Help.....ik weet het echt niet meer!!!
Geplaatst: 26 okt 2010 19:33
Om maar met de deur in huis te vallen: het gaat absoluut niet goed met J.J.
Ik weet echt niet meer wat te doen en ik hoop dat ik hier mijn hart even kan luchten, want ik begin aan mezelf te twijfelen…
Ik snap mijn eigen hond niet en ik vind het best moeilijk om dat te moeten zeggen. Het zal echt wel aan mij liggen, maar ik denk ook dat er iets niet spoort in JJ’s koppie of dat er echt iets gebeurd is in het verleden. Niet om mijn verantwoordelijkheid af te schuiven, maar ik heb zulk (onvoorspelbaar) gedrag nog nooit gezien (of wel op bepaalde punten, maar niet in het gehele gedrag). Of liever gezegd, ik ben opgegroeid met honden en bij elke hond wist ik precies hoe hij/zij ergens op zou gaan reageren. Maar bij JJ heb ik dat dus absoluut niet. Ben altijd bang dat hij ‘ineens’ uitvalt, terwijl hij net zo goed heel blij of vrolijk kan worden en andersom. Ik kan zijn gedrag absoluut niet lezen en ik weet niet wat ik aan hem heb. Eerlijk gezegd ben ik gewoon bang voor mijn eigen hond (ik weet het, hij is piepklein, maar hij kan een konijn binnen 3 seconden aan flarden scheuren heb ik vorige week nog mogen aanschouwen…moet er niet aan denken dat hij dat bij mijn hand doet of erger bij iemand anders).
Een opsomming van de problemen (of in elk geval zoals JJ zich gedraagt als wij niet zouden ingrijpen):
- Uitvallen naar andere honden (aangelijnd): wordt niet minder, nadat het een tijd iets beter is gegaan, gaat het nu weer slechter. Het is echt extreem en ik schaam me dood.
- sinds een aantal maanden lopen wij met een uitlaatservice mee (onder andere om het uitvalprobleem naar vreemde honden aan te pakken) en daar gedraagt hij zich alsof hij nog nooit andere honden heeft gezien, terwijl hij opgegroeid is met honden. Hij zit aan ons been vastgeplakt en verliest ons geen seconde uit het oog en durft niet verder dan een halve meter bij ons vandaan te lopen. Zodra ik alleen met hem wandel zie ik hem gerust een half uur niet omdat hij dan een konijn heeft gespot en let hij totaal niet om mij. Het blaffen is wel zo goed als weg binnen die roedel, maar zodra er een vreemde hond bij komt (binnen die roedel, want die is niet vast, of iemand die we tegenkomen tijdens de wandeling) begint het weer van voor af aan.
- Omdat wij verhuisd zijn (ook een reden dat het minder gaat, dat snap ik, hij is nu ontheemd, maar volgens mij is hij toch niet al 1 ½ jaar ontheemd?) heeft JJ tijdelijk bij mijn ouders gelogeerd. Daar viel hij continu de reu van mijn ouders aan (die niks terug deed….die durfde hem niet eens aan te kijken of naar ons toe te komen). We hebben een verband ontdekt met mensen die binnenkomen en het aanvallen. Zodra er iemand binnenkwam (of zodra hij de auto van mijn ouders aan hoorde komen), viel hij de reu aan. Jaloezie?
- Met het teefje van mijn ouders kon hij het altijd prima vinden. Die vond hij helemaal geweldig en kon er heel de dag mee spelen (maar ook op een nogal dwingende manier trouwens), maar sinds kort gaat het daar ook niet meer goed mee. Of ja, het gaat super goed normaal, maar ook haar valt hij voortaan ineens aan als er iemand binnenkomt. Maar verder doet hij er heel normaal tegen en is er niks aan de hand. Dus alleen als er iemand binnenkomt.
- Hij is agressief tegen vreemden. Als er iemand binnenkomt gaat hij net zo hard blaffend tekeer als tegen honden. En als iemand terugdeinst en laat zien dat hij schrik heeft, dan wordt JJ’s gedrag nog erger (hij probeert dan ook te bijten), maar ook als iemand juist heel dominant gaat doen.
- Hij kan ineens uitvallen als je hem op de verkeerde plek aanraakt/aait, dwz aan zijn achterlijf (hij heeft geen lichamelijke gebreken, is pas nog gecheckt)
- Ik vertrouw hem dus absoluut niet met vreemden (hij heeft al een paar keer gehapt naar ‘vreemden’ die met hem wilden spelen of hem wilden aaien) en al helemaal niet met kinderen
- Hij wenst niet opgetild te worden
- Hij kan niet alleen blijven, want blijft blaffen. We hebben al klachten gehad van de buren. En hebben het volgens het boekje geprobeerd opnieuw op te bouwen (waardoor we een half jaar lang niet meer samen op verjaardagen enzo zijn geweest), maar het mocht niet baten.
- Ik vertrouw hem niet met vreemden. Eigenlijk vertrouw ik hem helemaal niet, ik kan niet onbevangen met hem omgaan, wat ik bij mijn vroegere honden (thuis bij mijn ouders) wel altijd had.
- Ik snap zijn ‘bescheten’ gedrag niet: hiermee bedoel ik platte oren, beetje gedrukte houding, oogwit laten zien, wegkijken, tongelen. Hij lijkt bang te zijn of zich bedreigd te voelen, maar hij komt wel zelf om aaitjes vragen door tegen je aan te gaan zitten. Maar zodra je je hand in zijn richting beweegt, gaan zijn oortjes plat.
- Hij is ontzettend dominant maar tegelijkertijd heel onzeker, kun je denk ik al wel een beetje uit bovenstaande opmaken.
Ik snap bij alle punten wel waar het gedrag vandaan komt of kan komen en zelfs wat ik eraan zou kunnen doen (en al doe), maar het is zo ontzettend moeilijk om er af en toe nog zin in te hebben. Als je bij alles het idee hebt ‘het heeft toch geen zin’. Het gaat nu al 1 ½ jaar zo en ik zie nauwelijks verbetering.
Mijn ouders hebben al voorzichtig geopperd of wij niet ‘een rationele beslissing moeten gaan nemen’ (zelf toch echte dierenvrienden en hondenmensen...hebben zelfs gezegd 'nooit zo'n hond te willen'), maar dat wil ik niet en is nog niet eens in me opgekomen (bij mijn vriend wel, eerlijk gezegd)!! Hij kan trouwens niet eens ergens geplaatst worden met deze waslijst aan problemen. Er moet toch een manier zijn om hem te ‘rehabiliteren’ (om het maar even the cesar way te zeggen)?? Sorry voor dit lange verhaal, maar ik heb het idee dat ik er zoveel energie insteek en dat het niet helpt en ben bang voor de gevolgen, want mijn vriend krijgt er steeds minder zin in en je moet er natuurlijk wel allebei voor gaan.
Nou, shoot me en zeg maar wat voor verschrikkelijke baas ik ben
, maar probeer me alsjeblieft liever te helpen dmv tips/opbouwende kritiek (ik durf bijna niet op de ´bevestig-knop´te drukken, maar ik moet eerlijk zijn naar mezelf en Prinsje hondje JJ en toegeven dat je misschien een slechte baas bent voor een bepaald type hondje is het moeilijkste wat er is).
Ik weet echt niet meer wat te doen en ik hoop dat ik hier mijn hart even kan luchten, want ik begin aan mezelf te twijfelen…
Ik snap mijn eigen hond niet en ik vind het best moeilijk om dat te moeten zeggen. Het zal echt wel aan mij liggen, maar ik denk ook dat er iets niet spoort in JJ’s koppie of dat er echt iets gebeurd is in het verleden. Niet om mijn verantwoordelijkheid af te schuiven, maar ik heb zulk (onvoorspelbaar) gedrag nog nooit gezien (of wel op bepaalde punten, maar niet in het gehele gedrag). Of liever gezegd, ik ben opgegroeid met honden en bij elke hond wist ik precies hoe hij/zij ergens op zou gaan reageren. Maar bij JJ heb ik dat dus absoluut niet. Ben altijd bang dat hij ‘ineens’ uitvalt, terwijl hij net zo goed heel blij of vrolijk kan worden en andersom. Ik kan zijn gedrag absoluut niet lezen en ik weet niet wat ik aan hem heb. Eerlijk gezegd ben ik gewoon bang voor mijn eigen hond (ik weet het, hij is piepklein, maar hij kan een konijn binnen 3 seconden aan flarden scheuren heb ik vorige week nog mogen aanschouwen…moet er niet aan denken dat hij dat bij mijn hand doet of erger bij iemand anders).
Een opsomming van de problemen (of in elk geval zoals JJ zich gedraagt als wij niet zouden ingrijpen):
- Uitvallen naar andere honden (aangelijnd): wordt niet minder, nadat het een tijd iets beter is gegaan, gaat het nu weer slechter. Het is echt extreem en ik schaam me dood.
- sinds een aantal maanden lopen wij met een uitlaatservice mee (onder andere om het uitvalprobleem naar vreemde honden aan te pakken) en daar gedraagt hij zich alsof hij nog nooit andere honden heeft gezien, terwijl hij opgegroeid is met honden. Hij zit aan ons been vastgeplakt en verliest ons geen seconde uit het oog en durft niet verder dan een halve meter bij ons vandaan te lopen. Zodra ik alleen met hem wandel zie ik hem gerust een half uur niet omdat hij dan een konijn heeft gespot en let hij totaal niet om mij. Het blaffen is wel zo goed als weg binnen die roedel, maar zodra er een vreemde hond bij komt (binnen die roedel, want die is niet vast, of iemand die we tegenkomen tijdens de wandeling) begint het weer van voor af aan.
- Omdat wij verhuisd zijn (ook een reden dat het minder gaat, dat snap ik, hij is nu ontheemd, maar volgens mij is hij toch niet al 1 ½ jaar ontheemd?) heeft JJ tijdelijk bij mijn ouders gelogeerd. Daar viel hij continu de reu van mijn ouders aan (die niks terug deed….die durfde hem niet eens aan te kijken of naar ons toe te komen). We hebben een verband ontdekt met mensen die binnenkomen en het aanvallen. Zodra er iemand binnenkwam (of zodra hij de auto van mijn ouders aan hoorde komen), viel hij de reu aan. Jaloezie?
- Met het teefje van mijn ouders kon hij het altijd prima vinden. Die vond hij helemaal geweldig en kon er heel de dag mee spelen (maar ook op een nogal dwingende manier trouwens), maar sinds kort gaat het daar ook niet meer goed mee. Of ja, het gaat super goed normaal, maar ook haar valt hij voortaan ineens aan als er iemand binnenkomt. Maar verder doet hij er heel normaal tegen en is er niks aan de hand. Dus alleen als er iemand binnenkomt.
- Hij is agressief tegen vreemden. Als er iemand binnenkomt gaat hij net zo hard blaffend tekeer als tegen honden. En als iemand terugdeinst en laat zien dat hij schrik heeft, dan wordt JJ’s gedrag nog erger (hij probeert dan ook te bijten), maar ook als iemand juist heel dominant gaat doen.
- Hij kan ineens uitvallen als je hem op de verkeerde plek aanraakt/aait, dwz aan zijn achterlijf (hij heeft geen lichamelijke gebreken, is pas nog gecheckt)
- Ik vertrouw hem dus absoluut niet met vreemden (hij heeft al een paar keer gehapt naar ‘vreemden’ die met hem wilden spelen of hem wilden aaien) en al helemaal niet met kinderen
- Hij wenst niet opgetild te worden
- Hij kan niet alleen blijven, want blijft blaffen. We hebben al klachten gehad van de buren. En hebben het volgens het boekje geprobeerd opnieuw op te bouwen (waardoor we een half jaar lang niet meer samen op verjaardagen enzo zijn geweest), maar het mocht niet baten.
- Ik vertrouw hem niet met vreemden. Eigenlijk vertrouw ik hem helemaal niet, ik kan niet onbevangen met hem omgaan, wat ik bij mijn vroegere honden (thuis bij mijn ouders) wel altijd had.
- Ik snap zijn ‘bescheten’ gedrag niet: hiermee bedoel ik platte oren, beetje gedrukte houding, oogwit laten zien, wegkijken, tongelen. Hij lijkt bang te zijn of zich bedreigd te voelen, maar hij komt wel zelf om aaitjes vragen door tegen je aan te gaan zitten. Maar zodra je je hand in zijn richting beweegt, gaan zijn oortjes plat.
- Hij is ontzettend dominant maar tegelijkertijd heel onzeker, kun je denk ik al wel een beetje uit bovenstaande opmaken.
Ik snap bij alle punten wel waar het gedrag vandaan komt of kan komen en zelfs wat ik eraan zou kunnen doen (en al doe), maar het is zo ontzettend moeilijk om er af en toe nog zin in te hebben. Als je bij alles het idee hebt ‘het heeft toch geen zin’. Het gaat nu al 1 ½ jaar zo en ik zie nauwelijks verbetering.
Mijn ouders hebben al voorzichtig geopperd of wij niet ‘een rationele beslissing moeten gaan nemen’ (zelf toch echte dierenvrienden en hondenmensen...hebben zelfs gezegd 'nooit zo'n hond te willen'), maar dat wil ik niet en is nog niet eens in me opgekomen (bij mijn vriend wel, eerlijk gezegd)!! Hij kan trouwens niet eens ergens geplaatst worden met deze waslijst aan problemen. Er moet toch een manier zijn om hem te ‘rehabiliteren’ (om het maar even the cesar way te zeggen)?? Sorry voor dit lange verhaal, maar ik heb het idee dat ik er zoveel energie insteek en dat het niet helpt en ben bang voor de gevolgen, want mijn vriend krijgt er steeds minder zin in en je moet er natuurlijk wel allebei voor gaan.
Nou, shoot me en zeg maar wat voor verschrikkelijke baas ik ben