Het HondenForum

Inmiddels hebben wij ipv een herplaatser een pup erbij gekocht.
Ik vond het moeilijk een geschikte herplaatser te vinden. Eerst dacht ik ik wil er geen pup bij, teveel werk.
Maar toen ik Daya in huis haalde vond ik het ook veel werk en erg spannend allemaal. Bovendien klopte het niet wat de vorige eigenaars allemaal verteld hadden dus eigenlijk was ik een beetje bang om weer zoiets mee te maken.

Al met al erg leuk een pupje erbij en het gaat super met Daya.
Maar sjeesus....mijn dochter!!!
Ik ga het heel eerlijk zeggen, en dat kan best denk ik, maar ik word gekker van mijn dochter dan van die pup.
(dat is ook wel een beetje de reden dat ik hem nog niet netjes heb voorgesteld hier)
De hele dag waarschuwen en ze blijft maar klieren. Waarschuwen alleen helpt dus niet. Rustig uitleggen en vertellen hoe het wel moet ook niet.
Toen heb ik een keer alles bij haar terug gedaan wat ze bij de pup doet; aan haar oor trekken, haar op de grond duwen, haar bij haar nekje pakken etc.
Op de trap gezet elke keer als ze weer aan het klieren was.
Pup in de bench maar dan gaat de pup gillen en Daya steeds voor die bench staan en gaat 'ie nog harder gillen.
Eerst deed ik Daya regelmatig in de gang, daar ligt ook haar kussen. Maar pupjelief heeft de hele gang onder gepiest en die lucht kreeg ik niet uit de vloerbedekking. Dus de vloerbedekking eruit en morgen komt er zeil in.

Vanavond WEER gewaarschuwd dat ze niet bij de hondjes mocht komen als ze op hun kussen liggen.
Nog geen half uur later gaat ze er naartoe, en ik hoor een grom en een een hoop gegil.
Tsja, toen zei Daya HAP! Voel me er wel een beetje schuldig over want ik had haar daar weg moeten halen maar zag het te laat.
Ik schrok me natuurlijk kapot en heb mijn dochter even bekeken. Een blauwe langwerpige plek op haar voorhoofd.
Mijn partner is er helemaal ontdaan van, terwijl ik het een logische reaktie vind van Daya; of denk ik nou te makkelijk?
Moest even mijn verhaal kwijt hoor, zit er een beetje doorheen . Iemand nog tips hoe ik het in vredesnaam mijn dochter van 3 duidelijk kan maken???
Of vanaf morgen de hondjes weer gewoon in de gang als dochterlief wakker is en verder niet te druk over maken?
Pup terugbrengen? Of doorzetten? help!

Hopelijk heeft de "hap" van vandaag haar doen inzien dat een hond kan bijten en dat je erbij weg moet blijven.
Zoniet ..... misschien met kenneldelen de kamer in tweeën delen zodat je dochtertje niet bij de honden kan komen ...... een kindje van drie jaar zou toch moeten snappen dat iets niet mag

Mijn vorige pleegzusje daagde de honden ook continu uit, en die lieten dus telkens weten dat ze er niet van gediend waren (tegen haar opstaan, elastiekje uit staart halen ed). Dat vindt ik heel logisch, zolang je er op let dat je kind/hond niet te ver gaat.
Bij een pup vind ik het anders, je zult je dochter toch héél goed moeten leren wat kan en wat niet kan.
Wat voor ras is de pup?

Klinkt mij in de oren als een bekende situatie.
Toen ik 10 werd kreeg ik een pup, ik was er helemaal gelukkig mee en alles liep goed op 1 ding na.
Mijn jongere zusje was ervan overtuigd dat het toch echt een leuk speeltje was en deed precies dezelfde dingen als jouw dochter nu doet. Er was alleen wel een pluspunt. Wij konden met 3 personen opletten of zij de pup niet plaagde (ik, mijn moeder en broertje en na werktijd ook mijn vader) en na een tijdje liet ze hem ook met rust al heeft ze hem toch wel een paar keer pijn gedaan.

Ik denk dat je vooral moet kijken naar of het haalbaar is om je dochter te blijven corrigeren. Dat is niet makkelijk als je alleen thuis bent, maar ze kan het best leren. Je kunt het altijd proberen, maar als het niet lukt ben ik bang dat het beter voor zowel de pup als je dochter is om een nieuw baasje te zoeken.

flatcoat schreef:Hopelijk heeft de "hap" van vandaag haar doen inzien dat een hond kan bijten en dat je erbij weg moet blijven.
Zoniet ..... misschien met kenneldelen de kamer in tweeën delen zodat je dochtertje niet bij de honden kan komen ...... een kindje van drie jaar zou toch moeten snappen dat iets niet mag

Op het moment van correctie wel ja. Maar een kind van 3 heeft nog geen goede impulsbeheersing en ontdekken nog veel door dingen aan te raken.

Ik denk dat het goed is om je dochter echt in te laten zien hoe je wel met de pup om moet gaan. Dus keer op keer op keer consequent in blijven grijpen. Zet haar gerust élke keer als ze de pup verveeld, op de trap. Élke keer!
Zodra je 1 keer toelaat of over het hoofd ziet, is dit gedrag moeilijk te doorbreken. Consequent zijn dus, naar je dochtertje toe!

Misschien is het een idee om je dochter en je pup elke dag mee naar buiten te nemen, naar een speelveld waar je dochter zich kan uitleven. Het kan zijn dat je dochtertje niet voldoende haar energie kwijt kan, of behoefte heeft aan meer spelen met leeftijdgenootjes.

Verder denk ik dat je teveel emotionele energie in het corrigeren van je dochter stopt. Je kunt haar ook zwijgend naar de gang brengen voor een time out. Dat ontneemt haar de voldoening die ze anders haalt uit het 'mammie over de rooie helpen'.

Ik dacht eerlijk gezegd ook wel dat ze zou begrijpen dat het een echt hondje is en dat ze ook wel zou luisteren naar wat wel en niet mag. Ze is bijdehand genoeg.
Blijkbaar doe ik toch ergens iets verkeerd want ze blijft doorgaan.
Misschien is ze wel jaloers ook.
En het kan idd ook negatieve aandacht vragen zijn.
Morgen kunnen de hondjes weer in de gang als het zeil er ligt, en dan ga ik dochterlief maar eens elke keer zwijgend op de trap zetten zonder al te veel poespas.
Het is trouwens een Teckelpupje, echt een droppie.
Maar ik was zo bang dat dit helemaal fout gaat.
Daarom ben ik toch blij dat ik hier even mijn verhaal neer kon zetten en ben ik nog blijer met jullie tips; dankjewel!

Teckels staan (volgens Dogs101 op AnimalPlanet, ik weet niet hoe betrouwbaar dat is) wel bekend als hondjes die je niet aan de oren moet trekken en niet in bijzonder geschikt zijn voor kleine kinderen. Ook omdat jonge kinderen nog niet zo stabiel en gecoördineerd op de benen staan en dus makkelijk over zo'n hondje kunnen struikelen. Wat gezien de kwetsbare rug van een Teckel iets is wat je niet wilt hebben. Ik ben bang, afgaande op de informatie die ik heb, dat je niet het meest geschikte ras hebt uitgekozen.

Daya schreef:Het is trouwens een Teckelpupje, echt een droppie.
Maar ik was zo bang dat dit helemaal fout gaat.
Daarom ben ik toch blij dat ik hier even mijn verhaal neer kon zetten en ben ik nog blijer met jullie tips; dankjewel!

Zowel puppies als kleuters groeien snel. Even een paar maanden schipperen en doorbijten en het zal vast wel lukken hoor.

De oudere hond hapte toch en niet de pup?
Lag de pup erbij? Ik besef dat je al oplet, maar ook even Dhaya haar gedrag in de gaten houden, het zou nu zomaar kunnen dat zij de pup in bescherming neemt en je dochter even als ranglagere ziet.
Ik heb nooit pups gehad, en nooit kinderen zelf met honden dagelijks om me heen. Maar wellicht is het verstandig om 1 op 1 met kind en beide honden apart te lopen.

blondie schreef:De oudere hond hapte toch en niet de pup?
Lag de pup erbij? Ik besef dat je al oplet, maar ook even Dhaya haar gedrag in de gaten houden, het zou nu zomaar kunnen dat zij de pup in bescherming neemt en je dochter even als ranglagere ziet.
Ik heb nooit pups gehad, en nooit kinderen zelf met honden dagelijks om me heen. Maar wellicht is het verstandig om 1 op 1 met kind en beide honden apart te lopen.

Volgens mij was het de pup, maar ik las er net nog een keer doorheen en nu raak ik in de war..
.. Wie is Daya nou? De pup of de volwassen hond?
Ik ben het helemaal kwijt!

De hele dag waarschuwen en ze blijft maar klieren. Waarschuwen alleen helpt dus niet. Rustig uitleggen en vertellen hoe het wel moet ook niet.

Redelijkheid werkt zelfs niet bij volwassenen. Als het zou werken dan zou niemand meer roken. Als het bij volwassenen al niet werkt, hoe zou het dan moeten werken bij een kind?

Ik zou het kind maar net zo opvoeden als een hond: Direct en consequent corrigeren. (Ik zou ook niet te bang zijn voor een lichte tik of kneep, maar ik ben dan ook geen ouder en geen pedagoog.)

Kunnen kinderen van 3 leren om geen hete kachels aan te raken? Dan kunnen ze ook leren om geen grommende honden aan te raken. Sommige dingen doen pijn, maar helaas is pijn onvermijderlijk om te leren omgaan met onze harde realiteit.

Je dochtertje elke keer als ze iets doet op de gang zetten.
Ik denk dat ze dan vanzelf wel in gaat zien dat ze iets niet goed doet.

ik zou haar heel goed in de gaten houden, niet alleen met de honden laten.. en ze moet de honden gewoon met rust laten klaar!
Als ze de pup teveel gaat lopen klieren krijgt het dier nog een hekel aan kinderen ook.... ik vind overigens ook "normaal"dat de honden van zich af gaan bijten.. wie weet leert ze er nu wat van voordat het echt een keer fout gaat.

Ik heb geen idee hoe oud je dochtertje is maar ik krijg de indruk dat ze nog erg klein is. Zal net als de pup er niets van snappen dan. Dus inderdaad continu beiden begeleiden. Lekker druk dus.

De oudere hond, Daya (herplaatser van 3) heeft gehapt.

Pupje lag bij Daya op hun kussen.
Dochter van 3 wilde de pup aanhalen en Daya zei HAP!

Daya heeft zich ontpopt tot een heus 'moedertje' dus wellicht wilde ze de pup beschermen.
Geen idee hoe en wat exact de reden is geweest, maar er moet duidelijk iets veranderen hier voordat ik andere maatregelen moet gaan treffen zoals herplaatsing. Dat is toch echt het laatste wat ik wil.

Ik ga haar morgen continu in de smiezen houden, en elke keer op de trap zetten.

Omdat ik Daya natuurlijk niet van haver tot gort ken, laat ik ze eigenlijk nooit alleen samen. Nu stond ik er nog geen 2 meter vandaan, maar was even niet alert genoeg omdat ik stond te kwekken.

Ook al is het de herplaatser, als je dochtertje gemeen doet tegen de pup zal ze dat ook doen bij de herplaatser en die is er misschien nog minder van gediend dan de pup.

De enige oplossing is denk ik even je dochtertje heel erg consequent straffen. Ze is nog jong dus het duurt eventjes voordat ze zoiets doorheeft, maar dat kan nog makkelijk heel erg goed komen als je maar consequent bent.

En ze alleen bij elkaar laten als je echt al je aandacht op alle drie kunt houden zonder dat je andere zaken moet doen.
Want anders kan het snel ook heel erg verkeerd gaan.

Toch consequenter zijn in je straffen. En kijk of je iets kan doen wat ze echt vervelend vind, sommige kinderen vinden even op de trap zitten nog niet zo'n ramp, maar andere zaken wel, zoals het weghalen van speelgoed voor een bepaalde periode, of geen tv kijken etc. ik zou overigens alle interactie vermijden als ze 'alleen is', alleen als jij naast dr staat of zit, en bijvoorbeeld samen honden uitlaten. Osa was ook een happer als je in haar zone kwam, ik was toen 4, maar had verdomd snel geleerd dat je een probleem hebt als je het toch doet. Zowel met de hond als met mn ouders.

Op de trap zitten vindt ze vreselijk!
Dan komt er een jank-,gil- en schreeuwbui van een half uur achteraan ook al is ze al van die trap af.
Toen ik dat een paar keer gedaan had dacht ik dat het wel klaar zou zijn met dat geklier, maar nee hoor, ze gaat gewoon door!
Ze is heel bijdehand dus eerst dacht ik dat ik het haar wel duidelijk kon maken door het rustig uit te leggen, daarna waarschuwen, op de trap, toen alles terug doen bij haar wat zij bij de pup doet.
Grrrrrrrrrrrrrrrrr peuters.......
Het is zo jammer want het kan zo leuk zijn, maar nu is het voornamelijk lastig.

Ik zat te denken aan een hele grote bench waar de honden samen in kunnen, zou dat, naast het consequent op de trap zetten, ook een idee zijn?
Dit omdat als de pup in de bench zit, gaat Daya er steeds voor staan kijken hoe hij zit te blaffen en te janken en dat werkt niet echt.

Daya schreef:Op de trap zitten vindt ze vreselijk!
Dan komt er een jank-,gil- en schreeuwbui van een half uur achteraan ook al is ze al van die trap af.
Toen ik dat een paar keer gedaan had dacht ik dat het wel klaar zou zijn met dat geklier, maar nee hoor, ze gaat gewoon door!
Ze is heel bijdehand dus eerst dacht ik dat ik het haar wel duidelijk kon maken door het rustig uit te leggen, daarna waarschuwen, op de trap, toen alles terug doen bij haar wat zij bij de pup doet.
Grrrrrrrrrrrrrrrrr peuters.......
Het is zo jammer want het kan zo leuk zijn, maar nu is het voornamelijk lastig.

Ik zat te denken aan een hele grote bench waar de honden samen in kunnen, zou dat, naast het consequent op de trap zetten, ook een idee zijn?
Dit omdat als de pup in de bench zit, gaat Daya er steeds voor staan kijken hoe hij zit te blaffen en te janken en dat werkt niet echt.

Dan zou ik gewoon lekker doorgaan met wat je doet. Als ze merkt dat het alleen maar negatieve dingen oplevert zal ze het echt wel afleren om te treiteren.

Daya lijkt inderdaad een soort moedergevoel voor de pup te hebben en zal er dus bij willen blijven. Het is een optie om een grotere bench aan te schaffen.. (tenzij je dan 2 blaffende en jankende honden krijgt?)
Dat of Daya leren de pup op zo'n moment te negeren. Ze mag natuurlijk niet de opvoeding van de pup in de weg staan.

Als je de honden in een grote bench doet
dan heb ik het idee dat je de honden gaat straffen voor wat je dochter doet.

mijn dochter heeft op die leeftijd ook een snauw van onze hond gekregen. Ik heb eerst de hond op zijn kop gegeven (snauwen mag niet) en vervolgens in alle rust mijn dochter naar haar kamer gestuurd..
Maar de hondjes samen in de bench is idd een goed idee, je neemt ze dan in bescherming tegen een peuter...
En bijf haar (zelf rustig en kordaat) op de trap zetten, eventueel met een tikje op de billen.
Veiligheid voor alles.
Succes

Kind in de bench en de honden los laten lopen XD (sorry flauw geintje )

(duidelijk ook meteen de reden waarom ik geen kinderen wil xD)

Hailfall schreef:Kind in de bench en de honden los laten lopen XD (sorry flauw geintje )

(duidelijk ook meteen de reden waarom ik geen kinderen wil xD)

Nou, ik ben inmiddels in staat het zo te doen, haha!
Vind het wel een goed idee eigenlijk

Heb je geen groot kleed om voor de rust over de bench te leggen? De hond krijgt dan echt even een aparte plaats en meer rust. Daarnaast ziet je dochter de hond niet en omgekeerd.
Dan speelt ook de herplaatser nog een rol, hij is ook degene die heeft gebeten, hij ziet de pup duidelijk als zijn roedelgenoot (misschien wel als zijn eigendom) Zal deze dus beschermen t.o.v. je dochter die hij als laagste in rang ziet. Ook hier zul je dus aandacht aan moeten besteden. Ik heb geleerd dat de peuterleeftijd de moeilijkste leeftijdsfase is voor de relatie kind-hond. zij zijn nog te jong om te snappen dat de hond geen speelgoed is, zullen dit dus allemaal moeten leren.
Is het een optie om eventueel samen met haar dingetjes met de pup te doen? Ik denk bjvoorbeeld aan het samen leren komen en dan belonen, samen eten geven, samen aaien etc. daar leren ze allebei van.

Verder hoor ik steeds naar je dochter toe straffen, corrigeren, op de trap zetten etc. Het is wel een beetje vreemd als de hond op een positieve manier begeleid wordt in zijn opvoeding en ontwikkeling en je kind juist omgekeerd, het is nog maar een driejarige peuter. Zij moet leren wat ze wel mag en kan bij de hond en wat niet, met de nadruk op wat wel.
Daarnaast is het natuurlijk zo dat de aandacht op dit moment veel naar de pup gaat en minder naar je dochter, dit zal haar zeker parten spelen. Misschien ben je ineens meer thuis vanaf het moment dat de pup er is. We realiseren ons soms niet dat voor een peuter elke kleine verandering veel meer impact heeft dan je zou verwachten.
Ik zou eens op een rijtje zetten wat er nu anders is voor je dochter sinds de pup er is. Ja en dan allemaal helpen met het opgroeien, de honden en je kind moeten dit leren, dat is afzien en even niets anders meer kunnen doen. Op je tanden bijten dus. Ik hoop wel dat je er van blijft genieten.

Hoe lang heb je de herplaatser al? Als ik het topic zo doorlees denk ik dat je geen gelukkige keuze hebt gemaakt om juist op dit moment voor een nieuwe pup te gaan, met zo'n peuter in je huis en dan ook nog de herplaatser erbij.
Hoe was het gedrag van je dochtertje richting Daya vóór dat de nieuwe pup er was? Kon je je dochtertje toen wel duidelijk maken dat ze de hond met rust moest laten als jij dat zei?

Ik vind het een beetje een griezelige situatie zo, eerlijk gezegd. Zo te lezen ben ik de enige die er eerder toe geneigd zou zijn om de pup terug te brengen en pas als je je dochtertje goed duidelijk kan maken wat een pup precies inhoudt en hoe kwetsbaar zo'n hondje kan zijn (zeker een pup van een ras zo klein als de Teckel) weer over een tweede hond na te gaan denken.
Straks heb je misschien je dochtertje even niet in de smiezen en gaat zij uit wraak iets met de pup doen wat voor de pup schadelijk is, of grijpt Daya een keer echt hard in op het moment dat je dochtertje de pup gaat plagen.

Ik hoop dat ik veel te veel beren op de weg zie, maar ik vind het gewoon een risicovolle situatie zo.

Ik zou een gedeelte van de kamer afzetten, zodat de honden een redelijke ruimte hebben, en je dochter ook haar eigen plekje.

Wij doen dat d.m.v. keukenstoelen en de salontafel.

Je kan merken dat het voor de hond prettig is en ook voor de kinderen duidelijk.

En anders toch het idee van Heilfall maar uitvoeren, werkt zeker!

sorry, maar ik begrijp niet zo goed hoe dit steeds weer kan gebeuren. je kind is drie jaar schrijf je. nu heb ik ook een kind van drie, maar die weet toch donders goed wanneer hij iets écht niet mag. misschien ben je toch wat te mild in de straffen, want ik denk dat de boodschap niet helemaal overgekomen is. wanneer ik mijn kind een hond zou zien plagen dan grijp ik hem direct (niet al te zachtzinnig) in zijn kladden om hem even heel indringend aan te staren met 'mijn boze oog' en op zéér dreigende toon te zeggen dat dit 'NIET MAG!' Gaat hij daarna alsnog de fout is dan is het hommeles. Dan is hij daar niet vanaf met drie minuutjes op de trap, dan kan hij rekenen op minstens een uur een hele boze mama. En dan is dat maar gemeen en niet pedagogisch verantwoord, als het zorgt dat hij/zij vervolgens van mijn hond afblijft heb ik dat er wel voor over.
Verder zou ik de nadruk leggen op dingen die ze wel mag doen met de hond. Helpen met eten geven of de voerbakken schoonmaken, dat soort dingen; om er een positieve draai aan te geven.

Bench zou ik niet doen, dan kan je beter je honden wegdoen als hen een leven in de Bench hun lot is omdat een peuter het voor het zeggen heeft. Wat is de reden van de aanschaf van een herplaatste bij een pup?

Nou, een heleboel tips zo.
Maar ik vind het ook griezelig eerlijk gezegd.
Zelf heb ik het idee dat Daya de pup wil beschermen, ook omdat elke keer als we Tommie (de pup) aanhalen zij er met haar neus tussen staat.
Toen we nog alleen Daya hadden liet mijn dochter Daya eigenlijk met rust.
Behalve als Daya in de weg stond kon ze haar nog weleens een duw geven.
Maar verder keek ze er eigenlijk niet tot weinig naar om.
Ik denk ook dat het, achteraf gezien, een erg ongelukkig moment is geweest om er een hondje bij te nemen. Maar mijn dochter is behoorlijk bijdehand voor haar leeftijd en ik dacht eigenlijk dat het wel zou gaan.
Voor Daya leek het me heel leuk, en ook al is Daya stapelgek op de pup (slapen tegen elkaar aan enzo) ik heb het idee dat Daya toch liever de aandacht alleen heeft.
Dus ik ga heel goed overwegen of ik dit zo door moet laten gaan tot het een keer te laat is, en of ik dit aankan om er continu bovenop te zitten, of de pup nu terug brengen nu er nog niet zo'n band is....
Het is echt een schatje, een heel makkelijk hondje (was mijn dochter ook maar zo makkelijk )