het moet niet gekker worden, wat ik nu weer meemaak
Geplaatst: 26 okt 2010 18:43
Ik kan er gewoon niet over uit en ik moet het even kwijt..
Daarnet rond 17 uur ging ik vanaf mijn ouders naar huis, lopend met Sandy.
Kwam ik twee loslopende whippets tegen, midden in de stad.. Ze rende achter 2 jongens aan, die waren op de fiets.
En die gasten waren aan het lachen en hard doortrappen, ineens whippets gaan de bocht om en de jongens rechtdoor.
Hoor ik ze lachen en roepen en lachen, beetje vreemd. De whippets ken ik vanuit het park, de eigenaar laat ze een rondje rennen en dan gaan ze weer weg. Ik heb ze maar een paar keer gezien en ik heb de vrouw nooit gesproken.
Dus ik besloot de straat over te steken naar de whippets toe en toen kwamen ze Sandy groeten.
Ik maakte me al een beetje zorgen, er reden auto's langs en de whippets liepen vlak langs de weg.
Ik kon ze meelokken een klein stukje, ze waren nogal schuw en toen zetten ze het ineens op een sprinten!
Ik dacht gelijk, die zijn weggelopen van huis, dit klopt niet.
ff in het kort, ik ben er achteraan gelopen en de honden liepen ver vooruit,
maar gelukkig wel naar een rustiger stuk van de wijk. En we kwamen al richting park,
uiteindelijk heb ik ze daarheen gelokt, nadat ze al alle kanten op waren gerend en ik ze 2 keer uit het oog verloor.
Ik heb mijn ouders gebeld of ze voor mij de politie wilden bellen zodat ik die honden in de gaten kon houden,
honden renden het park in en uit en rondjes rennen en ravotten met elkaar.
Mijn vader was onderweg naar mij toe met extra lijnen, en mijn moeder had de politie gebeld.
Die zeiden, tja wat kunnen we doen
belt u maar de dierenambulance, dierenambulance zei
bel maar dierenbescherming en uiteindelijk leek het erop dat de komende tijd nog niemand te hulp zou schieten.
De honden bleken met geen mogelijkheid te vangen en kwamen niet naar ons toe, reageerde niet op roepen en vlogen alleen af en toe langs om de andere honden uit te dagen. Maar ze zijn snel!! en we hebben ze niet kunnen vangen.
Mijn vader was vrij snel in het park, en toen kwam er nog een andere vrouw langs met haar hondje.
Mijn vader kende de whippets ook van gezicht maar wist niet waar ze wonen. De vrouw in het park, wist dit wel!
Dus wij naar de eigenaar die dichtbij het park bleek te wonen ( alsnog raar dat die honden dan een paar honderd meter de andere kant op liepen meer in het centrum van de stad, maar gelukkig komt ze uit de buurt )
Toen we daar kwamen deed een oudere vrouw open en die zei ik ben inderdaad haar moeder (van de eigenaar van de whippets dus) die zei: "ach ik zie haar al jaren niet, en ik hoor zoveel rare verhalen over die honden, ze schijnen wel vaker weg te lopen, en ik hoor toch al jaren niks van haar dus laat het maar lekker hoor, je hoeft er niks mee te doen, misschien wil ze wel niet dat de honden terug komen en is ze ook wel blij als ze ervan af is "
Ik weet even niet wat ik ermee moet, ik vind het zoooo bizar!!! Dierenbescherming zou terug bellen, niks meer van gehoord. Wat moet ik nou? Gewoon maar laten en denken dat ze weer thuis zitten en ik me zorgen maak voor niks? Als ik zag hoe ze door het verkeer heen renden kreeg ik wel een hartverzakking en dacht ook dat ik getuige zou zijn van een ongeluk. Goddank is dat niet gebeurd. De reactie van de moeder was mijn volgens shock en dat nu de dierenbescherming niet terug belt pfff waar gaat het heen...
Daarnet rond 17 uur ging ik vanaf mijn ouders naar huis, lopend met Sandy.
Kwam ik twee loslopende whippets tegen, midden in de stad.. Ze rende achter 2 jongens aan, die waren op de fiets.
En die gasten waren aan het lachen en hard doortrappen, ineens whippets gaan de bocht om en de jongens rechtdoor.
Hoor ik ze lachen en roepen en lachen, beetje vreemd. De whippets ken ik vanuit het park, de eigenaar laat ze een rondje rennen en dan gaan ze weer weg. Ik heb ze maar een paar keer gezien en ik heb de vrouw nooit gesproken.
Dus ik besloot de straat over te steken naar de whippets toe en toen kwamen ze Sandy groeten.
Ik maakte me al een beetje zorgen, er reden auto's langs en de whippets liepen vlak langs de weg.
Ik kon ze meelokken een klein stukje, ze waren nogal schuw en toen zetten ze het ineens op een sprinten!
Ik dacht gelijk, die zijn weggelopen van huis, dit klopt niet.
ff in het kort, ik ben er achteraan gelopen en de honden liepen ver vooruit,
maar gelukkig wel naar een rustiger stuk van de wijk. En we kwamen al richting park,
uiteindelijk heb ik ze daarheen gelokt, nadat ze al alle kanten op waren gerend en ik ze 2 keer uit het oog verloor.
Ik heb mijn ouders gebeld of ze voor mij de politie wilden bellen zodat ik die honden in de gaten kon houden,
honden renden het park in en uit en rondjes rennen en ravotten met elkaar.
Mijn vader was onderweg naar mij toe met extra lijnen, en mijn moeder had de politie gebeld.
Die zeiden, tja wat kunnen we doen
bel maar dierenbescherming en uiteindelijk leek het erop dat de komende tijd nog niemand te hulp zou schieten.
De honden bleken met geen mogelijkheid te vangen en kwamen niet naar ons toe, reageerde niet op roepen en vlogen alleen af en toe langs om de andere honden uit te dagen. Maar ze zijn snel!! en we hebben ze niet kunnen vangen.
Mijn vader was vrij snel in het park, en toen kwam er nog een andere vrouw langs met haar hondje.
Mijn vader kende de whippets ook van gezicht maar wist niet waar ze wonen. De vrouw in het park, wist dit wel!
Dus wij naar de eigenaar die dichtbij het park bleek te wonen ( alsnog raar dat die honden dan een paar honderd meter de andere kant op liepen meer in het centrum van de stad, maar gelukkig komt ze uit de buurt )
Toen we daar kwamen deed een oudere vrouw open en die zei ik ben inderdaad haar moeder (van de eigenaar van de whippets dus) die zei: "ach ik zie haar al jaren niet, en ik hoor zoveel rare verhalen over die honden, ze schijnen wel vaker weg te lopen, en ik hoor toch al jaren niks van haar dus laat het maar lekker hoor, je hoeft er niks mee te doen, misschien wil ze wel niet dat de honden terug komen en is ze ook wel blij als ze ervan af is "
Ik weet even niet wat ik ermee moet, ik vind het zoooo bizar!!! Dierenbescherming zou terug bellen, niks meer van gehoord. Wat moet ik nou? Gewoon maar laten en denken dat ze weer thuis zitten en ik me zorgen maak voor niks? Als ik zag hoe ze door het verkeer heen renden kreeg ik wel een hartverzakking en dacht ook dat ik getuige zou zijn van een ongeluk. Goddank is dat niet gebeurd. De reactie van de moeder was mijn volgens shock en dat nu de dierenbescherming niet terug belt pfff waar gaat het heen...