Bo'tje Bo
Geplaatst: 30 okt 2010 19:42
In Juni 2005 hebben we Arkaz, onze Hollandse herder met 11 jaar in moeten laten slapen. We besloten heel even te wachten met een nieuwe hond. We wilde eerst dingen doen die wat lastiger zijn als je een nieuwe hond hebt. Dus eerst een konijn en ook 2 weekjes Griekenland. Ondertussen rustig oriënteren wat voor hond er zou komen. Het zou een grauwe keeshond worden, een teefje. We hadden ons bij een fokker op de wachtlijst laten zetten en het was afwachten. Helaas bleef de teef tot 2 keer toe leeg. Ondertussen was het al oktober en we begonnen het hebben van een hond erg te missen. We zijn verder gaan kijken en mijn oog viel op een plaatje van een tatra. Op internet meer info gezocht over het ras en een fokker opgebeld. Deze verwees ons door naar een andere fokker welke binnen een aantal dagen een nestje zou krijgen.
We hebben ons, onder voorbehoud van het zien en meemaken van de honden, op de lijst laten zetten voor een pup.
1 November werd het nest geboren 1 teef en 6 reuen... Na even nadenken dan toch voor een reu gekozen.
Meerdere keren op bezoek geweest. Heerlijke honden waren het en we waren overtuigd dat we een tatra wilde. Door ons enthousiasme hadden we 2e keus van de reuen. Alle pupjes had ik op schoot gehad. op een gegeven moment willen pupjes weer met hun broertjes spelen natuurlijk of gewoon weer lekker rond lopen. Reutje lichtblauw maakt ook aanstalten om van schoot af te wandelen, maar toen ik hem zachtjes tegenhield met mn hand vond ie dat ook best en kwam weer tegen me aan zitten.
Dat moest hem dan worden, enkel had hij geen zwarte neus. Toch vonden wij het karakter het allerbelangrijkste en dus werd reutje lichtblauw omgedoopt tot Bo.
Vlak voor kerst mochten we hem ophalen ons bolletje wol van een kilo of 8.
Na wikken en wegen zijn we(ik) puppycursus met hem gaan doen. Van alle puppen was Bo het meest relaxed. Waar andere druk waren en piepte en blafte zat Bo ze enkel aan te kijken of hij wilde zeggen waar maak je je druk om
.
Oefenen was leuk, maar niet te veel, drie keer was genoeg. Ook zijn we gaan puppyspeuren met hem, we wilden wat actiefs doen, wat niet te zwaar was voor zijn gewrichten. En wat een lol had hij er in. We zijn zover gekomen dat we op mensen gingen speuren, wat hem ook prima afging, alleen dat bringselen, dat was teveel gevraagd, maar zijn we ook niet op verder gegaan. Ook hebben we een aantal keer een workshop waterwerk gedaan.
Voor gek werden we verklaart een tatra speurt niet en apporteert al helemaal niet, zeker niet zwemmend.
Nou ja dan maar een uitzondering op de regel. Toch blijkt Bo qua karakter een typische tatra, lekker eigenzinnig, waaks, onafhankelijk, wel aanhankelijk, niet snel onder de indruk.
De relatie tussen mijn vriend en mij werd slechter en ik trok me voornamelijk aan Bo op.
Januari 2007 gingen mijn ex en ik uit elkaar. Het eerste wat ik zei was dat hij alles kon krijgen, maar dat Bo met mij mee ging. Ja ik werkte fulltime, niet ideaal, maar om hem bij voorbaat te herplaatsen vond ik ook weer zo wat. Ik wilde het eerst proberen. Eerst nog 9 maanden in ons gezamelijk huis gewoont, daar liet mijn ex hem dagelijks uit,omda tik verder weg werkte. Samen gingen we dingen doen die mijn ex nooit wilde. We gingen naar DogWalkTrail in de ardennen, het Bodhi-Kano weekend. Voor het eerst samen in een tent en samen in een kano, wat een avonturen waren dat, maar alles vond Bo prima, lekker genieten op het water.
Oktober 2007 had ik een huisje gevonden op een kwartiertje van mn werk. En ik trok er in samen met Bo. In het begin moesten we allebei erg wennen en wilde hij uitvallen naar alle honden. Dit verdween gauw en we vonden onze draai. Ondertussen gingen we nog eens naar de Ardennen en Oostenrijk. Heerlijk was het om samen er op uit te trekken. Ook bij wandelingen van hf waren we erbij. Natuurlijk werd je steeds meer reu en het ging niet met iedere reu meer goed, maar ach dat weet je als je een reu hebt.
November 2008, na een prachtig weekend in de ardennen reden we terug naar huis. Nog geen half uur na vertrek sloeg het noodlot toe en kregen we een auto-ongeluk. Met 80 tegen een paal. Gelukkig had ik een hondenrek in de auto, wat Bo en wss mijn leven heeft gered. Diva was er ook bij en was gered door de bijrijdersstoel. Zelf had ik gelukkig ook niks. Zelf de hulpdiensten gebeld. Tijdens het wachten kwamen er wel mensen kijken, maar ja met een wakende tatra en herder in de auto bleven mensen toch een beetje op afstand, en ik vond het te koud om uit te stappen.
Nadat ik het alarmnummer had gebeld, ook op goed geluk een berichtje gestuurd naar Bianca van DogWalkTrail. Wat een geluk dat zij nog achter me zaten. Terwijl ik door de ambulance mensen uit de auto gehaald werd en uit voorzorg mee genomen naar het ziekenhuis hebben zij zich over Bo en Diva ontfermt. IK ben nog altijd erg blij dat ze er waren, niemand anders had de honden uit de auto kunnen krijgen.
Voor Bo hebben ze de bank weg moeten breken, en Bo, Bo wachtte geduldig tot ze klaar waren en stapte zonder problemen met ze mee uit de auto. Diva was een ander verhaal, die glipte uit haar halsband. Gelukkig had ze het vertrouwen in Bianca en kwam ze na enige aarzeling naar haar toe toen ze op haar knieën zat.
Ik had zelf gelukkig niks en de hondjes ook niet. Het hondenrek was geheel verbogen wat aangeeft waarom het zo hard nodig is.
In 2009 zijn we nog 2 keer naar Oostenrijk geweest. Halverwege het jaar kwam Taiga erbij. Bo moest erg wennen, maar met de juiste begeleiding kwam het na 2 weken helemaal goed. In de loop van de 2e helft van het jaar ging het met mij slechter, geestelijk, en daardoor ook financieel. Uiteindelijk in 2010 Taiga met pijn in mijn hart herplaatst omdat ik door mijn situatie haar niet kon bieden wat een jonge hond van 9 maanden nodig had. Mijn herstel ging langer duren en dat zou te veel zijn. Bo was ondertussen stabiel genoeg om wel wat te kunnen dragen en ook mij steun te bieden.
10 maanden verder inmiddels, individuele therapie is afgerond en ik zit in de groepstherapie, het gaat goed en dat merk ik ook aan Bo, hij krijgt nog meer vertrouwen en ik merk steeds meer hoe goed ik met hem kan lezen en schrijven. Met wandelingen, alleen of met andere zijn enkel maar genieten van de relaxte zelfverzekerde vriendelijk witte beer die hij is geworden.
Maandag word hij alweer 5 jaar. Terugkijkend op de afgelopen jaren heeft het gewoon zo moeten zijn. De keuze voor een keeshond en een teef zijn eigenlijk de keuze geweest van mijn ex, waar ik eigenlijk maar weinig tegen in bracht, te weinig.
Uiteindelijk is het een tatra-reu geworden, een hond dat veel meer bij mij past en waar ik dagelijks heel veel van geniet.
Al drie jaar woon ik hier op mn flatje en het gaat eigenlijk heel goed met Bo en ik ben blij da tik de keuze heb gemaakt hem mee te nemen en niet direct te herplaatsen.
Nu alles zo goed gaat kan het ook niet mislopen met mn nieuwe baan waa rik hopelijk in december een contract voor aangeboden krijg, een baan die ons beiden weer meer vrijheid gaat geven, in die zin dat we lekker de weekenden met de auto op pad kunnen.
Mijn lieve manni, ik hoop dat hij nog minimaal 5 jaar er aan vast mag plakken. Vandaag op de markt wat lekkers gehaald voor hem om het alvast een beetje te vieren. Maandag gaan we na mn werk een lekkere extra lange wandeling maken.
Ik hoop dat we dat nog heel lang kunnen doen. Het is geen mens, het is geen kind, ik ben niet zn moeder en ik heb er een hekel aan als mensen het zo noemen. Bo is mijn hond maar bovenal mijn maatje waar ik altijd op kan vertrouwen, die altijd staat te wachten op mn als ik thuiskom die heerlijk kan aan komen lopen met zn speeltjes om even lekker een sjor spelletje te doen. Waar ik heerlijk mee op uit kan trekken en hij altijd ergens om me heen struint en nooti te ver bij me vandaan zal gaan
Sorry voor het lange verhaal, maar ik wilde het even kwijt
We hebben ons, onder voorbehoud van het zien en meemaken van de honden, op de lijst laten zetten voor een pup.
1 November werd het nest geboren 1 teef en 6 reuen... Na even nadenken dan toch voor een reu gekozen.
Meerdere keren op bezoek geweest. Heerlijke honden waren het en we waren overtuigd dat we een tatra wilde. Door ons enthousiasme hadden we 2e keus van de reuen. Alle pupjes had ik op schoot gehad. op een gegeven moment willen pupjes weer met hun broertjes spelen natuurlijk of gewoon weer lekker rond lopen. Reutje lichtblauw maakt ook aanstalten om van schoot af te wandelen, maar toen ik hem zachtjes tegenhield met mn hand vond ie dat ook best en kwam weer tegen me aan zitten.
Dat moest hem dan worden, enkel had hij geen zwarte neus. Toch vonden wij het karakter het allerbelangrijkste en dus werd reutje lichtblauw omgedoopt tot Bo.Vlak voor kerst mochten we hem ophalen ons bolletje wol van een kilo of 8.
Na wikken en wegen zijn we(ik) puppycursus met hem gaan doen. Van alle puppen was Bo het meest relaxed. Waar andere druk waren en piepte en blafte zat Bo ze enkel aan te kijken of hij wilde zeggen waar maak je je druk om
.Oefenen was leuk, maar niet te veel, drie keer was genoeg. Ook zijn we gaan puppyspeuren met hem, we wilden wat actiefs doen, wat niet te zwaar was voor zijn gewrichten. En wat een lol had hij er in. We zijn zover gekomen dat we op mensen gingen speuren, wat hem ook prima afging, alleen dat bringselen, dat was teveel gevraagd, maar zijn we ook niet op verder gegaan. Ook hebben we een aantal keer een workshop waterwerk gedaan.
Voor gek werden we verklaart een tatra speurt niet en apporteert al helemaal niet, zeker niet zwemmend.
Nou ja dan maar een uitzondering op de regel. Toch blijkt Bo qua karakter een typische tatra, lekker eigenzinnig, waaks, onafhankelijk, wel aanhankelijk, niet snel onder de indruk.
De relatie tussen mijn vriend en mij werd slechter en ik trok me voornamelijk aan Bo op.
Januari 2007 gingen mijn ex en ik uit elkaar. Het eerste wat ik zei was dat hij alles kon krijgen, maar dat Bo met mij mee ging. Ja ik werkte fulltime, niet ideaal, maar om hem bij voorbaat te herplaatsen vond ik ook weer zo wat. Ik wilde het eerst proberen. Eerst nog 9 maanden in ons gezamelijk huis gewoont, daar liet mijn ex hem dagelijks uit,omda tik verder weg werkte. Samen gingen we dingen doen die mijn ex nooit wilde. We gingen naar DogWalkTrail in de ardennen, het Bodhi-Kano weekend. Voor het eerst samen in een tent en samen in een kano, wat een avonturen waren dat, maar alles vond Bo prima, lekker genieten op het water.
Oktober 2007 had ik een huisje gevonden op een kwartiertje van mn werk. En ik trok er in samen met Bo. In het begin moesten we allebei erg wennen en wilde hij uitvallen naar alle honden. Dit verdween gauw en we vonden onze draai. Ondertussen gingen we nog eens naar de Ardennen en Oostenrijk. Heerlijk was het om samen er op uit te trekken. Ook bij wandelingen van hf waren we erbij. Natuurlijk werd je steeds meer reu en het ging niet met iedere reu meer goed, maar ach dat weet je als je een reu hebt.
November 2008, na een prachtig weekend in de ardennen reden we terug naar huis. Nog geen half uur na vertrek sloeg het noodlot toe en kregen we een auto-ongeluk. Met 80 tegen een paal. Gelukkig had ik een hondenrek in de auto, wat Bo en wss mijn leven heeft gered. Diva was er ook bij en was gered door de bijrijdersstoel. Zelf had ik gelukkig ook niks. Zelf de hulpdiensten gebeld. Tijdens het wachten kwamen er wel mensen kijken, maar ja met een wakende tatra en herder in de auto bleven mensen toch een beetje op afstand, en ik vond het te koud om uit te stappen.
Nadat ik het alarmnummer had gebeld, ook op goed geluk een berichtje gestuurd naar Bianca van DogWalkTrail. Wat een geluk dat zij nog achter me zaten. Terwijl ik door de ambulance mensen uit de auto gehaald werd en uit voorzorg mee genomen naar het ziekenhuis hebben zij zich over Bo en Diva ontfermt. IK ben nog altijd erg blij dat ze er waren, niemand anders had de honden uit de auto kunnen krijgen.
Voor Bo hebben ze de bank weg moeten breken, en Bo, Bo wachtte geduldig tot ze klaar waren en stapte zonder problemen met ze mee uit de auto. Diva was een ander verhaal, die glipte uit haar halsband. Gelukkig had ze het vertrouwen in Bianca en kwam ze na enige aarzeling naar haar toe toen ze op haar knieën zat.
Ik had zelf gelukkig niks en de hondjes ook niet. Het hondenrek was geheel verbogen wat aangeeft waarom het zo hard nodig is.
In 2009 zijn we nog 2 keer naar Oostenrijk geweest. Halverwege het jaar kwam Taiga erbij. Bo moest erg wennen, maar met de juiste begeleiding kwam het na 2 weken helemaal goed. In de loop van de 2e helft van het jaar ging het met mij slechter, geestelijk, en daardoor ook financieel. Uiteindelijk in 2010 Taiga met pijn in mijn hart herplaatst omdat ik door mijn situatie haar niet kon bieden wat een jonge hond van 9 maanden nodig had. Mijn herstel ging langer duren en dat zou te veel zijn. Bo was ondertussen stabiel genoeg om wel wat te kunnen dragen en ook mij steun te bieden.
10 maanden verder inmiddels, individuele therapie is afgerond en ik zit in de groepstherapie, het gaat goed en dat merk ik ook aan Bo, hij krijgt nog meer vertrouwen en ik merk steeds meer hoe goed ik met hem kan lezen en schrijven. Met wandelingen, alleen of met andere zijn enkel maar genieten van de relaxte zelfverzekerde vriendelijk witte beer die hij is geworden.
Maandag word hij alweer 5 jaar. Terugkijkend op de afgelopen jaren heeft het gewoon zo moeten zijn. De keuze voor een keeshond en een teef zijn eigenlijk de keuze geweest van mijn ex, waar ik eigenlijk maar weinig tegen in bracht, te weinig.
Uiteindelijk is het een tatra-reu geworden, een hond dat veel meer bij mij past en waar ik dagelijks heel veel van geniet.
Al drie jaar woon ik hier op mn flatje en het gaat eigenlijk heel goed met Bo en ik ben blij da tik de keuze heb gemaakt hem mee te nemen en niet direct te herplaatsen.
Nu alles zo goed gaat kan het ook niet mislopen met mn nieuwe baan waa rik hopelijk in december een contract voor aangeboden krijg, een baan die ons beiden weer meer vrijheid gaat geven, in die zin dat we lekker de weekenden met de auto op pad kunnen.
Mijn lieve manni, ik hoop dat hij nog minimaal 5 jaar er aan vast mag plakken. Vandaag op de markt wat lekkers gehaald voor hem om het alvast een beetje te vieren. Maandag gaan we na mn werk een lekkere extra lange wandeling maken.
Ik hoop dat we dat nog heel lang kunnen doen. Het is geen mens, het is geen kind, ik ben niet zn moeder en ik heb er een hekel aan als mensen het zo noemen. Bo is mijn hond maar bovenal mijn maatje waar ik altijd op kan vertrouwen, die altijd staat te wachten op mn als ik thuiskom die heerlijk kan aan komen lopen met zn speeltjes om even lekker een sjor spelletje te doen. Waar ik heerlijk mee op uit kan trekken en hij altijd ergens om me heen struint en nooti te ver bij me vandaan zal gaan
Sorry voor het lange verhaal, maar ik wilde het even kwijt
Ik hoop dat jullie nog lang van elkaar mogen genieten.
Gefelciteerd, Bo