Het HondenForum

Zal Vera net gedacht hebben

We liepen net lekker in de polder, en de dames waren druk bezig geweest onzichtbare muisjes uit te graven. Op een gegeven moment kwam Vera naar me toe van "eh baas, help eens even". Had ze met haar bek hompen aarde uit de grond staan trekken, en 1 zo'n klomp zat nu vast tussen d'r voortanden

Ik had mijn handen in mijn zakken, en haal die er dus uit om die klomp aarde voor mevrouw te verwijderen. Maar terwijl ik mijn handen uit mijn zakken haalde, waaide er ook een restantje van een papieren zakdoekje uit, over het gras heen, de sloot in.
Vera zag dat en bedacht zich geen moment "Apporrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrt!!!!!!!! " dacht ze, en ze schoot weg door het gras, de sloot in, achter dat restantje papieren zakdoek aan (het zal 10 bij 10 cm geweest zijn ofzo ).

In haar haast om het 'apportje' te vinden gaat ze een paar keer helemaal met haar kop onder water "waar waar????", en uiteindelijk komt ze nog net niet hoestend en proestend boven, met zowaar dat stukje zakdoek in haar bek. Of zal ik beter zeggen, tussen haar tanden

Die blik op d'r snuit was onbetaalbaar. Volgens mij dacht ze "is it a bird, is it a plane, noooo, het is superrrr Vera!! Goed van mij he baas? "
Stond ik daar in mijn eentje, in de verlate polder, hardop te schaterlachen om die hond

Om het af te maken klom ze daarna, met iets wat ooit zakdoek was tussen haar tanden, de kant op, en kwam al druipend naar mij toe gelopen. Groot was dan ook haar teleurstelling dat toen ze het af wilde komen geven bleek dat er niks meer van het apportje over was. Ahhhhhhhh

Hahaha! Die golden retrievers blijven goddelijk!
Mijn oom en tante hebben er twee en als je daar op de oprit rijdt, komt de ene àltijd aanlopen met het eerste het beste dat ze ziet om aport mee te spelen. In negen van de 10 gevallen is dat gewoon een blaadje van de haag. Zie je niet eens van tussen haar lippen steken. Maar toch! "Kijk dan! Kijk dan! Ik heb iets! Gooi het eens weg! Dan breng ik het weer terug!" Moet ik altijd zo om lachen. Dan moet je eerst dan blaadje uit haar mond peuteren en dat kan je dan ongeveer 20cm ver gooien voor het naar beneden dwarrelt. En dat terwijl die honden op een gigantisch, prachtig domein wonen met overal takken en speeltjes.
Ik vind het schatten van honden.

Hahahaha, heerlijk zo'n mutsig verhaal. Lieve Vera

ik zie het gebeuren

Hihi, wat een geweldig verhaal!!! Goed zo Vera, voor hetzelfde geld was het iets héél belangrijks geweest, altijd het zekere voor het onzekere nemen!

Wat schattig

Wel wat beter om aan te pakken - als het er nog was geweest - dan de restanten van wat eens een konijn was dat Ita me kwam brengen vanmiddag
Een door buizerd en/of vos reeds van vlees ontdaan beest......
Dus ik kreeg een ruggengraat met vel waar de pootjes en de kop nog aan bungelden ..................... brrrrrrrrrrr
En dan toch een positief "brááf" uit je mond zien te krijgen

Wat een leuk verhaal hahaha, goed gedaan hoor Vera.
Ik heb er hier ook een lopen, zo gauw er iemand op visite komt pakt hij een bal of bot of ander speeltje in zijn bek en loopt zo trots als een pauw te showen, hij gaat net zolang door totdat de visite hun aandacht op hem richten, en hoe meer ze roepen dat hij zo'n mooi balletje of bot heeft, hoe harder hij door het huis begint te rennen, met zijn staart hoog in de lucht, hoera ik heb de aandacht.

Supervera to the rescue!

*speelt een pakkend heldhaftig muziekje*

Ondanks de rasverschillen zijn sommige dingen hetzelfde. Zo was ik gisteren een zeemeeuw rijker dankzij Kito zijn speurzin. Ik zag al dat hij op een bepaalde plek aan het luisteren was dus ik knip hem vast omdat ik weet dat hij zich aan het concentreren is maar meneer wilde niet doorlopen en bleef staan. Ik zag niets (hoge bosjes met daarachter was gras en riet en verder water). Hij blaft wat voor mij inhoud dat daar iets is wat ik echt moet zien. Langzaam geef ik hem wat lijn en ga met hem mee. Het was iets kleins en Kito was voorzichtig dus ik al bedenken van welk roofdier moet daar zitten dan??? Ineens neemt hij een stap terug en kijkt ergggg boos. hij was namelijk weer eens voor de zoveelste keer door een zeemeeuw in zijn neus gebeten Arme beest was oververmoeid en kon geen kant op (zag op het eerste oog geen verwondingen) dus hop oppakken en meenemen zodat hij naar het vogelhospitaal kan anders is hij zeker voedsel

ranetje schreef:
Wat schattig

Wel wat beter om aan te pakken - als het er nog was geweest - dan de restanten van wat eens een konijn was dat Ita me kwam brengen vanmiddag
Een door buizerd en/of vos reeds van vlees ontdaan beest......
Dus ik kreeg een ruggengraat met vel waar de pootjes en de kop nog aan bungelden ..................... brrrrrrrrrrr
En dan toch een positief "brááf" uit je mond zien te krijgen

Helemaal niet herkenbaar. Duifjes, muisjes en kikkers worden net zo makkelijk gebracht en in mijn handen gelegd als een balletje En maakt niet uit in welke staat zo'n beestje is. 's Ochtendsvroeg is het dan toch best lastig om dat keurig te belonen

Zie het dus helemaal voor mij Marloes. En dan die kop, waar is het nou

Hier ook zeer herkenbaar. Konijnen-lijken van weken oud zijn ook ge-wel-dig om te apporteren. Alleen die muizen niet. Die worden snel weggegobbeld.

Echt leuk!!

Goed zo Vera!!