hadden 4 poezels, maar de laatste 2 zijn er in goed overleg bijgekomen.
Nero, aanloopkitten bij vrienden, doodziek, mager, en vrienden hadden hem gebeld.
Hij kwam notabene naar mij toe, of ik helpen wilde, en als het nodig was ik hem wel mocht meenemen.
En Joy, onze dove witte doedel, zat bij mn vriendin, die financieel gedonder had, en ze moest katten herplaatsen.
Ik heb Joy daar een aantal jaar terug geplaatst voor een vriendin die op andere kamers moest waar geen huisdieren mochten, bij een andere vriendin van me, omdat ik geen veilige plek had voor een dove kat.
Ik hoefde niet eens te overleggen: Haal maar op, we hebben nu veilig plek, en je bent stapel op die kat, nog steeds.
Zo hoort het als je samen bent, open staan voor elkaar, overleggen met elkaar, en het ook accepteren als de andere helft t niet zit zitten.
Ook al betaald jouw vent de huur, of de kosten van een koophuis, je woont er wel samen, je deelt samen een huis, en jij levert daar op jouw eigen manier jouw bijdrage met andere dingen betalen en t huishouden doen e.d.
Je doet het samen, en niet alleen, dit klinkt me als puur machtsvertoon/spel van hem, en ik zou daar zelf niet tegen kunnen. Been there, heb t laten gebeuren, maar heb gelukkig op tijd gezien dat dit niet de manier was.
Laat je niet onder de voet lopen, en ik zou zeker, ongeacht wel of geen hond, eens over de stand van zaken gaan praten, gewoon voor je eigen om zeker te zijn waar je staat en wat je voor hem waard bent als hij zo makkelijk zegt dat je maar een ander thuis moet zoeken.
Dan wil ik dus een andere 'voor mezellef'. Maar nee, dan wordt het te vol. En dat mag hij bepalen, want het is zijn huis. :M: Is ook zo, ik woon er alleen bij in, maar blijkbaar val ik dan onder decoratiemateriaal ofzo, als ik geen inbreng heb qua dat soort zaken.
Maar Abby woont nog 'thuis' bij mn moeder. Twee huizen verderop. 
.
Ik kan niet over iemand relatie oordelen, maar ik zou gaan voor een eerlijke verdeling van lasten en lusten en dus rechten, dus een samenlevingcontract 
