De relatie met mijn man ging en gaat eigenlijk steeds beter nu hij hem ook uitlaat, eten geeft etc. Maar... met mijn oudste zoon gaat het de laatste weken erg slecht qua gedrag. En dan echt behoorlijk, de toegang tot speciaal busvervoer is hem onzegd na een incident waarbij hij de begeleidster heeft verwond, op school flipt hij de pan uit en tja thuis ook. Maar goed, daarvoor zijn nu stappen ondernomen (kinderpsychiater, meer begeleiding op school etc).
Alleen begon Django echt vervelend op hem te reageren, zoals opeens op de bank springen en boven mijn zoon (die lag) gaan staan dreigen, grommend op hem afrennen als hij begon te 'fladderen' en 1,5 week geleden heeft hij hem 2 keer geprobeerd te bijten. 1 keer was gelukkig buiten, dus had hem aan de riem en kon hem net wegtrekken en aan de 2e keer heeft hij een blauw beentje overgehouden
Manief was nu wel voor een gt (hoewel ik had verwacht dat hij had gezegd: weg!) maar de gt bracht geen blijde boodschap. Zij vond de situatie niet verantwoord, omdat mijn zoontje pas 6 is en de hond ook anders op hem begint te reageren als hij niet 'gek' doet (zoals die keer buiten, mijn zoontje liep gewoon naast me en vertelde iets over een trein die hij had gezien). Van mijn andere kinderen kan hij alles hebben, van mijn oudste in hoog tempo steeds minder. Hierom, en omdat die 'aanvallen' van mijn zoontje heel plotseling beginnen vaak (en ik dus niet altijd op tijd kan zijn om de hond dan weg te halen, Django is op dat moment zo gefocust op mijn zoon dat ik hem echt weg moet slepen), was het advies van de gt om een ander huisje te zoeken voor Django Verstandelijk weet ik dat dit wss wel het meest verstandige is, want als het wél misgaat (met gaatjes) dan is dat niet eerlijk naar zowel Django als mijn zoontje.Er zijn heel veel mensen geweest met interesse, en ik heb ze allemaal na het eerste bezoek gebeld om te zeggen dat ik het geen goede match vond. Nu, vanavond, kwam er een gezin langs waar ik voor t eerst een goed gevoel bij had. Django was ook meteen enthousiast, bleef maar naar ze toekomen om te kroelen en zij kwamen op mij betrouwbaar over. Na een uur gingen ze weer weg en beiden partijen gaan nu overwegen of dit een goede match is. Ergens hoop ik dat ze hem niet willen, ik slaap al nachten niet bij het idee dat ik hem straks kwijt ben
maar aan de andere kant was er zo'n fijne chemie tussen Djang en die mensen dat ik wel het vertrouwen heb dat hij daar gelukkig zal zijn. Ik vind dit zo ontzettend klote allemaal... Ik schaam me zo tegenover Django, mijn lekkere kwijlebal die zo blij kan kijken als ik hem vraag waar zn bot is (betekent dat we gaan spelen), die zo heerlijk kan snuffelen in het natuurgebied en die straalt als we lekker naar t water gaan om met stokken te gooien daar.. Mis hem nu al 
