Het HondenForum

De dametjes zijn afgelopen nacht uit logeren geweest. Bij een hele goede vriendin waar ze regelmatig komen, en die ze ook soms uitlaat als ik lang moet werken of bijvoorbeeld ziek ben. We hebben daar ook weleens met zijn allen gelogeerd, en dat ging ook prima.

Vannacht dus niet Mijn vriendin denkt dat voornamelijk Vera eigenlijk helemaal niet geslapen heeft. En aangezien zij ontzettend bezig was met op elk geluidje naar de deur of het raam rennen in de hoop dat ik dat zou zijn, haalde ze Saar ook steeds uit haar slaap, want die moest dan natuurlijk snel achter haar grote zus aanrennen. Saartje heeft dus nog wel wat op bed liggen dutten, maar Vera lag of in de gang, of wilde per se zo ongeveer bovenop mijn vriendin liggen om steun te zoeken in het vreselijke drama dat de baas ze daar zomaar achter had gelaten
Toen ik ze op kwam halen was Vera ook helemaal dol; piepen, rondjes rennen, hijgen. Saar wat minder. Ik denk dat als Vera rustiger was geweest Saar ook gewoon lekker zou hebben liggen slapen. Maar ja, grote zus mistte de baas, en dan doet Saartje natuurlijk mee. Alhoewel het voor Saar dus (bleek nu ook wel weer) eigenlijk al voor een groot deel goed is als Vera er maar is. Ze hebben midden in de nacht ook nog samen liggen spelen zei mijn vriendin. Stelletje schorem
Vriendin heb ik maar een leuk cadeautje voor meegenomen als dank, die zal ook niet veel geslapen hebben :N:

Eenmaal thuis is Vera meteen in coma gestort naast de eettafel, en 4 uur later lag ze nog op exact dezelfde plek in exact dezelfde houding. Helemaal knock-out.

Zoiets drukt je dan ook wel weer met je neus op de feiten, vind ik, dat de honden zo 'bij jou horen', en dat je zo verantwoordelijk bent voor hun tja, ehm, levensvreugde? Het is natuurlijk wel vleiend zo'n mama's kindje, dat wel
Maar het verbaasde me omdat ze dit huis, en de persoon, echt heel erg goed kennen Doen we dus maar niet meer

die kleine meiden van je
ik zag het met Ragyo ook wel hoor, die bleef wel eens bij mijn ex logeren en hij was helemaal stapelgek op die jongen; evengoed wilde hij dan de eerste dag meestal niet eten, was hij zichtbaar van slag. en is hij ook 1x uit de tuin ontsnapt en richting huis gaan lopen (had nog zo gezegd niet in de tuin laten zonder toezicht.. maar ja)

Ach arme hondjes.. en mijn honden(behalve James) gaan in januari bij iemand logeren die ze helemaal niet kennen..dat word wat Vind het ook helemaal niet leuk

Moos schreef:De dametjes zijn afgelopen nacht uit logeren geweest. Bij een hele goede vriendin waar ze regelmatig komen, en die ze ook soms uitlaat als ik lang moet werken of bijvoorbeeld ziek ben. We hebben daar ook weleens met zijn allen gelogeerd, en dat ging ook prima.

Vannacht dus niet Mijn vriendin denkt dat voornamelijk Vera eigenlijk helemaal niet geslapen heeft. En aangezien zij ontzettend bezig was met op elk geluidje naar de deur of het raam rennen in de hoop dat ik dat zou zijn, haalde ze Saar ook steeds uit haar slaap, want die moest dan natuurlijk snel achter haar grote zus aanrennen. Saartje heeft dus nog wel wat op bed liggen dutten, maar Vera lag of in de gang, of wilde per se zo ongeveer bovenop mijn vriendin liggen om steun te zoeken in het vreselijke drama dat de baas ze daar zomaar achter had gelaten
Toen ik ze op kwam halen was Vera ook helemaal dol; piepen, rondjes rennen, hijgen. Saar wat minder. Ik denk dat als Vera rustiger was geweest Saar ook gewoon lekker zou hebben liggen slapen. Maar ja, grote zus mistte de baas, en dan doet Saartje natuurlijk mee. Alhoewel het voor Saar dus (bleek nu ook wel weer) eigenlijk al voor een groot deel goed is als Vera er maar is. Ze hebben midden in de nacht ook nog samen liggen spelen zei mijn vriendin. Stelletje schorem
Vriendin heb ik maar een leuk cadeautje voor meegenomen als dank, die zal ook niet veel geslapen hebben :N:

Eenmaal thuis is Vera meteen in coma gestort naast de eettafel, en 4 uur later lag ze nog op exact dezelfde plek in exact dezelfde houding. Helemaal knock-out.

Zoiets drukt je dan ook wel weer met je neus op de feiten, vind ik, dat de honden zo 'bij jou horen', en dat je zo verantwoordelijk bent voor hun tja, ehm, levensvreugde? Het is natuurlijk wel vleiend zo'n mama's kindje, dat wel
Maar het verbaasde me omdat ze dit huis, en de persoon, echt heel erg goed kennen Doen we dus maar niet meer

Wat helpt is om ze zelf niet te brengen maar je vriendin ze op laat halen .
Zijn ze meestal een stuk rustiger.

Die dames ook van je
Fenja die had precies hetzelfde toen ze jong was. De eerste keer dat ze uit logeren ging was ze 7 maanden en ging ze naar m'n zus die ze goed kent (haar huis ook). Dit was alleen één groot drama geworden, ik was naar een feest en zuslief belde op dat als het feest was afgelopen ik haar maar weer moest komen halen Ik ben het toen wel heel bewust gaan trainen met haar, omdat ik het voor Fenja heel vervelend vindt om zo te moeten stressen als ik er niet ben. Nu gaat het heel goed en kan ik haar overal droppen (eigenlijk gebeurt dat zelden, op de vakantie na van afgelopen jaar).

Wel leuk om zo te merken dat je best wel een hechte band met je honden hebt.
Maar aan de andere kant zou ik t toch minder vinden omdat je gewoon beperkt word in je doen en laten.
Want ze zou bijv nooit eens echt een weekendje zonder honden wegkunnen of zo.

Mijn honden zijn t van t begin af aan gewent om regelmatig bij mn ouders of vrienden ( fokker van Kenji & Ditch ) te zijn.
De enige die t eerste uur , soms iets langer wat onrustig is is Elena.
Dan gaat ze roepen , huilen dus.

Maar dat is dan zo weer klaar, en dan heeft ze net als de andere 2 zoiets van ok vrouwtje zal zo wel weer terugkomen.
Als ik ze dan ophaal zijn ze wel helemaal door t dolle dat dan weer wel

bouvierpoedel schreef:Wat helpt is om ze zelf niet te brengen maar je vriendin ze op laat halen .
Zijn ze meestal een stuk rustiger.

Dat dus.
Wanneer ik Kaiou (en vroeger mijn vorige hond Joris) zelf naar de buren zou brengen wanneer ik eens een weekend weg ga is hij erg onrustig en alleen maar 'bezig met wachten'.
Alle geluiden die hij hoort zouden best wel eens de baas kunnen zijn die terugkomt.
Ik breng dus niet, maar laat de buren Kaiou ophalen.
Dan is er niets aan hand en is het bij de buren zijn normaal.
Kaiou is dan zichzelf en de buren hebben een gezellige hond die met hen bezig is in plaats van met een baas die er niet is.

Herkenbaar, Gol heeft dat ook vrij sterk. Zelfs als ik mee ga uit logeren merk ik dat ze van de rel is, bij thuiskomst stort ze gelijk in coma op mijn bed. Maar ook als ik niet thuis ben en iemand anders logeert in mijn huis en past op Gol is het niet goed
Pas als ik thuis ben en Gol zich met een diepe zucht op mijn schoot kan storten is het helemaal goed. Heel lief maar wel lastig soms

Moos schreef:De dametjes zijn afgelopen nacht uit logeren geweest. Bij een hele goede vriendin waar ze regelmatig komen, en die ze ook soms uitlaat als ik lang moet werken of bijvoorbeeld ziek ben. We hebben daar ook weleens met zijn allen gelogeerd, en dat ging ook prima.

Vannacht dus niet Mijn vriendin denkt dat voornamelijk Vera eigenlijk helemaal niet geslapen heeft. En aangezien zij ontzettend bezig was met op elk geluidje naar de deur of het raam rennen in de hoop dat ik dat zou zijn, haalde ze Saar ook steeds uit haar slaap, want die moest dan natuurlijk snel achter haar grote zus aanrennen. Saartje heeft dus nog wel wat op bed liggen dutten, maar Vera lag of in de gang, of wilde per se zo ongeveer bovenop mijn vriendin liggen om steun te zoeken in het vreselijke drama dat de baas ze daar zomaar achter had gelaten
Toen ik ze op kwam halen was Vera ook helemaal dol; piepen, rondjes rennen, hijgen. Saar wat minder. Ik denk dat als Vera rustiger was geweest Saar ook gewoon lekker zou hebben liggen slapen. Maar ja, grote zus mistte de baas, en dan doet Saartje natuurlijk mee. Alhoewel het voor Saar dus (bleek nu ook wel weer) eigenlijk al voor een groot deel goed is als Vera er maar is. Ze hebben midden in de nacht ook nog samen liggen spelen zei mijn vriendin. Stelletje schorem
Vriendin heb ik maar een leuk cadeautje voor meegenomen als dank, die zal ook niet veel geslapen hebben :N:

Eenmaal thuis is Vera meteen in coma gestort naast de eettafel, en 4 uur later lag ze nog op exact dezelfde plek in exact dezelfde houding. Helemaal knock-out.

Zoiets drukt je dan ook wel weer met je neus op de feiten, vind ik, dat de honden zo 'bij jou horen', en dat je zo verantwoordelijk bent voor hun tja, ehm, levensvreugde? Het is natuurlijk wel vleiend zo'n mama's kindje, dat wel
Maar het verbaasde me omdat ze dit huis, en de persoon, echt heel erg goed kennen Doen we dus maar niet meer

Juist wel doen.
Je wilt het waarschijnlijk niet meer doen vanuit jouw gevoel en je vind het eigenlijk misschien ook nog wel lief en leuk dat ze zoveel aan jou hangen en dat heel stiekem in stand houden.
Maar stel dat jij de pijp uit gaat of een een ongeluk.

Ik zorg ook meestal dat ze de honden ophalen.. dat ze dus even alleen hebben gezeten en dat ze dan zoooooo blij zijn dat er iemand komt dat het z eook niets uitmaakt.
Ik vind het wel heel erg fijn als ik een adres achter de hand heb waar ze het goed doen, al is het maar voor de ene keer per jaar dat het nodig is.

suzan25 schreef:Die dames ook van je
Fenja die had precies hetzelfde toen ze jong was. De eerste keer dat ze uit logeren ging was ze 7 maanden en ging ze naar m'n zus die ze goed kent (haar huis ook). Dit was alleen één groot drama geworden, ik was naar een feest en zuslief belde op dat als het feest was afgelopen ik haar maar weer moest komen halen Ik ben het toen wel heel bewust gaan trainen met haar, omdat ik het voor Fenja heel vervelend vindt om zo te moeten stressen als ik er niet ben. Nu gaat het heel goed en kan ik haar overal droppen (eigenlijk gebeurt dat zelden, op de vakantie na van afgelopen jaar).

Hoe heb jij dat getraind?

Een middagje ofzo gaat overigens wel goed hoor. Dat zijn ze ook weleens bij die vriendin, en dat gaat prima. We gingen er dus eigenlijk vanuit dat ze 's nachts gewoon zouden gaan slapen Ze zijn ook weleens een middagje/avondje ergens anders, en ook dat gaat goed.

Laten ophalen hadden wij het inderdaad ook over gehad na gisterennacht! Alleen zij heeft geen auto, en om nou met de bus mijn honden op te komen halen is ook weer zo wat. Dat wil ik ook niet vragen

bouvierpoedel schreef:Juist wel doen.
Je wilt het waarschijnlijk niet meer doen vanuit jouw gevoel en je vind het eigenlijk misschien ook nog wel lief en leuk dat ze zoveel aan jou hangen en dat heel stiekem in stand houden.
Maar stel dat jij de pijp uit gaat of een een ongeluk.

Ik vind het wel vertederend, maar niet handig. Dus in stand houden komt mijzelf ook bijzonder niet goed uit hoor
Als ik de pijp uit ga of een ongeluk krijg neem ik eigenlijk wel aan dat ze na een aantal dagen zich wel weer 'zullen herpakken'. Zeker aangezien ze dus wel gewend zijn om een middag of avond bij anderen te zijn, en dat ook gewoon goed gaat. Het verbaasde me nogal dat ze zo'n nacht, of nou ja 'ze', met name Vera, moeilijk vinden. Ik dacht dat ze juist dan toch altijd al slapen, terwijl ze overdag wakkerder zijn. Dat het dan 's nachts helemaal makkie zou zijn.

bouvierpoedel schreef:

Moos schreef:De dametjes zijn afgelopen nacht uit logeren geweest. Bij een hele goede vriendin waar ze regelmatig komen, en die ze ook soms uitlaat als ik lang moet werken of bijvoorbeeld ziek ben. We hebben daar ook weleens met zijn allen gelogeerd, en dat ging ook prima.

Vannacht dus niet Mijn vriendin denkt dat voornamelijk Vera eigenlijk helemaal niet geslapen heeft. En aangezien zij ontzettend bezig was met op elk geluidje naar de deur of het raam rennen in de hoop dat ik dat zou zijn, haalde ze Saar ook steeds uit haar slaap, want die moest dan natuurlijk snel achter haar grote zus aanrennen. Saartje heeft dus nog wel wat op bed liggen dutten, maar Vera lag of in de gang, of wilde per se zo ongeveer bovenop mijn vriendin liggen om steun te zoeken in het vreselijke drama dat de baas ze daar zomaar achter had gelaten
Toen ik ze op kwam halen was Vera ook helemaal dol; piepen, rondjes rennen, hijgen. Saar wat minder. Ik denk dat als Vera rustiger was geweest Saar ook gewoon lekker zou hebben liggen slapen. Maar ja, grote zus mistte de baas, en dan doet Saartje natuurlijk mee. Alhoewel het voor Saar dus (bleek nu ook wel weer) eigenlijk al voor een groot deel goed is als Vera er maar is. Ze hebben midden in de nacht ook nog samen liggen spelen zei mijn vriendin. Stelletje schorem
Vriendin heb ik maar een leuk cadeautje voor meegenomen als dank, die zal ook niet veel geslapen hebben :N:

Eenmaal thuis is Vera meteen in coma gestort naast de eettafel, en 4 uur later lag ze nog op exact dezelfde plek in exact dezelfde houding. Helemaal knock-out.

Zoiets drukt je dan ook wel weer met je neus op de feiten, vind ik, dat de honden zo 'bij jou horen', en dat je zo verantwoordelijk bent voor hun tja, ehm, levensvreugde? Het is natuurlijk wel vleiend zo'n mama's kindje, dat wel
Maar het verbaasde me omdat ze dit huis, en de persoon, echt heel erg goed kennen Doen we dus maar niet meer

Juist wel doen.
Je wilt het waarschijnlijk niet meer doen vanuit jouw gevoel en je vind het eigenlijk misschien ook nog wel lief en leuk dat ze zoveel aan jou hangen en dat heel stiekem in stand houden.
Maar stel dat jij de pijp uit gaat of een een ongeluk.

Maar hoe train je dat? Ik kan nog geen vijf minuten weg zonder dat Akira het hele huis op stelten zet, en dan is er altijd iemand thuis. Ze gilt en joelt echt de boel bij elkaar net zolang tot ik terug ben.

Tiny schreef: Maar hoe train je dat? Ik kan nog geen vijf minuten weg zonder dat Akira het hele huis op stelten zet, en dan is er altijd iemand thuis. Ze gilt en joelt echt de boel bij elkaar net zolang tot ik terug ben.

Jee, dat is wel heel heftig Tiny! Ze kunnen hier verder wel goed alleen zijn gelukkig. Beter nog als er helemaal niemand thuis is, dan als ik iemand vraag om hier thuis 'op te passen' (kunnen ze wel hoor, maar zijn dan wat onrustig). Dan denken ze schijnbaar dat ik ze bij die persoon ga laten ofzo

Hans heeft zijn rooster verandert naar twee avonddiensten zodat ik boodschappen kan gaan doen, alleen thuis laten zit er echt niet in bij haar. Hij heeft echt koppijn als ik terug kom. Hij speelt en wandelt in die tussentijd maar ze heeft echt nergens interesse in. Ik ben wel eens weggegaan terwijl zij aan het wandelen waren maar dan schiet ze bij thuiskomst in paniek en blijft alleen maar zoeken waar ik ben. Ik vind het echt zielig voor haar, en misschien is dat het probleem wel

Vanochtend m'n ex aan de telefoon... Type grote stoere man, lichtelijk overstuur
Hij past met kerstmis een paar daagjes op Charlie; hij is dit jaar alleen en ik wordt bij m'n nieuwe schoonmoeder verwacht.
Kansen om in de smaak te vallen met Charlie én Terrorpuberpup zijn natuurlijk nihil, dus Charlie uitbesteden leek wel goed en ex vind het hartstikke gezellig.
Maar...zou ze geen enorm trauma krijgen van een paar dagen van mij gescheiden te zijn?

Als wij op vakantie gaan, gaat Yolah ook logeren bij mijn schoonouders. Wij doen het ook zo dat we haar uitlaten, gaan weg en een paar uur later komt schoonma haar ophalen. Geen enkel probleem.

De eerste keer hadden we haar zelf gebracht. Drama! Ze bleef maar zoeken en rondhijgen... Sinds we haar laten ophalen, is er geen enkel probleem. Misschien dat dan eens proberen?

Tiny schreef:Hans heeft zijn rooster verandert naar twee avonddiensten zodat ik boodschappen kan gaan doen, alleen thuis laten zit er echt niet in bij haar. Hij heeft echt koppijn als ik terug kom. Hij speelt en wandelt in die tussentijd maar ze heeft echt nergens interesse in. Ik ben wel eens weggegaan terwijl zij aan het wandelen waren maar dan schiet ze bij thuiskomst in paniek en blijft alleen maar zoeken waar ik ben. Ik vind het echt zielig voor haar, en misschien is dat het probleem wel

Het helpt soms door er een Blijf! commando van te maken. Eerst het Blijf commando gewoon in de huiskamer oefenen, dan oefenen met dat je heel kort op de gang gaat staan, en als dat goed gaat, de afstand en de tijd gaan uitbreiden. Hopelijk doorbreek je zo het patroon van, 'na x hoeveelheid tijd vrouwtje uit het zicht ga ik jànken '

christo schreef:

Tiny schreef:Hans heeft zijn rooster verandert naar twee avonddiensten zodat ik boodschappen kan gaan doen, alleen thuis laten zit er echt niet in bij haar. Hij heeft echt koppijn als ik terug kom. Hij speelt en wandelt in die tussentijd maar ze heeft echt nergens interesse in. Ik ben wel eens weggegaan terwijl zij aan het wandelen waren maar dan schiet ze bij thuiskomst in paniek en blijft alleen maar zoeken waar ik ben. Ik vind het echt zielig voor haar, en misschien is dat het probleem wel

Het helpt soms door er een Blijf! commando van te maken. Eerst het Blijf commando gewoon in de huiskamer oefenen, dan oefenen met dat je heel kort op de gang gaat staan, en als dat goed gaat, de afstand en de tijd gaan uitbreiden. Hopelijk doorbreek je zo het patroon van, 'na x hoeveelheid tijd vrouwtje uit het zicht ga ik jànken '

In huis gaat het goed en kan ik even naar boven om de was te doen maar zodra ik de tussendeur open maak om weg te gaan gaat het al mis. Ik heb het commando wachten en dat beheerst ze goed, behalve als ik weg wil gaan.

Tiny schreef: In huis gaat het goed en kan ik even naar boven om de was te doen maar zodra ik de tussendeur open maak om weg te gaan gaat het al mis. Ik heb het commando wachten en dat beheerst ze goed, behalve als ik weg wil gaan.

En door de achterdeur , Tien ?
Toen ik door de voordeur ging brak Gijsje zowat mijn katteluik uit de gangdeur eruit. Dat was mijn moeite ook in het begin en ik heb het toen anders gedaan met opbouwen. De achterdeur gebruiken en weer opnieuw beginnen met opbouwen. Bij die achterdeur hing geen spanning en kon ik weer schoon van voor af aan beginnen net oefenen.
Uit, kong, deur uit en weer terug. En zo opgebouwd tot ik een kopje thee in de auto drinken kon en door mijn buren voor gek werd verklaard.

Nu heb ik een vaste routine..uitgaan, ze krijgen een kong ( en die krijgen ze alleen als ze even alleen moeten blijven verders niet en ik haal het ook weer weg als ik thuis kom ) en dan ga ik door de achterdeur eruit.
Dat gaat goed !

Ze ziet mij dan ook vertrekken, de tuin grenst aan de woonkamer en heeft een groot raam. Het moment dat ze mij met jas of schoenen ziet is voor haar een teken dat ik wegga, ook al ga ik soms met mijn jas aan op de bank zitten en trek deze weer uit, de spanning blijft. En het is echte paniek, heel sneu om te zien dus accepteer ik het maar als iets wat bij haar hoort.

Ik moet meestal 2 avonden per week naar school en dan passen mijn ouders op. Af en toe 3 avonden en dat was vorige week ook het geval. De 3e avond wilde Jigzy niet meer eten Ze ligt ook de hele tijd zielig in de bench als ik weg ben. Zodra ik thuis kom is ze hyperactief en eet ze wel. Als ik ze echt alleen laat en ik kom weer thuis slaapt ze gewoon. Ik maak er eigenlijk niet veel van Het is niet leuk voor haar nee maar af en toe ben ik ook gewoon met mijzelf bezig en als ze dan een keer een nachtje logeren en door iemand anders uitgelaten worden hebben ze dat maar te slikken.

Ik had verwacht dat Noah ook zo zijn, toen ik weekje weg was, heeft ze thuis de boel best op stelte gezet Ze is laatst bij Aimee wezen logeren, maar volgens mij heeft ze me niet echt gemist. Met ophalen kon er nog net een begroeting vanaf, maar de rest van het gezin was interessanter. Goede leer voor mij, als ik op vakantie ga, gaat Noah bij een ander logeren en niet meer thuis blijven