Al van het eerste moment dat ik haar in de puppyren zag zitten stal ze mijn hart...dat wit bruine kopje, die zachte blik, dat onstabiele staartje dat in alle richtigen kwispelde waardoor ze omviel...
Ik kende haar moeder en wist dat die een zalig karakter had, J1 (zoals ze toen nog heette) had dit duidelijk overgeërft...Ik doopte haar Juno...
Op negen weken kwam ze in huis en sinds dien is er enkel maar bevestiging van wat ik had gezien...
Steeds vrolijk huppelt ze door het huis, doet niets stuk, is heel leergierig, allert, aandachtig en aanhankelijk...s'avonds zalig liggen knuffelen op de zetel, liefst op haar rug met haar 4 pootjes in de lucht...
De pup is verdwenen, ze is nu een vrolijke puber die nog steeds kwispelt met heel haar lijfje, het lijkt alsog ze de hele tijd lacht...ons zonnetje in huis...
Haar enige minpuntje is dat ze niet in de keuken kan blijven zitten achter het hekje, daar springt ze over
...gisteren hebben we dan de proef op de som genomen en mocht ze enkele uurtjes samen met Giorgio los in huis...nu liggen er twee wit bruine krullen op de vensterbank naar buiten te kijken, ze zijn het beste alarmsysteem dat je kan denken...en ze is engelachtig braaf... 
Was Giorgio een makkelijke pup dan is Juno dat eens zo veel...
Ze zijn elkaars spiegelbeeld, elkaars complementaire, ze zijn een duo, ze vullen elkaar aan, hij leert van haar en zij van hem...ik zou me niet meer kunnen voorstellen hoe het zou zijn zonder hen...mijn schaduwen, ze zijn het beste wat me kon overkomen.
