Tijdens een wandeling met Cartouche, had ik een vriendin opgebeld om te vragen of ze mee wou komen wandelen met haar honden. We hadden afgesproken in Bokrijk omdat het daar het leukst wandelen is.
Ik was al daar en had me op een bankje neergezet om op mijn vriendin te wachten die met de bus zou komen.
Een bankje verder zat een gezin met twee kleine kindjes. Het meisje van zo'n jaar of 4 of 5, zat al de hele tijd naar Cartouche te kijken. Ik hoorde haar nog wat giechelen toen Cartouche languit op de grond ging liggen met zijn poten uit elkaar. Net een vloermat.
Ik merkte dat het meisje haar mama erop wees. Ook de moeder moest even lachen en keek toen ook nog even naar mij. Vriendelijke mensen, dus glimlach ik terug en knik even.
"Mooi hondje hé?" zegt de mama. "Met zijn grappige haren voor z'n ogen."
Het meisje zegt, gewoon lekker ongegeneerd luidop: "Mama, dat vind ik nu echt een LELIJKE hond!"
Ik moest er eigenlijk zelf om lachen.
Al zeker toen de moeder heel beschaamd mijn richting weer uitkeek. 
meisje beteuterd.. om dan maar zich te richten op de autokennel.. wat is dat??? ik zeg een kennel.. ohw.. en daarin.. twee honden zei ik braaf... owh gaaf! Van wie zijn die?? van mij.. ook van jou? eh u.. ik moet u zeggen van mijn vader en moeder.. "dan ben je netjes opgevoed"" zei ik nog.. even stil... "nou zo netjes ook weer niet hoor"