Het HondenForum

Mijn oma is in maart 4 jaar niet meer bij mij, ik heb het hier heel erg moeilijk meegehad en nog steeds, het heeft nu een plekje maar zo nu en dan kan ik zomaar ineens in huilen uitbarsten. Zij was als een tweede moeder voor mij, ik kon alles tegen haar zeggen en samen hadden wij de grootste lol. Nu ongeveer een half jaar gelden kreeg ik van mijn moeder te horen dat mijn oma een bepaald bedrag voor mijn had gespaart en opzij had gezet. Ik was echt ontroerd toen ik dat hoorde en heb me heel erg af zitten vragen wat ik met het geld zou doen, zou ik het in mijn nieuwe huisje stoppen, sparen, rijbewijs...Het heeft een tijdje op de bank gestaan en toen heb ik besloten dat ik iets wou waarvan ik plezier zou hebben, waar ik mijn oma in terug kan zien als we samen met een bepaald iets bezig waren en waar ik tegen aan kan praten als ik het weer zo moeilijk ermee heb. Ik besloot om een hondje te kopen en zo kwam Guus in mijn leven.

Guus is een kleine, ondeugende, nu nog luie dondersteen.
Hij is nog niet zo heel lang bij me maar als ik naar hem kijk zie ik alles van vroeger terug. Hoe ik mijn oma hielp toen zij een pup had, hoe hij bij haar op schoot lag, hoe zij hem aanhaalde en eten gaf. Ik ben zo blij met Guus soms kijkt hij me aan met van die begripvolle oogjes, gewoon te mooi! Ik heb nooit geweten dat een hond zo een gevoel in je los kan maken. Guus is om meerdere redenen heel erg speciaal voor me, hij is mijn maatje. Buiten loopt hij trouw achter me aan en zodra iemand hem oppakt houd hij wel goed in de gaten waar ik heen ga. Hij slaapt 's avods naast me op zijn eigen kussen (wel op de grond) en komt kwispelend aanrennen als ik zijn naam roep. Sinds deze week heeft hij zijn eerste blafje laten horen, Ik ben zo trokts op hem!

Hebben jullie een speciale band met jullie hond of is hij op een andere manier speciaal voor jullie?

All mijn dieren zijn speciaal voor mij, klinkt afgezaagd denk ik maar het is wel zo.

Nou is het wel zo dat ik de laatste tijd enorme last van depressies heb door familie omstandigheden en om het feit dat ik absoluut geen hoge pet op heb van mij zelf.

nouja ik ga niet mijn hele gezeur hierop zitten want daar zit niemand op te wachten, maar conclusie van het verhaal. Daardoor is wel eerder dan gepland een pup in huis gekomen. Ze helpt mij om mijn problemen en verdriet makkelijker een plekje te geven. Dus ik denk dat zij en ik een sterke band gaan krijgen. Want hoe gek ook heb het idee dat ze dat nu al aanvoelt.

Kenzo heeft me wel door moeilijke periodes gesleept, niet dat hij voor me klaar stond met thee en een luisterend oor ,
Maar dat ik op dagen waar ik echt in mijn bed wou blijven liggen er toch uit moest heeft ontzettend geholpen
En als ik humeurig ben kijk ik gewoon even naar die kop van hem, en meestal kijkt ie zo debiel dat ik moet lachen

Tja, ik praat daar eigenlijk zelden over...

Wij zijn er helaas kinderloos gebleven en mijn honden (en katten) vullen die leegte wat op.
Ik zie ze niet als vervanging, hoor. Maar ze zijn toch een beetje mijn kinderen.

Ik heb ongelofelijk veel plezier met hen en ik geniet van iedere minuut dat ik met hen bezig ben.
Als mijn humeur niet "je van het" is, of ik voel me wat verdrietig... zij krijgen me er zo weer bovenop!

hahhaha Nana! Guus is bij mijn ook in een zonnige bui gekomen hoor Maar gefinancieerd door een bijzonder persoon voor mij en daardoor een bijzondere betekenis.

Ik vind het leuk om te lezen dat de hondjes (en andere beestjes) zo speciaal zijn, ook voor jullie en niet dat ik de enigste ben. Er zijn genoeg mensen die ze als ''zo maar een hond'' zien, maar het is gewoon echt een lid van het gezin.

Nanna schreef:Ik heb eigenlijk nooit moeilijke periodes en depressiviteit waar huisdieren me uit moeten slepen/door moeten trekken.
Al mijn honden zijn in een bijzonder vrolijke bui aangeschaft

Ik heb mezelf niet luid snotterend naar het asiel gesleept, integendeel, ik kwam jubelend van plezier binnen.
Maar als ik eens een kutdag heb waar ik liever in mijn nest blijf meuren, moet ik er toch uit om even te wandelen.
Na zo'n wandeling kan ik weer met frisse moed mijn dag vervolgen

Ringo mijn eerste hond was een onverwacht projectje. Kwam als een inbeslagname in het asiel. Ik wilde hem graag opknappen zodat hij een betere kans zou hebben op een mooie laatste fase in zijn leven. En de laatste fase was bij mij. Hij was een topper en een maatje. Ik woonde toen alleen en hij was echt mijn hond.
Nu zijn we met zijn tweetjes en toen Ringo wegviel zouden we eerst geen hondje meer nemen.
Maar ik ben een echt hondenmensje, kan niet zonder mijn viervoeters, dus al snel kwam Floor.
Ze is zo'n lief en gek beest, daar raak je nooit depressief meer van!

Heidi Jongen schreef:Tja, ik praat daar eigenlijk zelden over...

Wij zijn er helaas kinderloos gebleven en mijn honden (en katten) vullen die leegte wat op.
Ik zie ze niet als vervanging, hoor. Maar ze zijn toch een beetje mijn kinderen.

Ik heb ongelofelijk veel plezier met hen en ik geniet van iedere minuut dat ik met hen bezig ben.
Als mijn humeur niet "je van het" is, of ik voel me wat verdrietig... zij krijgen me er zo weer bovenop!

Dit is bij ons ook wel een beetje zo hoor, wij zijn al vijf jaar bezig om zelf een telg op de wereld te zetten maar het is ons nog niet gegund, en dus zie ik ze ook wel redelijk als mijn kindjes.

Na de zeer vroegtijdige dood van onze Sam (a.b.) dachten wij nooit meer zoveel om een hond te geven. Na drie jaar zijn wij opslag verliefd geworden op onze Baco ,het verdriet van onze Sam is er nog , maar hij helpt ons echt bij de verwerking. Hij heeft ons weer geluk gebracht na de dood van onze Sam.

Nanna schreef:

Denise. schreef:Maar als ik eens een kutdag heb waar ik liever in mijn nest blijf meuren, moet ik er toch uit om even te wandelen.
Na zo'n wandeling kan ik weer met frisse moed mijn dag vervolgen

Ik niet Als ik met mijn verkeerde poot uit bed ben gestapt zul je dat de hele dag ook weten ook

Dat geloof ik meteen :N:

Vorig jaar zat ik in een crisis op persoonlijk gebied. Dat was behoorlijk moeilijk, maar ook in de allerzwaarste periode zorgden de honden ervoor dat ik een glimlach op mijn gezicht had met bv. een wandeling of als ze gekke fratsen uithaalden. De slechte periode is voorbij, maar het gevoel wat de honden ondanks de ellende opriepen bij me vergeet ik niet meer

Ik heb Tommy vanaf mijn 9e, en hij is er dus mijn hele pubertijd geweest. Ik heb in die tijd 9 maanden in een rolstoel gezeten, hij heeft 5 verhuizingen mee gemaakt, mijn sociaal moeilijke fase, al mijn huilbuien maar ook alle (stiekeme) tienerfeestjes bij mij thuis. Hij heeft is in een mandje op de fiets mee gaan winkelen de eerste 2 jaar (als er een 10-jarig meisje met een klein wit fluffy hondje te winkel binnen komt lopen is t zelden een probleem), ging overal mee naar toe behalve naar school.
Ik denk niet dat ik ooit met een ander dier nog zo'n band op kan bouwen als met Tommy.

Spike was er al een aantal jaren toen mijn vader ernstig ziek werd. (had een ontzettend goede band met hem, was echt een vaderskindje)
Kanker, chemo, operaties... heftige tijd. Leon was in die tijd veel werken. En altijd was Spike er voor me als ik het moeilijk had. Dus ja, die was wel heel speciaal voor me.
Natuurlijk is iedere hond op zijn eigen manier speciaal, maar hij wel een klein beetje meer.
Hij kwam in die tijd geen zout tekort

Daisy@ schreef:Spike was er al een aantal jaren toen mijn vader ernstig ziek werd. (had een ontzettend goede band met hem, was echt een vaderskindje)
Kanker, chemo, operaties... heftige tijd. Leon was in die tijd veel werken. En altijd was Spike er voor me als ik het moeilijk had. Dus ja, die was wel heel speciaal voor me.
Natuurlijk is iedere hond op zijn eigen manier speciaal, maar hij wel een klein beetje meer.
Hij kwam in die tijd geen zout tekort

Daar schoten de tranen van in mijn ogen.

Het is alsof je mijn situatie beschreef.
Alleen ben ik mijn meisje kwijtgeraakt anderhalve maand voor mijn vader uiteindelijk overleed. Dat was afgelopen september.
Ben de afgelopen tijd door een diep dal gegaan.
De aanwezigheid van het puppekind zorgde wel dat ik niet toegaf aan de neiging om met mijn hoofd onder de dekens weg te gaan liggen rotten in bed. Want ze moet toch uit, en spelen, en aandacht
Het was allemaal raar hoe dit liep, het was niet zo getimed, maar kwam zo uit.

Ik heb van al mijn vorige honden gehouden en van de huidige 5 houd ik ook. Maar toch zijn er 2 heel speciaal. De eerste was Paddy. Een engelse staff reu uit Engeland gekomen op 5 jarige leeftijd. Een hond die niet meer had gezien in zijn leven dan een schuur en een bak vreten. Weinig tot geen aandacht van mensen. Maar toch was het een hele vrije, vriendelijke hond. Vanaf het moment dat hij bij ons kwam, hadden we een klik. Ik kon hem ook heel vervelend vinden als hij weer eens achter me aan hobbelden en ik weer over hem struikelden. Waar ik was was hij. Hij had zijn hele ziel en zaligheid bij mij neer gelegd en wilde ook controle houden over waar ik maar heen ging. Dit besefte ik heel goed. Maar wij hadden iets samen. Het heeft me heel veel verdriet gegeven toen ik plotseling afscheid van hem moest nemen. Alle honden die wij hebben moeten laten gaan, ben ik verdrietig om geweest maar om hem ben ik echt van de rel geweest. Nog steeds kost het me moeite om zonder tranen over hem te praten.

Nu heb ik een andere hond waar ik ook die klik mee heb. 6 jaar geleden werd er bij ons een nestje geboren. Het was de bedoeling dat we een teefje zouden aanhouden. Maar toen was daar die reu die zo op zijn moeder leek. Vanaf dag 1 had ik iets met hem en hij met mij. Wat het is, weet ik niet. Hij is toen samen met een teefje gebleven. Vanaf het begin is het echt mijn hond. Andere mensen vind ie lang niet zo interessant. Hij luistert eigenlijk alleen goed naar mij. Ik mag hem over zijn kop aaien, anderen niet. Dan loopt ie weg. Ik mag alles met hem doen. Anderen niet dan loopt hij weg en ga zo maar door. Het is echt mijn hond. Ik besef me heel goed dat het voor anderen geen leuke hond is omdat het hem gewoon niet boeit. Maar dat kan me niet schelen. Hij is mijn soulmate. Mijn man en kinderen weten dit en hebben ook zoiets van laat Joe maar hobbelen, eliza knapt het wel op met hem.

Hij zit naast Paddy in mijn hart en ik hoop dat hij er nog jaar over doet om er tussenuit te knijpen.

Wij hebben 2 honden maar 1tje heeft er bij mij (niet bij mijn vrouw) echt een streepje voor.

Ik heb nl last van spierspanningshoofdpijn (24/7 last van hoofdpijn alleen de mate verschilt).
Als ik een periode heb waar het minder met me gaat, is mijn hond zo rustig ze weet precies dat ik me niet goed voel.
Ze komt dan op me liggen en gaat me lekker knuffelen en likjes geven, dit is echt een hond die dan begrijpt dat ik haar niet uitkan laten of dat ik niet met d'r kan spelen.

En juist als ik er echt doorheen zit doet ze weer iets waardoor ik weer kan lachen.

Ik had het er 2 maanden geleden ook erg moeilijk mee toen ze zo ziek werd.
Gelukkig is ze weer gezond.

Taiga is bij mij gekomen na mijn zoektocht naar een hond. Ze kwam bij mij thuis met haar huidige baasje en ze is toen meteen gebleven. Het klikte meteen.

Heidi Jongen schreef:Tja, ik praat daar eigenlijk zelden over...

Wij zijn er helaas kinderloos gebleven en mijn honden (en katten) vullen die leegte wat op.
Ik zie ze niet als vervanging, hoor. Maar ze zijn toch een beetje mijn kinderen.

Dat is ook een van de redenen dat Bram gekomen is, ik heb hem kado gekregen van mijn man.

Vertel eens wat meer over Guus. Wat voor hondje is het, en had jouw oma vroeger net zo'n hondje?

Ik heb ook van allerlei dieren en die zijn ook speciaal voor mij. Je gaat ze leren kennen in de loop van de tijd en ze hebben allemaal hun eigen dingetjes. Nu leef ik met mijn honden toch al vrij intensief en mijn liefde voor mijn honden staat op gelijke hoogte als de liefde voor mijn familie. Eigenlijk zijn mijn honden gewoon deel van de familie.

De paarden is weer een iets ander verhaal. Zij leven niet met mij in huis, en ze gaan niet overal met mij mee naartoe, om de simpele reden dat dit niet praktisch is. Dat maakt alles iets minder intensief.
Maar ze staan wel bij mij aan huis en ik zorg zelf voor ze op mijn manier. Met mijn paarden ben ik niet flexibel: alles moet precies zoals ik het wil, want zo is het het beste voor ze. Ik wil namelijk het beste voor ze en het mag ze aan niets ontbreken.

Iones is mijn eerste en oudste paard. Hij was een droom die uit kwam: mijn levenlang wilde ik mijn eigen paard en in 1993 in augustus (ik zal het nooit vergeten en weet nog vrij gedetailleerd hoe het er aan toe ging) was het zover. Ik kocht samen met een vriendin iones.
Soms keek ik naar hem als ik met hem liep aan het halster en kon ik het niet geloven, dat het mijn paard was. Ik durfde hem in het begin niet eens in de wei te zetten, dat moest iemand anders voor me doen. Totdat hij in de wei stond, als een dolle begon te rennen, een keer viel, de stalhouder naar buiten kwam lopen en riep "haal hem er uit haal hem eruit want hij blijft niet in de wei, hij springt er uit!". Ik had hem net en ik wilde hem niet kwijt. Schrik of geen schrik, toen hij aan kwam lopen greep ik zijn halster en ik liet hem niet meer los. Ik heb hem nooit meer losgelaten. Ook niet toen er later 25.000 voor hem geboden werd. Ik kon het niet.

We hebben zoveel samen gedaan, zoveel met hem meegemaakt dat ik een boek er over kan schrijven. Ik heb zoveel af moeten zien met hem in het begin, zoveel van hem geleerd... En hij is milder geworden door de jaren heen. Vroeger mocht ik hem niet knuffelen, maar nu wel. Nu is hij inmiddels 20 jaar, een ouwe stijve knakker die er voor zijn leeftijd nog goed uit ziet.

Ach, zo kan ik ook wel wat vertellen over mijn andere paarden, maar een iones worden ze nooit meer.

Ahhhh, wat een mooi verhaal! Heel leuk dat jullie zulke vriendjes zijn en ja ook mijn honden hebben wel een speciale betekenis.

Onze Kaya kwam nadat we een pupje waren verloren. Tara, mijn eerste pup (niet eerste hond, maar wel eerste pup) was in een flits
door het ijs gezakt en op slag dood.
De week erna werd het nestje geboren waar Kaya uit is gekomen. Kaya heeft me ook heel erg door een moeilijke tijd heen geholpen.

Onze Puchu kwam nadat Moritz was overleden. Dat is een lang verhaal, maar in het heel kort: Moritz kwam uit Griekenland, een hele bange hond die mijn schaduw werd en alleen mij vertrouwde. Wij hadden een hele hechte band, maar Moritz werd zeer ernstig ziek en overleed toen
hij pas 5,5 jaar was.
Een half jaar later kwam Puchu en o, wat had ik me voorgenomen 'ik hou van deze hond, maar ik word niet stapelverliefd op hem'. Het verdriet wilde ik nooit meer zo hevig meemaken. Dus daar was pupsel Puchu en ik hield gevoelsmatig afstand..... ja hoor, totdat ook hij naar mij begon toe te trekken, af en toe bescherming bij me zocht en duidelijk erg aan mij gehecht begon te raken. Tranen heb ik gehuild, want wat was ik bang hem te verliezen, maar ik kon echt die afstand niet houden.
Puchu is helemaal mijn kleine kereltje (ook al is hij inmiddels bijna 4 jaar, 63 cm en 32 kg ).

We zien wel, ik weet dat ik weer stuk ga als ik ze verlies. Maar het is niet anders, ik ben eigenlijk te gek op mijn honden.

Heel mooi om te lezen al deze verhalen...
Boyke kwam 8 jaar geleden als pup bij me in een periode dat ik herstellende was van best ernstige bekkeninstabiliteit na drie zwangerschappen. Door hem ben ik gaan lopen en fietsen, eerst korte stukjes en steeds langer en vaker. Samen naar het park of het bos, hij in het fietsmandje voorop en daar lekker lopen en spelen. Door zijn komst ben ik helemaal opgeknapt en had ik geen klachten meer Daarnaast is hij natuurlijk mijn maatje door dik en dun. Ook als de spanningen hier eens oplopen met nukkige pubers en stress op het werk en scheidingsperikelen. Altijd is Boyke er om op mijn voeten te gaan zitten en ontspanning te vinden met onze lange wandelingen. Top hond

Alle honden die in mijn korte leven voorbij zijn gekomen hebben iets speciaals.

Als eerste tara, boxerteefje dat er al was toen ik werd geboren, samen mee opgegroeid, samen alles gedaan, helaas op bijna 11 jaar overleden aan een hersenbloeding, was toen 8 a 9 jaar, maar wat heb ik zitten huilen, op het moment dat de laatste spuit erin ging.
Zij zal altijd de grootste plek in mijn hart behouden!

Daarna kwamen bas en miko, 2 boxerbroertjes uit het zelfde nest.
Mijn ouders wouden nadat tara overleed eigenlijk geen hond meer, totdat ze een advertentie zagen met witte boxers in het nest, een droom die ze altijd hebben gehad.
Dat waren echt mijn 2 ventjes, mijn beschermers.
maar zo lelijk tegen andere honden en andere kinderen.
En helaas is het dus met andere kinderen verkeerd gelopen(in het buitenland)
Mijn ouwe heer wou ze niet meer hebben en heeft ze dus af gestaan aan de politie.
Weet tot de dag vandaag niet of ze ook werkelijk een spuit hebben gekregen of niet, kan er nog steeds om janken dat het zo is gelopen en zal dit ook nooit kunnen afsluiten.
Ik woonde toen nog bij me moeder, die wou eigenlijk geen hond, maar ja met een dochter die stapel is op honden, moest het toch gebeuren.
Zo gezegd, zo gedaan, ik naar het asiel in spanje.
En daar zat ze, me toetemeisje Opslag verliefd.
Moest wel een aantal daagjes wachten, want ze moest nog geholpen worden.
haar daarna opgehaald, kan nu lezen en schrijven met haar.
Ze is zo dankbaar voor alles, zo ontzettend lief.

Toen zijn me vriend en ik samen gaan wonen en we waren er al snel uit, er moest een 2de grote hond bij komen.
Dit werd droepy, onze AB vent.
Gecompliceerd hondje, heel terughoudend en lelijk tegen vreemde mensen, maar wat een lieve knuffel voor ons. MIjn eerste grote eigen vent.

En toen kwam Meisje.
Mijn droom is nog steeds een fijne roedel van 4 a 5 honden (vriendlief ziet dat niet zo zitten maargoed dit wist hij al toen we samen gingen wonen)
heel onverwacht en ongepland was daar ons 3de hondje!
Ze was zo ziek, parasieten, blaasonsteking, wormen alles heeft ze al gehad.
Ze is nu 6 maanden geweest en wat ben ik blij dat ik heb lopen aandringen bij me partner. Want wat een fijn hondje. ondanks dat ze hier en daar me muur en bank heeft opgegeten, zou ik er niet meer kunnen missen, het is echt mijn meisje!

toch langer geworden dan de bedoeling was.
Er zijn nog een aantal honden die een heel speciaal plekje hebben, alleen dit zijn niet mij honden dus daar ga ik niks over schrijven.

Zowel Roef als Sepp zijn mij zeer dierbaar.

Roef een klein opgedraaid lief onzeker herrie schoppertje met een heel klein ietwat opportunistisch hartje. Ze hangt sterk aan mij maar houd toch altijd iets terughoudends. De moment dat ze mij knus komt opzoeken of dat wij met zijn 2-en ongedwongen lol hebben koester ik zeer. Ik heb het gevoel dat ik haar moet beschermen en de wereld wat luchtiger moet maken voor haar. Roef maakt mij zacht en zorgzaam, vooral als ze mij met haar kleine muisoogjes heeeeeeel zielig aan kan kijken (om een koekje )

Sepp is een ander verhaal. Bij mij bekruipt mij zo het laatste jaar het gevoel dat ik nooit van mijn leven nog een leukere hond ga krijgen dan hij. Hij is vol leven, enthousiasme en overgave. Een stuiterbal en knuffelkont tegelijk. Als ik hem zie wordt ik blij, hij maakt mij aan het lachen. Hij is echt mijn maatje. Het voelt als gelijkwaardig. Ik een mens, hij een hond, ieder zijn ding en samen lol.

Soms schiet het door mijn hoofd..na Sepp geen andere hond meer. Waarom? Kan het niet omschrijven, het heeft met zijn karakter te maken....er kan gewoon geen leukere hond bestaan voor mij.

Dus beide speciaal maar op een andere manier....misschien wel omdat ze mijn eerste en mijn laatste hond zijn

Voor ik op de middelbare school terecht kwam, was ik een leuke, makkelijke en vrolijke meid. Ik werd op de basisschool wel vaak gepest, maar daar gaf ik toen niet zo veel om, was er hoogstens wat verdrietig om. Toen ik in de brugklas kwam, begon dit te veranderen, ik werd vaak boos, moest huilen om niks, werd extreem faalangstig en maakte niet meer makkelijk vrienden. Om een lang verhaal kort te maken, zo is het ongeveer gebleven. Vorig jaar heb ik Beau gekregen. Mijn ouders konden me niet zo veel aandacht meer geven omdat mijn broertje het toen nodig had en ik sloot me af voor mijn ouders. Zij hoopten met Beau te bereiken dat ik wat opener werd naar hen toe. Ook had ik simpelweg geen vriendinnen en zat dus vaak thuis niks te doen; met Beau erbij had ik wat te doen. Beau is gekomen en ik heb er lang over gedaan voordat ik onvoorwaardelijk van hem begon te houden. Ik snap hem nog lang niet altijd en ik ben soms enorm boos op hem en op mezelf, maar ik hou nu van hem. Ookal denk ik wel eens dat ik alles heb verprutst en dat ik hem nog erger heb gemaakt. Maar hij maakt me vrolijk, hij beschermt mij en ik zal hem beschermen. Als ik weg ga, gaat hij vaak met me mee en ik geniet van alles wat we samen doen. Hij zal niet de enige hond in mijn leven zijn, maar wel de hond aan wie ik veel te danken heb en van wie ik zielsveel houd. Ik hoop dat we nog vele jaren samen te gaan hebben en dat we elkaar nog veel beter gaan begrijpen. Dat komt vast nog, want ik heb hem pas 11 maand nu, wie weet wat er allemaal nog komt!

Bowie was voor mij speciaal, is hij nog steeds!

Al mijn honden zijn en waren speciaal, maar zo'n speciale hond als Bowie zal ik nooit meer krijgen...

nathalie schreef:Bowie was voor mij speciaal, is hij nog steeds!

Al mijn honden zijn en waren speciaal, maar zo'n speciale hond als Bowie zal ik nooit meer krijgen...

domenique schreef:Alle honden die in mijn korte leven voorbij zijn gekomen hebben iets speciaals.

Er zijn nog een aantal honden die een heel speciaal plekje hebben, alleen dit zijn niet mij honden dus daar ga ik niks over schrijven.

Hier precies hetzelfde. AL mijn honden waren en zijn speciaal, ik hou van hen allemaal heel veel.
Beatle was de eerste hond in mijn leven, in de eerste 10 jaar van mijn leven.
Bessie was er grof weg in de tienerjaren van mijn leven, Bessie daarna. Toen Polleke. Maar ik hield van allemaal verschrikkelijk veel.

De paarden willen onderling nog wel wat verschillen. Maar ik hou van ze allemaal.


Maar ik hou soms ook van een hond die niet van mij is. Een hond hoeft niet mijn hond te zijn maar kan dan toch mijn vriendje zijn. Ik heb al veel vriendjes gehad zo en nu nog steeds.