Het HondenForum

Terwijl ik probeer Kira op te voeden probeert Kira natuurlijk mij op te voeden. Vooral tijdens de jacht ben ik een slechte leerling. Kira struint de straten af op zoek naar katten, egels en muizen. Ze gaat op 20 centimeter afstand staan schreeuwen: "Niels, HIER! HIER is de buit. PAK 'em dan, vent! Kom op, PAK 'EM", maar ik pak natuurlijk niks.

Na twee maanden had ik het eindelijk door: Ik heb een duif gepakt die ze aanwees. Ik zag dat het beest een kapotte vleugel had en een ring om z'n poot. Zo'n duif is van iemand, en die wil het beest vast graag terug hebben.
Ik heb dus Kira even vastgebonden en die duif gevangen - en TROTS dat Kira was! Ze danste naast me, roepend naar voorbijgangers "Mijn baas heeft een DUIF gevangen! MIJN baas!"

Ik heb 'em thuis even in een schoenendoos overgezet en direct (met Kira nog steeds dansend naast me) naar de dierenarts gebracht. Kira was diep ontdaan toen ik de buit zomaar afgaf.

Twee dagen later ging ik de doos met handdoek even terughalen. (De duif was inmiddels herstellende van een gebroken vleugel, en kon waarschijnlijk twee weken later zelf naar huis vliegen, naar Friesland.) Kira, anders zo gedwee naast me, spurtte naar binnen, zette haar voorpoten op de toonbank en zei in duidelijk Braks "IK WIL MIJN DUIF TERUG!"

Nee, een duif krijgt ze niet - maar ik heb tenminste een hond die graag bij de dierenarts komt.

ik ben blij dat je Kira gevonden hebt, heerlijk lezen die stukjes van je

Haha! Geweldig verhaal!

Je zou een blog moeten gaan bijhouden met jou schrijfstijl heb je vast veel lezers!

Niels schreef:Terwijl ik probeer Kira op te voeden probeert Kira natuurlijk mij op te voeden. Vooral tijdens de jacht ben ik een slechte leerling. Kira struint de straten af op zoek naar katten, egels en muizen. Ze gaat op 20 centimeter afstand staan schreeuwen: "Niels, HIER! HIER is de buit. PAK 'em dan, vent! Kom op, PAK 'EM", maar ik pak natuurlijk niks.

Begrijp ik goed dat ze op 20 cm afstand blijft staan? Want dan heb je een leuke jachthond, zo eentje die niet meteen lijken maakt. Ik mot ook geen lijken, en ik heb het getroffen met mijn honden. Die gaan tegen een 'prooi' staan douwen want er moet gerend.

Na twee maanden had ik het eindelijk door: Ik heb een duif gepakt die ze aanwees. Ik zag dat het beest een kapotte vleugel had en een ring om z'n poot. Zo'n duif is van iemand, en die wil het beest vast graag terug hebben.
Ik heb dus Kira even vastgebonden en die duif gevangen - en TROTS dat Kira was! Ze danste naast me, roepend naar voorbijgangers "Mijn baas heeft een DUIF gevangen! MIJN baas!"

Okee, ze was ook niks gewend qua baas he? Mijn honden vinden het nog elke keer geweldig dat ik zonder enig jachtinstinct met twee volle boodschappentassen aan vreten thuis kan komen. Een beetje buitenlandse herplaatser met verleden is al snel onder de indruk.

Ik heb 'em thuis even in een schoenendoos overgezet en direct (met Kira nog steeds dansend naast me) naar de dierenarts gebracht. Kira was diep ontdaan toen ik de buit zomaar afgaf.

Twee dagen later ging ik de doos met handdoek even terughalen. (De duif was inmiddels herstellende van een gebroken vleugel, en kon waarschijnlijk twee weken later zelf naar huis vliegen, naar Friesland.) Kira, anders zo gedwee naast me, spurtte naar binnen, zette haar voorpoten op de toonbank en zei in duidelijk Braks "IK WIL MIJN DUIF TERUG!"

Nee, een duif krijgt ze niet - maar ik heb tenminste een hond die graag bij de dierenarts komt.

Dat laatste is goud waard. Mijn stel huppelt ook altijd vrolijk bij de DA naar binnen want koekies en aandacht en poezen in kooitjes waar je zomaar aan kan ruiken. Ik zou dat erin houden, af en toe effe langs de DA gewoon voor een koekie en een aai. Dat scheelt een berg aan stress als er echt iets is.

Ha, mooi verhaal

Hanneke2 schreef: Begrijp ik goed dat ze op 20 cm afstand blijft staan? Want dan heb je een leuke jachthond, zo eentje die niet meteen lijken maakt. Ik mot ook geen lijken, en ik heb het getroffen met mijn honden. Die gaan tegen een 'prooi' staan douwen want er moet gerend.

Gelukkig gaat Kira niet voor de kill. Bij haar eerste echte jacht ben ik me wel een hartverzakking geschrokken. Dat was in de Biesbosch. Kira ging over een moddervlakte een wilde gans achterna. Of die gans niet kon vliegen of niet wilde weet ik niet, maar ze maakten rondjes, gans voorop, Kira erachteraan en ikzelf in de achterhoede, tot de gans uitgeput was en stil bleef staan - en Kira deed niets. Behalve blaffen natuurlijk. Ik kon haar gewoon aanlijnen en meeslepen.
(Kira helemaal onder de modder en ik half - en daarna weer samen in de kayak. We hadden weer eens bekijks op het water.)

Okee, ze was ook niks gewend qua baas he?

Klopt. Dat heeft haar vorige baas verpest. Op Corsica zat Kira haar eerste wilde varken achterna. Ik had nog geen idee wat Kira voor een hond was, dus ik dacht dat ze vermoord werd ergens diep in de struiken, terwijl ze alleen maar luid deed.
Alweer een hartverzakking toen dat zwijn op 2 meter langs me kwam spurten - en vervolgens de kop van Kira boven de struiken, doodkalm, met een verzuchtende blik "Weer misgeschoten zeker?"

Mijn honden vinden het nog elke keer geweldig dat ik zonder enig jachtinstinct met twee volle boodschappentassen aan vreten thuis kan komen. Een beetje buitenlandse herplaatser met verleden is al snel onder de indruk.

Aha! Is ze DAARom zij blij als ik thuiskom!

Mijn stel huppelt ook altijd vrolijk bij de DA naar binnen want koekies en aandacht en poezen in kooitjes waar je zomaar aan kan ruiken. Ik zou dat erin houden, af en toe effe langs de DA gewoon voor een koekie en een aai. Dat scheelt een berg aan stress als er echt iets is.

Ik ga haar geregeld even wegen bij de dierenarts. De artsen en assistenten in mijn lokale praktijk zijn allemaal schatjes, zowel tegen Kira als tegen mij. We komen er allebei graag, en ik zoek geregeld een excuus om even wat te wegen, te kopen of te vragen. Laatst zelfs helemaal zonder reden: "Ik kon Kira niet langs slepen, dus we komen maar even binnen..."
(Als ze niet alleen Kira een snoepje geven maar mij ook dan ben ik helemaal verkocht.)

Niels schreef:

Hanneke2 schreef: Begrijp ik goed dat ze op 20 cm afstand blijft staan? Want dan heb je een leuke jachthond, zo eentje die niet meteen lijken maakt. Ik mot ook geen lijken, en ik heb het getroffen met mijn honden. Die gaan tegen een 'prooi' staan douwen want er moet gerend.

Gelukkig gaat Kira niet voor de kill. Bij haar eerste echte jacht ben ik me wel een hartverzakking geschrokken. Dat was in de Biesbosch. Kira ging over een moddervlakte een wilde gans achterna. Of die gans niet kon vliegen of niet wilde weet ik niet, maar ze maakten rondjes, gans voorop, Kira erachteraan en ikzelf in de achterhoede, tot de gans uitgeput was en stil bleef staan - en Kira deed niets. Behalve blaffen natuurlijk. Ik kon haar gewoon aanlijnen en meeslepen.
(Kira helemaal onder de modder en ik half - en daarna weer samen in de kayak. We hadden weer eens bekijks op het water.)

Heerlijk toch? Jack vind het enorme lol om de ganzen hier het water in te douwen. Hop, neus onder die kont, zwemmen zullen ze! Maar hij hapt er nooit in en gaat zeer onder de indruk een paar stappen terug als een stoere gans niet gediend is van dat soort toestanden.

In de achterhoede van Kira blijven is voor mijn gevoel niet verstandig. De meeste 'weglopers' hebben ingebakken dat ze jou weer terug zien waar jij het laatst was, en met erachteraan gaan verleng je de 'jacht'.

Okee, ze was ook niks gewend qua baas he?

Klopt. Dat heeft haar vorige baas verpest. Op Corsica zat Kira haar eerste wilde varken achterna. Ik had nog geen idee wat Kira voor een hond was, dus ik dacht dat ze vermoord werd ergens diep in de struiken, terwijl ze alleen maar luid deed.
Alweer een hartverzakking toen dat zwijn op 2 meter langs me kwam spurten - en vervolgens de kop van Kira boven de struiken, doodkalm, met een verzuchtende blik "Weer misgeschoten zeker?"

Mijn honden vinden het nog elke keer geweldig dat ik zonder enig jachtinstinct met twee volle boodschappentassen aan vreten thuis kan komen. Een beetje buitenlandse herplaatser met verleden is al snel onder de indruk.

Aha! Is ze DAARom zij blij als ik thuiskom!

Je gaat het snappen. Heb je haar al eens meegenomen naar een dierenwinkel waar ze zelf een kluif uit mocht zoeken? Dat levert je echt 10 bazenpunten op per keer.

Mijn stel huppelt ook altijd vrolijk bij de DA naar binnen want koekies en aandacht en poezen in kooitjes waar je zomaar aan kan ruiken. Ik zou dat erin houden, af en toe effe langs de DA gewoon voor een koekie en een aai. Dat scheelt een berg aan stress als er echt iets is.

Ik ga haar geregeld even wegen bij de dierenarts. De artsen en assistenten in mijn lokale praktijk zijn allemaal schatjes, zowel tegen Kira als tegen mij. We komen er allebei graag, en ik zoek geregeld een excuus om even wat te wegen, te kopen of te vragen. Laatst zelfs helemaal zonder reden: "Ik kon Kira niet langs slepen, dus we komen maar even binnen..."
(Als ze niet alleen Kira een snoepje geven maar mij ook dan ben ik helemaal verkocht.)

Ik krijg nooit snoepies bij de DA, alleen maar dikke nota's. Niet eerlijk.

Hanneke2 schreef: Je gaat het snappen. Heb je haar al eens meegenomen naar een dierenwinkel waar ze zelf een kluif uit mocht zoeken? Dat levert je echt 10 bazenpunten op per keer.

Gouden tip! Ga ik doen!

Nanna schreef:Mijn Topsi vindt jouw Kira maar een grote loser
In haar ogen presteren bazen NAKS op jachtgebied en zal ze (zucht) zelf aan de bak motten
En ze komt ook graag bij de DA hoor

Topsi is jaloers, want die weet inmiddels dat jij niet op te voeden bent

Ik heb hier een grote egoist, die wil alles wat we zien zelf vermoorden

geweldig verhaal

niet alle jachthonden zijn meteen killers, net zoals dat andere honden ook best kunnen killen, heb je per definitie geen jachthond voor nodig hoor :N:

Rinne Roos vindt Kira niet alleen een loser maar ook een egoïstisch kreng.
Jij als hond hoort die duif te dragen namelijk, uiteraard zonder kapot te maken.

Als het een gezonde (hout)duif betreft...afpakken en opeten.

Het werk valt mee, na een paar keer wordt je handig.

" onclick="window.open(this.href);return false;


Als je hond toestaat dat ie achter wild aan loopt omdat jullie het leuk vinden dan moet je echt aan goed terugkomen werken. Voor je het weet heb je een struiner die doorgaat tot ie moe is, slecht terugkomt en jou problemen bezorgt.

L