Het HondenForum

want gisteravond na de laatste avondronde ben ik gedachtenloos naar binnen gelopen. Kyra en Lyndie lopen altijd strak achter me en normaal staat Cody nog even in de tuin te dralen tot ik hem ook roep. Maar gisteren heb ik dus zonder erbij na te denken de deur op slot gedraaid en ben naar bed gegaan.
Vanochtend vroeg was Nick eerder beneden en deed de tuindeur open en zag.... Cody héél zielig in de tuin zitten met een blik van 'mag ik toch asseblief naar binnen????'
Nick was ontzettend verontwaardigd en heel boos op mij omdat ik 'die arme Cody de hele nacht in de kou had laten zitten'

Die stomme oen heeft zelfs niet een keer geblaft, dat weet ik zeker omdat ik vannacht vrijwel geen oog heb dichtgedaan en ik heb echt, echt, echt! niets gehoord.
Gelukkig heeft hij een dikke vacht...

Wat een blunder.
Dapper dat je het hier neer durft te zetten haha! Die arme Cody!

Het is idd een blunder, maar kan denk ik iedereen gebeuren.

En Coby is ook niet echt slim. Ik zou hebben geblaft tot en met hahaha


Je bent echt geen slechte baas
Lieverd hou is op met jezelf onderuit halen.

Troost je: het is mij ook eens gebeurd

Sorry.
Dat is een vriendin van mij gebeurd met een Ierse wolfshond van 8 jaar.
In de tijd dat ze nog rond de 12 werden hoor, als dat een troost is.
Maar in elk geval, het had wel de hele nacht geregend en ze stond de volgende morgen voor de deur, druipnat! :N:

Ze schreed naar binnen en heeft haar bazin een week geen blik waardig gekeurd
Oja, en ze had er niks van, verder.

ohh wat zul je je idd rottig voelen, maar gos, blunders overkomt iedereen weleens.....

Nouja, je weet nu wel hij niet wegloopt

Oh gut, dat is NIET grappig... en toch moest ik lachen.
Mijn vriend heeft dat ooit met Branco gepresteerd, maar gelukkig niet voor een hele nacht; die liet ze 's morgens even naar buiten, ging weer naar binnen en ontdekte pas een dik half uur later dat Branco niet binnen was gekomen... die ziel zat met grote ogen voor de deur. Ik had ongelooflijk medelijden toen ik dat hoorde, hij vind het toch al zo erg alleen te zijn.

Marjoleine schreef:

Sorry.
Dat is een vriendin van mij gebeurd met een Ierse wolfshond van 8 jaar.
In de tijd dat ze nog rond de 12 werden hoor, als dat een troost is.
Maar in elk geval, het had wel de hele nacht geregend en ze stond de volgende morgen voor de deur, druipnat! :N:

Ze schreed naar binnen en heeft haar bazin een week geen blik waardig gekeurd
Oja, en ze had er niks van, verder.

Gelukkig heeft het niet geregend . En dat Cody zo stom is als het achterend van een varken wist ik al lang, een normale hond had allang geblaft .
Hij is overigens helemaal niet beledigd geweest: integendeel, hij kwam hupsend binnen en sprong enthousiast tegen me op. Wel heeft hij me wel een kwartier lang letterlijk als een hondje gevolgd. Maar dat kwam omdat hij misschien bang was dat ik hem weer naar buiten zou gooien...



Maar doet niks af aan het feit dat ik zo oenig was om geen koppen te tellen alvorens de boel af te sluiten. Wat ik normaal dus wel doe voor ik naar bed ga. Eerst nog even een ronde door het huis: controleren of zoonlief z'n cavia's heeft verzorgd, kattenvoer klaarzetten, water verversen, iedereen een knuffeltje geven. Heb ik trouwens ook gedaan, maar niet gemerkt dat ik één hond minder knuffelde .


Edit: weglopen kan hij niet eens want ik heb een ontzettend klemmende poortdeur waar ik met mijn hele gewicht aan moet hangen om hem open te trekken. Zelfs Cody-De-Grote-Vernieler krijgt dát niet voor elkaar .

mens ik heb dit bericht nu 3 keer gelezen en elke keer moet ik er weer om lachten.

voel je niet schuldig je hebt het toch niet bewust gedaan.

die hond heeft het je allang vergeven.

Ik vind het ook wel grappig eigenlijk.
Kan iedereen gebeuren

agussie

had ik een tijd terug, in het oude huis nog, s'ochtends opgestaan, uurtje of 8 was het denk ik, hondjes de tuin in, koffie, moest wat dingen in huis doen, mailtjes enz enz. hondjes weer binnen en zo bracht ik de ochtend door, toen was het, een uur of 1, wilde met wat honden lopen en meestal voer ik dan thuisblijvers, dus ik roep ze. geen Thica hmm vreemd, in de tuin kijken.. geen Thica .... nog eens binnen roepen.. niks.. tuin afgezocht, maar Thica is geen wegloper, dus dat was erg vreemd, maar toch de straat op, roepen, kijken.. ik kreeg het ondertussen lichtelijk benauwd. toch maar naar boven gelopen... slaapkamer open.. Thica vliegt zowat in mijn armen kind was nooit mee naar beneden gekomen s'ochtends

Ik kan me heel goed voorstellen dat je er met je gedachten niet bij bent
Als ik in jouw schoenen zou staan zou ik niet eens rechtuit kunnen denken
(en met mij velen denk ik)
dussssssssssssssssssssssss ben ik het eens met Marina



maar verder blijft het wel lachwekkend

Als jij een slechte baas bent, ben ik een slechtere
Ik heb Boyke ook eens 's ochtends vroeg terug gevonden bibberend onder de trampoline van de kinderen, schaamde me dood . Hij is ook zo rustig in huis dat je hem zomaar kan vergeten . Vanochtend toen ik terug kwam met de boodschappen kwam hij ook weer dolblij op me af rennen in de tuin; vergeten hem binnen te zetten bij vertrek! Gelukkig is de tuin goed afgesloten
Wat heerlijk dat honden zo vergevingsgezind zijn...

Whaha wat een verhaal

Ik ben ook een slechte baas, Baco is heel stil tegen de tijd dat ik te bed ga, in de hoop dat ik hem vergeet als hij in de tuin ligt, en juist niet naar binnen moet.

Arme Cody, gelukkig was er nog geen nachtvorst

Ik heb een keer de hond voor de deur in de auto laten zitten. Kwam thuis met veel boodschappen, auto uitgeladen, boodschappen opgeruimd, hè hè, puf puf, ff kopje thee, zooooo, krantje lezen. Na een uurtje dacht ik 'waar is de hond'.......
Gelukkig was het niet in een hete zomer

Oh wat voel je je dan schuldig hé.
Afgelopen winter is het mij ook gebeurd, arme Max heeft de hele nacht voor de voordeur gelegen, en toen vroor het 5 graden
Kon mezelf wel voor mijn kop slaan.

We hebben allemaal wel eens dit soort dingen hoor! Ik ben al een keer een chihuahua kwijt geweest, die zat in de kelderkast . . . en een keer een ridgeback in de schuur . . . (gelukkig allemaal maar even, hooguit een paar minuten, maar dat had ook makkelijk langer kunnen duren!!).

En stiekem moest ik ook wel even lachen om je verhaal hoor (hoewel het eigenlijk natuurlijk niet grappig is . . . maar goed, hij heeft er niets aan over gehouden!)! En troost je, het zal je echt niet nog een keer gebeuren!

slechte baas Wel grappig dat je niet eens gemerkt hebt dat je een hond minder had.

billy schreef:Ik ben ook een slechte baas, Baco is heel stil tegen de tijd dat ik te bed ga, in de hoop dat ik hem vergeet als hij in de tuin ligt, en juist niet naar binnen moet.

Hier ook zo een. Dat zijn Fenja's rustigste momenten uit haar leven, stil buiten wachten in de hoop dat je niet naar binnen hoeft. En als ze dan geroepen wordt, eerst net doen of ze niks hoort

Arline schreef: slechte baas Wel grappig dat je niet eens gemerkt hebt dat je een hond minder had.

billy schreef:Ik ben ook een slechte baas, Baco is heel stil tegen de tijd dat ik te bed ga, in de hoop dat ik hem vergeet als hij in de tuin ligt, en juist niet naar binnen moet.

Hier ook zo een. Dat zijn Fenja's rustigste momenten uit haar leven, stil buiten wachten in de hoop dat je niet naar binnen hoeft. En als ze dan geroepen wordt, eerst net doen of ze niks hoort

Lilo is zomers vaak dag en nacht buiten, die maffe smurf wil dan ook echt niet binnen, Danne ging wel eens in het kippehok liggen ( die overigens wel leegstaat hoor hahahaha).

Lieke, gelukkig heeft Cody een berg vacht om hem warm te houden

Ik zou denk ik ook een dag van slag zijn hoor. Tot nu toe nog niet gebeurd.

Wel een keer bij mijn ouders. Mijn moeder hoorde een raar geluid, tv zacht geluid weg, geluid van tv weer aan was weer het geluid...
Op een gegeven moment he ik mis Noeschka. Bleek dus dat ze de hele tijd rondom het huis aan het rennen was in de hoop dat iemand buiten kwam (was donker dus niet te zien). Maar telkens als mijn moeder het geluid zachter zette bleef ze stilstaan om te horen waar de deur open zou gaan. Hond heeft hele avond in diepe coma gelegen

Ik had Beertje afgelopen zomer de hele avond buiten gesloten. Het was al donker en dan (normaal gesproken ) liggen de honden binnen en ik deed de keukendeur op slot.
Vriend en ik lagen tv te kijken en dan ineens : ik hoor iets, zet het geluid van de tv even uit.......... niks.
10 minuten later weer, ik ga toch maar even kijken in de tuin, zie ik onze Beer voor de keukendeur zitten.

Maarja ik heb haar ook wel eens bij de voordeur laten zitten, hoor :N: , dat na de avondronde iemand aanbeld, want er zat een hond voor de deur.
Dus troost je, juist de mensen met meerdere honden overkomt dit wel eens.

Gelukkig is Cody het allang weer vergeten! Dat is dan weer het voordeel als de honden op bed slapen, dan zie je wanneer er eentje mist

O meid, ik snap je gevoel, maar ik moest er wel om lachen!

Ook omdat het zo levendig geschreven is door je. maar goed ook ik ben wel is een hond buiten vergeten .

Dus zoals je inmiddels heb gelezen je bent gelukkig echt niet de enige.

Sorry, dit slecht mens moet er ook om lachen.Het doet me denken aan het berichtje wat een paar jaar geleden in de krant stond van de vrouw die de politie had gebeld omdat een hond de hele nacht zat te balffen.....bleek dus haar eigen hond.
Tomas zou ook niet blaffen hoor, die kreunt alleen
Onze collie sliep trouwens altijd liever buiten vanwege de dikke vacht.
Schuldig voelen? Ben je gek, met zoveel aan je hoofd.

Ik denk dat dit stukje bij heel veel mensen wel een beeld oproept van de keer dat het hun is overkomen.
Hier net zo, ik tel, 1,2,3,4 ja en deur dicht. Nr 4 was nooit mee naar binnen gekomen en stond buiten. Mensen zijn dat niet gewend dus ik werd gebeld van hee mis jij niet een zwabbel Ik had gewoon niets in de gaten en was er van overtuigd dat alles binnen was

ach gossie.. wat zal jij je lullig hebben gevoelt zeg
Ik heb het ook een keer gehad hoor, alleen dan in de tuin.... ik wilde savonds rond 11 uur naar mijn bed gaan en checkte de achter deur nog een keer of die wel op slot zat en toen keek ik in 1 bruin en 1 blauw oog... ik nog even het huis in kijken maar idd er lag alleen een zwarte windhond en een witte jack... onze Bowie stond dus al ruim 3 uur buiten :N: ze was helemaal door het dolle heen toen ze weer binnen kwam, kon het ook niet over mijn hart verkrijgen om naar bed tegaan en heb lekker een nachtje op de bank gelegen... arm kind onze Bowie.

Hier ook. Maar dat had uiteraard mijn partner gedaan en niet ik.
1x heeft Nick een hele nacht buiten gelegen en die hoorde je dus ook niet, die vond het wel best. 's morgens loopt Henk de bijkeuken in en mist 1 hond. Hij kijkt naar buiten en ziet een hoopje sneeuw met oren en neus op de opstap liggen. Ach gossie. Nich had er ook niks aan over gehouden.
En 1x heeft Nick een ochtend opgesloten gezeten in de loods. Henk had niet gezien dat Nick sneaky naar binnen was gegaan en had de schuifdeur weer dicht getrokken. En aangezien de honden overal en nergens lopen op dit terrein, vroeg Henk zich een poos later pas af: waar is Nick nu eigenlijk? Hij heeft zicht helemaal rot gezocht en honderd keer geroepen, maar Nick reageerde niet. Toen hij op een gegeven moment de schuifdeur weer open deed, lag meneer lekker te pitten.

Wat een opluchting te lezen dat ik niet de enige ben .

Grappig trouwens, nota bene op een hondenforum waar we tenslotte zitten omdát we zoveel van onze viervoeters houden en vervolgens de stakkers rustig vergeten, in auto's, meterkasten (gelukkig passen daar mijn honden niet in ), schuren en tuinen.

Nou rijst bij mij gelijk de snode gedachte op: hebben degenen met kinderen hun nageslacht wel eens vergeten?
Ik persoonlijk niet, maar mijn man nl. wel een keer. Nick was toen nog een baby en 1 dag in de week was hij bij mijn ouders. Ik bracht hem 's morgens en 's avonds na het werk haalde mijn man hem altijd op. Ging dus een paar maanden goed, tot manlief die bewuste maandag 's avonds vrolijk binnenstapte... zónder baby.
Ik gelijk in de paniekmodus, wáár is Nick???? En hij helemaal verbaasd met een wezenloze blik: 'Nick? Ehhh, waar heb je het over?'
'Je weet, wel, dat kleine krijsende wurm dat al 6 maanden in ons huis woont!'

Gelukkig belden mijn ouders toen met de vraag of we ons kind nog terug wilden hebben .