Hoe Kon je! Waarschuwing kans op tranen

[Turbo!]

Ik las dit op de site van Dutchy Adoptions en was er zo ontzettend door ontroerd mijn man ook.
Dat ik het wilde delen ondanks dat mischien sommige dit al kennen.


Hoe kon je!!
Toen ik een pupje was, entertainde ik jou met mijn bokkensprongen en maakte je aan het lachen. Je noemde me 'je kind' en ondanks sommige kapot gekauwde schoenen en een aantal kapot gemaakte dekens werd ik je beste vriend. Als ik 'stout' was hief jij je vinger op en vroeg me "Hoe kun je?", maar dan kreeg je medelijden met me en rolde je me om en gaf me buikkriebels. Het kapot maken van dingen in huis duurde een beetje langer dan verwacht, omdat jij het enorm druk had. Maar daar werkten we samen aan. Ik herinner mij de nachten van lekker tegen elkaar aan liggen in bed, waarbij ik luisterde naar dingen die je me toevertrouwde en je geheime dromen, het leven was perfect op dat moment. Samen maakten we lange wandelingen, renden in het park, maakten autoritten en stopten voor ijsjes (ik kreeg enkel het hoorntje omdat ijs slecht is voor honden, zei je) ik deed lange dutjes in de zon in afwachting van jouw thuiskomst aan het eind van de dag. Geleidelijk aan begon je steeds meer tijd te spenderen aan je werk en je carrière, ook ging je op zoek naar een maatje uit de mensenwereld. Ik wachtte geduldig op jou, ik hielp je met je soms gebroken hart en teleurstellingen, ik ging nooit tegen je tekeer als je een slechte beslissing had genomen en overrompelde je altijd met mijn vrolijkheid als je thuis kwam, ook toen je verliefd was. Ze is nu je vrouw en geen 'honden-persoon', maar ondanks dat verwelkomde ik haar in ons huis, ik probeerde haar affectie te tonen en gehoorzaamde haar. Ik was gelukkig omdat jij ook gelukkig was. Toen de mensenbaby's kwamen deelde ik jouw opwinding. Ik was gefascineerd door hun roze kleur, hun bijzondere geur en ik wilde ook moeder van hun zijn. Maar zij en jij raakten ongerust, waren bang dan ik hen pijn zou doen en ik spendeerde zodoende de meeste van mijn tijd opgesloten in een andere kamer of in een hondenmand. Ik wilde zo graag van hun houden, maar ik werd een 'gevangene van de liefde'.

Toen ze groter werden, werd ik hun vriend. Ze trokken aan mijn vacht, duwden zichzelf omhoog aan mijn wiebelende benen, staken hun vingers in mijn ogen, onderzochten mijn oren en gaven me kusjes op mijn neus. Ik hield van alles dat met de kinderen te maken had en van hun aanrakingen, omdat jouw aanrakingen vrijwel niet meer voor kwamen. De kinderen zou ik verdedigen met mijn leven als dat nodig zou zijn. Ik sloop vaak stiekem naar hun bed en luisterde naar hun angsten, onzekerheden en geheime dromen, samen wachtend op het geluid van jouw auto die de oprit op zou rijden. Er was ooit een tijd dat andere mensen je vroegen of je een hond had en dat je op dat moment mijn foto nam uit je beurs en hen verhalen vertelde over mij. De afgelopen jaren antwoordde je slechts met "ja" en veranderde je van onderwerp. Van 'jouw hond' veranderde ik een 'zomaar een hond', en je vond iedere kostenpost ten aanzien van mij teveel. Nu heb je een nieuwe carrière kans gekregen in een andere stad, en jij en hun zullen gaan verhuizen naar een appartement waar ze geen huisdieren toestaan. Je nam de juiste beslissing voor je 'familie', ......maar er was een tijd dat ik jouw enige familie was. Ik was opgewonden omdat we een autorit maakten totdat we aankwamen bij het asiel. Ik rook de geur van honden en katten, ... van angst, .... verloren hoop. Je vulde het papier in en zei: 'Ik weet zeker dat jullie een goed tehuis voor haar zullen vinden'. Ze gaven je een pijnlijke blik. Ze begrepen de realiteit van een hond op middelbare leeftijd, ondanks dat ik er eentje was met een stamboom. Je moest de vingers van je zoontje van mijn halsband aftrekken toen hij schreeuwde: 'Nee papa! Alsjeblieft laat hun mijn hond niet afpakken!". Ik maakte me zorgen om hem en om de les die jij hem net gegeven had over vriendschap en loyaliteit, over liefde en verantwoordelijkheid en over respect voor alles wat leeft.

Je gaf me een vaarwel klopje op mijn hoofd en ontweek mijn ogen, je weigerde beleefd mijn halsband en riem mee te nemen. Je had een deadline die je moest halen en nu had ik ook een deadline. Toen je weg was, zeiden twee aardige dames over je dat je vast al maanden eerder had geweten dat je zou verhuizen en dat je geen enkele poging had genomen om voor mij een goed tehuis te vinden. Ze schudden beide met hun hoofd en vroegen "Hoe kon je..." In dit opvangcentrum geven ze je de aandacht die hun drukke schema toelaat. Ze geven ons eten, natuurlijk, maar ik verloor mijn eetlust enkele dagen geleden. In het begin rende ik steeds naar de voorkant van mijn hok als ik iemand hoorde lopen, ik hoopte dat jij het was, dat je van gedachte was veranderd en dat het allemaal maar een nare droom was...ik hoopte dat er misschien iemand was die om mij gaf... , iemand die me zou redden. Toen ik me realiseerde dat ik de concurrentie met de vrolijke kleine puppies niet kon winnen werd ik verplaatst naar een hok ver in de hoek en daar wachtte ik. Ik hoorde haar voetstappen aan het eind, ze kwam voor mij en nam me mee naar een aparte kamer. Een heerlijk stille kamer. Ze plaatste me op een tafel en aaide mijn oren en ze me dat ik me niet druk moest maken. Mijn hart bonkte om wat er zou gebeuren, maar er was tegelijk een gevoel van verlossing. De dagen van de gevangene van de liefde waren op. Conform mijn natuur maakte ik mij meer druk om haar dan om mijzelf. Ze droeg een zware last op haar schouders, dat wist ik, net zoals ik van jou iedere stemming kon aanvoelen. Ze plaatste met gevoel een tourniquet om mijn voorpoot en ik zag een traan op haar wang.

Ik likte aan haar hand op dezelfde manier als ik dat deed om jou op je gemak te stellen, jaren geleden. Ze duwde kundig een naald in mijn ader en ik voelde de koele vloeistof door mijn lichaam gaan. Ik ging slaperig liggen en keek in haar vriendelijke ogen en ik murmelde. "Hoe kun je.." En omdat zij mijn hondentaal kon verstaan zei ze "het spijt me zo erg". Ze knuffelde me en vertelde haastig dat het haar werk was om een betere plaats voor mij te bewerkstelligen, een plaats waar ik niet genegeerd zou worden, mishandeld of verlaten zou zijn. Of waar ik mezelf een plek zou moeten veroveren zoals op deze aarde. Met mijn laatste beetje energie probeerde ik het puntje van mijn staart te laten kwispelen om haar te vertellen dat mijn eerdere "Hoe kun je" niet bedoeld was voor haar. Het was jij, mijn geliefde baas, waar ik aan dacht. Ik zal aan je denken en voor eeuwig op je wachten. Ik hoop dat ieder in jouw leven jou dezelfde loyaliteit zal tonen als ik.


Een opmerking van de auteur:
Wanneer "Hoe kun je" tranen in je ogen heeft gebracht tijdens het lezen, net zoals het dat bij mij deed toen ik het schreef, dan komt dat omdat het een samengesteld verhaal is dat opgaat voor miljoenen voormalig huisdiereigenaren die ieder jaar hun dieren in Amerikaanse en Canadese asielen hun dier brengen. Het is iedereen toegestaan dit essay te verspreiden voor niet commercieel gebruik, het moet voorzien zijn van de copyright notice. Gebruik het om mensen voor te lichten, op je website, in nieuwsbrieven, in asielen en dierenartspraktijken op het bulletinboard. Vertel het publiek dat de beslissing om een dier op te nemen in de familie een belangrijke beslissing is voor het leven, dat dieren liefde en goede zorg verdienen en dat het vinden van een nieuw tehuis indien nodig valt onder de eigen verantwoordelijkheid. Ieder dierentehuis kan hierover advies geven. Ieder leven is kostbaar. Mensen stop de moord en stimuleer adoptie!
Auteur: Jim Willis

[X_D]

Bah krijg gewoon tranen in mijn ogen ervan.
Zag vandaag toevallig bij ASPCA hoe ze honden lieten inslapen,
Triest dat het zover moet komen

[brandon]

o wat een verhaal heel ontroerend pffffffffffffff tranen in mn ogen staan. Dat is dus ook de reden waarom ik mn dieren uit het asiel haal. Zij verdienen altijd een 2e kans

Gr Jenny

[Turbo!]

Ik heb hier ook ongegeneerd zitten janken hoor, de honden keken mij echt zo aan van vrouwtje wat is er loos

[DjockPuck]

Gatver.. had het niet moeten lezen.....

[X_D]

Haha ja hier ook, krijg als ik verdrietig ben of moet huilen een kus en een poot op m'n hand,


Wij hebben onze vorige honden ook uit asielen gehaald, nooit problemen meegehad en de liefde die ze gaven onvoorwaardelijk!

[Turbo!]

Gatver.. had het niet moeten lezen.....

Ja ik heb de titel al even een waarschuwing gezet.

[Marina]

Verschrikkelijk ik kon het verhaal al.

Elke keer als ik het lees rollen de tranen weer over mijn wangen.

zo gemeen zo verschrikkelijk

[Turbo!]

En helaas zo waar, ik en ik denk iedereen op dit forum doen hier gelukkig niet aan.

Maar god wat lopen er een rond.

[Ink]

Ook hier bleven de oogjes niet droog. Wat een verhaal, vreselijk. Wel ontzettend goed geschreven zeg.
Alleen jammer dat het de eigenlijke doelgroep, de mensen die hun huisdier na zoveel jaren ineens afdanken, het waarschijnlijk weinig zal zeggen / doen.

[bouvierpoedel]

Vind het een beetje van hetzelfde als boeket reeks of streekromannetjes.

[ladybird]

Vind het een beetje van hetzelfde als boeket reeks of streekromannetjes.

Wat niemand durft te zeggen

[nathalie]

Ik ken het verhaal, heb het nu niet gelezen. Kan dat nog niet hebben..

[pepim]

Dit is hier al zo vaak geplaatst, ik lees het niet, anders doe ik geen oog dicht. Zal wel gesloten worden denk ik.

[Chicoahua]

ik ken het verhaal, wordt er elke keer naar van.

[Neeltje]

Inderdaad oud verhaal en ik hoef het niet te lezen om te weten hoe het eraan toe gaat. Ik neem aan dat toch het gros van de leden hier weten van de rotzooi met honden.

Het verhaal is mooi geschreven, boeketreeksje inderdaad.

[*tweety*]

Ik ken het verhaal en heb het nu niet gelezen, want dan barst ik in janken uit.

[bouvierpoedel]

Vind het een beetje van hetzelfde als boeket reeks of streekromannetjes.

Wat niemand durft te zeggen

Oeps.

[Marie-Josée]

Inderdaad oud verhaal en ik hoef het niet te lezen om te weten hoe het eraan toe gaat. Ik neem aan dat toch het gros van de leden hier weten van de rotzooi met honden.

Het verhaal is mooi geschreven, boeketreeksje inderdaad.

Het is net zo'n pedagogisch verhaaltje als dat met de nietjes maar een keer huilen schijnt goed te zijn voor een mens

[Lillith]

Geen kans op tranen, ik heb dit verhaaltje al zo vaak zien staan, vraag me wel af wie dat ooit in elkaar heeft geflanst

[bouvierpoedel]

Geen kans op tranen, ik heb dit verhaaltje al zo vaak zien staan, vraag me wel af wie dat ooit in elkaar heeft geflanst

Jip en Janneke schrijfster.?

[Ήυs]

[Ήυs]

Kreeg eenpaar dagen geleden te horen dat er een Slowaakse Tchouvatch al 5 jaar in een asiel zit bij prinsenbeek in de buurt. Het verhaal was dat hij was weggedaan omdat hij een kind had gebeten, kind zou met hem gespeeld hebben en boven op hem hebben gelegen.

Het meisje waarvan ik het had was daar toen stagiaire en ze vond het een schat van een beest. 5 jaar later is ze weze kijken, zat hij er nog, helemaal geel, hang oogjes en hij haatte opeens mannen..

Ik heb wat info over hem op gevraagd maar moet dan bellen. Ik moet nog zoveel leren met Fodor, en daar heb ik mijn handen al aan vol maar ik krijg die hond maar niet uit mijn hoofd

[Ody]

Kreeg eenpaar dagen geleden te horen dat er een Slowaakse Tchouvatch al 5 jaar in een asiel zit bij prinsenbeek in de buurt.

In een asiel of bij Stichting Poor Animal?

[Ήυs]

Kreeg eenpaar dagen geleden te horen dat er een Slowaakse Tchouvatch al 5 jaar in een asiel zit bij prinsenbeek in de buurt.

In een asiel of bij Stichting Poor Animal?

Ja daar ja! Ken jij de hond?

[Jolande1961]

Geen tranen, maar wel even stiekem naast me gekeken en gedacht: zal jou niet overkomen.

[nathalie]

Kreeg eenpaar dagen geleden te horen dat er een Slowaakse Tchouvatch al 5 jaar in een asiel zit bij prinsenbeek in de buurt.

In een asiel of bij Stichting Poor Animal?

Ja daar ja! Ken jij de hond?

Ga hem maar niet ophalen, beter dat ze niks meer verkoopt en de tent kan sluiten

[Ήυs]

Ja ik hoorde al dat het daar heel slecht is..

[wenmart20]

kende m inderdaad al
maar telkens weer gaan de sluizen los hier
vind t zooo een zielig verhaal

[Lisette1985]

bah wat triest!
Hier ook met tranen in de ogen!