Het HondenForum

Hallo allemaal,

Ik heb een Shiba Inu, Chika (zie avatar en onderschrift ), van bijna 3 en ze is best vaak ziek. Ze is dan niet heel erg ziek, maar lamlendig; traag in haar bewegingen, veel slapen, lusteloos, slecht of helemaal niet willen eten, soms trillen en hijgen, superaanhankelijk (het liefst in je nek willen kruipen). Koorts heeft ze dan niet en verder zijn er ook geen bijzondere dingen. Wel heeft ze gevoelige darmen, dus ze kan niet alles eten en tegen koekjes en andere snoepjes kan ze ook niet zo goed want dan krijgt ze diarree. Als ze zich niet goed voelt, is ze vaak ook angstig op straat; staart niet meer in de krul of een hele lage krul, oortjes plat, trekken aan de lijn, hijgen. Sowieso is ze vaak angstig op straat, ik weet niet goed waar het van komt en ik weet niet of het een direct verband heeft met het ziek-zijn. Soms als ze niet ziek over komt, is ze namelijk ook bang op straat. Maar dan niet gedurende een hele wandeling, maar op bepaalde plekken of wanneer ze iets gehoord heeft. Het is dan moeilijk om haar hier uit te krijgen.

Het ziek-zijn zoals ik hierboven heb beschreven gaat met vlagen. Soms gaat het dagen of zelfs een paar weken goed en dan ineens wil ze weer niet eten en is ze sloom. Omdat ze steeds zo slecht eet, hebben we al van alles geprobeerd qua voer omdat we eerst dachten dat ze haar eten gewoon niet meer lekker vond. We zijn ook al een paar keer voor deze klachten naar de dierenarts geweest, vooral als ze ook zo hijgt en trilt. De dierenarts kan het echter ook niet echt vinden. We hebben pas geleden allerlei bloedonderzoeken laten doen, waaronder haar schildklierwaarde en een tropenprofiel (op ziektes als babesiosis, leishmania, ehrlichiose). Dat tropenprofiel hebben we laten doen omdat we een jaar geleden naar Spanje op vakantie zijn geweest met haar en sindsdien kwakkelt ze steeds met haar gezondheid. Een tropenziekte bleek het niet te zijn, wel was de waarde van haar schildklier iets verlaagd. Hij wist niet zeker of ze echt iets aan haar schildklier heeft, aangezien de waarde maar een beetje verlaagd was, of dat het een momentopname was, maar toch raadde hij aan om 2 weken medicijnen voor haar schildklier te gebruiken om te kijken of het wat deed, als het niet werkte zou hij ons doorsturen naar een specialistische kliniek (hij had het over Gent).

De medicijnen leken wel wat te doen, maar we wisten niet zeker of het echt door de medicijnen kwam dat ze zich wat beter leek te voelen of dat ze gewoon weer even een wat betere periode had. Daarom zijn we gestopt met de medicijnen om te kijken of er iets veranderde. Ze werd na een paar dagen weer ziekjes, dus zijn we weer begonnen met de medicijnen. Het met vlagen slechte eten en haar angst op straat, wat ook met vlagen gaat, blijven echter.

Het slechte eten heeft, behalve dat het rot is om te zien dat ze zich blijkbaar niet goed voelt, nog een nadeel en dat is dat ze haar eten gaat bewaken richting onze 2 katten. Chika heeft sowieso last van baknijd, maar als ze niet wil eten is dit nog veel erger. Ze gaat dan demonstratief voor de bench zitten en gaat fixeren op de katten. Onze oudste kat is de baas in huis en die mept wel van zich af als ze dat nodig vindt, ik verwacht dus niet dat Chika snel zal uitvallen naar haar maar ze fixeert wel. Ik ben soms wel bang dat ze onze jongste kat zal aanvliegen op zulke momenten, ondanks dat dit nog nooit gebeurd is en er überhaupt nog nooit gevochten of ruzie geweest is tussen de katten en de hond. Voor Chika staat onze jongste kat een rang lager dan zij, vandaar toch wel mijn angst.
Als Chika niet eet, halen we uiteraard haar eten weg, maar ze moet wel de kans krijgen om het op te eten. Soms eet ze een paar happen en gaat dan 'moeilijk kijken' (zoals wij het bewaken noemen) naar de katten, maar eet niet meer. Als ze merkt dat wij haar eten weg willen halen, gaat ze dan soms toch gauw weer een paar happen eten en vervolgens weer moeilijk kijken. Dan halen we het eten weg en is het fixeren ook meteen over.
Chika doet dit bewaken soms ook met de voorraadkast waar haar brokken (en die van de katten) staan. In die kast staat ook onze voorraad, dus soms staat die kast open en dan wil het wel eens gebeuren dat ze gaat staren naar de katten als ze langs lopen. Ik vind dit erg vervelend, maar weet niet goed wat ik er tegen kan doen (behalve de deur dicht doen dan).
Ik weet niet of het fixeren komt omdat ze zich niet goed voelt of dat het een andere oorzaak heeft, maar omdat het bewaken van haar eten wel veregert als ze zich niet goed voelt, zet ik het er toch maar bij.

Chika's angst op straat is ook voornamelijk als ze zich niet goed voelt, maar sowieso is ze met vlagen gewoon banger op straat. Ik weet niet goed waar het door komt, soms heeft ze wel een knal van een rotje gehoord of geschreeuw van kinderen, maar soms heb ik geen idee wat de aanleiding voor haar angst kan zijn. Ze heeft nooit iets vervelends meegemaakt met vuurwerk (bv. dat het naar haar is gegooid ofzo) en we hebben haar ook nooit getroost met dit soort dingen. Als ze bang is met uitlaten, negeer ik haar angst en loop ik gewoon door. Ik probeer haar duidelijke aanwijzingen te geven en probeer er voor te zorgen dat ze aandacht blijft houden voor mij en niet voor datgene wat haar bang maakt. Als ze bang is, gaat ze trekken aan de lijn omdat ze weg wil van de plek waar we zijn. Ik houd haar daarom korter aan de lijn en corrigeer haar eerst met mijn stem als ze trekt en als dat niet werkt, geef ik een rukje aan de lijn. Het lijkt haar angst echter niet te verminderen en ik weet niet zo goed wat ik er nog meer tegen kan doen.

Ik heb dus eigenlijk meerdere vragen:
* Hebben jullie enig idee wat er met Chika kan zijn (qua gezondheid)? Ik heb ook wel gedacht aan iets met haar nieren bv. of de ziekte van Cushing, maar beiden zijn volgens de dierenarts onwaarschijnlijk omdat ze nog zo jong is.
* Wat kunnen we doen tegen het bewaken van eten en fixeren op de katten wanneer ze niet wil eten?
* Wat kunnen we doen om Chika's angst te verminderen op straat?
Ik weet dus niet of dat haar gezondheid en haar gedrag met elkaar te maken hebben, maar ik heb het toch maar in 1 topic gezet bij "medisch" omdat zo wel het totaalplaatje duidelijk is. Haar angst komt misschien wel doordat ze zich niet goed voelt... Ze eet slecht omdat ze zich waarschijnlijk niet goed voelt, maar vind het eten wel belangrijk en is vervolgens bang dat de katten het misschien wel opeten... Zoiets. En haar angst op straat komt misschien omdat ze zich niet goed voelt en daardoor kwetsbaar is, zo zou het in een roedel ook zijn denk ik..?

Ik hoop dat jullie mij wat verder kunnen helpen. Ik vind het rot om haar zo te zien en wil haar graag helpen!

Dat kan ik inderdaad proberen.

In het begin haalden we haar eten meteen weg als ze er niet van at, om te voorkomen dat het een soort spelletje en manier van aandacht trekken kon worden. Maar toen at ze gerust een paar dagen niet en daardoor hebben we haar wat meer tijd gegeven en haalden we het niet meteen weg als we toch de indruk hadden dat ze nog wel een hapje wilde nemen. Ze was steeds zo rillerig en een lege maag werkt dan niet erg bevordelijk.

Ik hoop dus dat ze wel eet als ze maar even de tijd krijgt om bv. op de hal haar eten op te eten. Eén keer of een dag niet eten is niet zo erg, maar het moet natuurlijk niet een aantal dagen gaan worden zoals het wel eens geweest is...

Verder niemand??

Het gaat mij in de eerste plaats niet zo zeer om haar gedrag maar om haar gezondheid, want haar gedrag zou kunnen komen doordat ze zich niet goed voelt. Ben dus vooral benieuwd of er hier mensen zijn die iets herkennen van haar 'ziektebeeld' en misschien een idee hebben wat het zou kunnen zijn.

Waarom denk je dan dat het precies andersom ligt?

We hebben ook zeker gedacht aan een GT hoor, maar het kost nogal wat en bovendien zou ik mezelf voor mijn kop slaan als blijkt dat we iets medisch over het hoofd hebben gezien.

Jooltje schreef:We hebben ook zeker gedacht aan een GT hoor, maar het kost nogal wat en bovendien zou ik mezelf voor mijn kop slaan als blijkt dat we iets medisch over het hoofd hebben gezien.

Dat klinkt wat struisvogelachtig

Iedereen kan wel eens iets over het hoofd zien.
Voor je kop slaan helpt niet.
Uitzoeken waarom ze zich zo gedraagt en daar een verandering in proberen te bewerkstelligen lijkt me heel wat zinvoller

Ik kom eigenlijk ook niet verder dan het eerste advies wat Nanna gegeven heeft, ik zou ook als je in de vooraad kast moet haar gewoon even naar haar plaats sturen dan hoeft ze ook niet te gaan fixeren. En ik denk ook dat het inderdaad zo kan zijn dat het ziekzijn voor kan komen uit iets psychologish. Hoeft niet maar juist omdat je al zoveel bezoekjes bij de DA hebt gebracht en daar niets uitkwam?

Als wij gestresst zijn (om wat dan ook) eten we ook slechter, en dat trillen en hijgen lijkt mij dat daar ook wel evt vandaan kan komen.

Ik hoop wel dat jullie snel de oorzaak vinden dit is natuurlijk niets voor op de lange duur

ranetje schreef:

Jooltje schreef:We hebben ook zeker gedacht aan een GT hoor, maar het kost nogal wat en bovendien zou ik mezelf voor mijn kop slaan als blijkt dat we iets medisch over het hoofd hebben gezien.

Dat klinkt wat struisvogelachtig

Iedereen kan wel eens iets over het hoofd zien.
Voor je kop slaan helpt niet.
Uitzoeken waarom ze zich zo gedraagt en daar een verandering in proberen te bewerkstelligen lijkt me heel wat zinvoller

Ik begrijp niet wat je struisvogelachtig vindt? Het lijkt mij juist logisch om eerst uit te sluiten dat het iets medisch is en dan pas te kijken of het dan aan het gedrag ligt. Voor hetzelfde geld heeft ze een of andere ziekte onder de leden, want dierenartsen zien ook wel eens iets over het hoofd. Struisvogelgedrag zou zijn als ik mijn kop in het zand zou steken; net doen alsof er niet aan de hand is en ontkennen dat het aan haar gedrag zou kunnen liggen. Ik ontken dat nergens, ik breng alleen een logische volgorde aan in het afvinken van wat de oorzaak kan zijn.
En aan het uitzoeken wat er aan de hand is doe ik al, ik heb me immers ook aangemeld op dit forum.

corason del perro schreef:Ik kom eigenlijk ook niet verder dan het eerste advies wat Nanna gegeven heeft, ik zou ook als je in de vooraad kast moet haar gewoon even naar haar plaats sturen dan hoeft ze ook niet te gaan fixeren. En ik denk ook dat het inderdaad zo kan zijn dat het ziekzijn voor kan komen uit iets psychologish. Hoeft niet maar juist omdat je al zoveel bezoekjes bij de DA hebt gebracht en daar niets uitkwam?

Chika op haar plaats sturen als de voorraadkast open moet en haar apart eten geven gaan we ook zeker doen. Maar dat is symptoombestrijding om het maar even zo te noemen; het verandert niets aan de oorzaak.
Het zou inderdaad goed iets psychisch kunnen zijn, ze is sowieso een gevoelig hondje, en daar houden we ook rekening mee. Maar mijn ervaring met dierenartsen is niet zo geweldig en mijn ervaring is dat ze er vaak naast zitten. Daarom wilde ik de situatie toch eens hier opgooien; op een groot forum waar veel hondenkenners zitten. Het had zomaar gekund dat iemand het herkende.
Ik hoop ook dat we de oorzaak vinden en dat we het op kunnen lossen, vind het zo sneu voor haar.

Is haar bloed gecheckt op ammoniak?? Kan niet overal. Haar intermitterende gedragsveranderingen zouden kunnen wijzen op een levershunt (hepatische encephalopathie). Kan me goed voorstellen dat je eerst medisch oorzaken wilt uitsluiten zeker aangezien de echt goede GTs niet voor het oprapen liggen.

Sterkte en ik hoop dat je snel wijzer wordt.

Sorry Jooltje, dan heb ik het verkeerd gelezen.

Madelief schreef:Is haar bloed gecheckt op ammoniak?? Kan niet overal. Haar intermitterende gedragsveranderingen zouden kunnen wijzen op een levershunt (hepatische encephalopathie).

Nee, voor zover ik weet niet. Ik ga even wat opzoeken over levershunt. Wel vroeg de dierenarts of we vonden dat haar adem naar ammonia ruikt, want dat zou kunnen duiden op nierfalen. Dank voor je tip!

ranetje schreef:Sorry Jooltje, dan heb ik het verkeerd gelezen.

Oké

hoi,

het gedrag van jouw hond komt me bekend voor. heb een hondje (met schildklierproblemen) wat ook met vlagen onrustig, angstig en soms onhandelbaar daardoor wordt. dit komt ook met vlagen, soms dagen lang nergens last van en dan weer wel. het werd telkens door de dierenarts gezien als ouderdomskwaaltjes, totdat ik het bloed liet onderzoeken op de schildklierwaarden (deze waren veel te laag) Ben nu een tijdje bezig met de medicatie en merk dat het gedrag verandert.

ik weet niet of je google al eens hebt geraadpleegd maar schildklierproblemen kunnen ook ander gedrag (waaronder angst, nerveus, onrust) veroorzaken.

als ik jouw verhaal zo lees kan ik dit bijna 1 op 1 overzetten op mijn hond. Ik ben geen deskundige maar ik zou als ik jou was doorgaan met de schildkliermedicijnen (kan soms weken/maanden duren voordat je iets merkt, maar soms ook al binnen twee weken)

nou wil ik geen honden met mensen vergelijken, maar in mijn familie heerst nogal bij een groot aantal mensen het probleem dat ze een te snel werkende schildklier hebben. wat opvalt is dat ook zij last hebben van soortgelijke 'gedragingen'. onrust, zweetaanvallen, niet goed weten wat je met jezelf aan moet, soms om onverklaarbare reden nerveus of gestressd.

ik weet niet of je hier iets mee kunt...

succes!!

is er al getest op de ziekte van Addison? weet dat honden daar ook ineens angstaanvallen van kunnen krijgen

muppie en co schreef: ik weet niet of je google al eens hebt geraadpleegd maar schildklierproblemen kunnen ook ander gedrag (waaronder angst, nerveus, onrust) veroorzaken.

Dat klopt, maar dan is de schildklierwaarde verhoogd, en niet verlaagd, zoals nu het geval is
Bij een te lage waarde verwacht ik lusteloosheid, aankomen in gewicht, down zijn, dat soort dingen. Geen nervositeit, onrust of angst.

Wat ik me afvraag, is de angst verergerd nadat je gestart bent met de schildkliermedicatie? In dat geval zou het kunnen zijn dat de dosis te hoog is.

Ik denk dat het verschillende problemen zijn, die misschien elkaar wel verergeren, maar in oorzaak los staan van elkaar. Een goede GT zou ik ook adviseren, maar ik las elders op het forum dat je dat ook al ging doen De gedragsproblematiek moet in elk geval aangepakt worden, dan wordt ook duidelijker wat een symptoom is van een eventuele onderliggende aandoening en wat puur gedrag is.
En je ziet ook vaak dat een hond die beter in z'n vel zit een betere fysieke weerstand heeft, dus wellicht is alles daar mee opgelost.

muppie en co schreef:het gedrag van jouw hond komt me bekend voor. heb een hondje (met schildklierproblemen) wat ook met vlagen onrustig, angstig en soms onhandelbaar daardoor wordt. dit komt ook met vlagen, soms dagen lang nergens last van en dan weer wel. het werd telkens door de dierenarts gezien als ouderdomskwaaltjes, totdat ik het bloed liet onderzoeken op de schildklierwaarden (deze waren veel te laag) Ben nu een tijdje bezig met de medicatie en merk dat het gedrag verandert.

ik weet niet of je google al eens hebt geraadpleegd maar schildklierproblemen kunnen ook ander gedrag (waaronder angst, nerveus, onrust) veroorzaken.

als ik jouw verhaal zo lees kan ik dit bijna 1 op 1 overzetten op mijn hond. Ik ben geen deskundige maar ik zou als ik jou was doorgaan met de schildkliermedicijnen (kan soms weken/maanden duren voordat je iets merkt, maar soms ook al binnen twee weken)

nou wil ik geen honden met mensen vergelijken, maar in mijn familie heerst nogal bij een groot aantal mensen het probleem dat ze een te snel werkende schildklier hebben. wat opvalt is dat ook zij last hebben van soortgelijke 'gedragingen'. onrust, zweetaanvallen, niet goed weten wat je met jezelf aan moet, soms om onverklaarbare reden nerveus of gestressd.

ik weet niet of je hier iets mee kunt...

Ik kan er zeker wat mee, dankjewel voor je reactie! Het lijkt inderdaad erg op elkaar; dezelfde symptomen en ook bij jouw hond is het met vlagen.
Ik heb wel op internet gezocht, maar ik kom vooral ook symptomen tegen die Chika helemaal niet heeft, zoals een langzame hartslag (volgens de dierenarts was haar hartslag juist prima), vachtproblemen zoals kale plekken, haarverlies en schilferige huid, dikker worden. Heeft jouw hond zulke klachten wel? Het enige wat bij Chika wel klopt, is de verminderde eetlust en desinteresse/sloomheid. Dat lijkt met de medicatie dus wel beter te gaan. De waarde was ook maar een beetje verlaagd, misschien is dat de verklaring waarom haar klachten milder zijn..?

EschaenStefanie schreef:is er al getest op de ziekte van Addison? weet dat honden daar ook ineens angstaanvallen van kunnen krijgen

Nee, daar is ze niet op getest. Ik had er nog nooit van gehoord en heb even opgezocht wat het is, maar gezien de symptomen die bij die ziekte horen lijkt het me onwaarschijnlijk dat ze dat heeft.

Miranda schreef:Wat ik me afvraag, is de angst verergerd nadat je gestart bent met de schildkliermedicatie? In dat geval zou het kunnen zijn dat de dosis te hoog is.

Nee, de vlagen van angst op straat zijn niet verergerd (en ook niet verminderd) sinds de medicatie.

Miranda schreef:Ik denk dat het verschillende problemen zijn, die misschien elkaar wel verergeren, maar in oorzaak los staan van elkaar.

Daar houden wij ook rekening mee inderdaad. Ik hoop dat de GT ons kan adviseren hoe we de angst van Chika kunnen verminderen en hopelijk voelt ze zich dan ook beter.

Ik kopiëer even mijn vraag uit je andere topic waar je vertelt dat ze een nekblessure heeft (gehad) na een aanval door een andere hond.

ranetje schreef:Die gekneusde nek na die stafford aanval .......................
Is ze bang of verrekt ze gewoon van de pijn?

Hoe reageert ze als ze een degelijke dosis pijnstillers heeft gehad?
Is dat al eens getest?

Ik heb daar net in dat andere topic op gereageerd.

Jooltje schreef:Hallo allemaal,

Ik heb een Shiba Inu, Chika (zie avatar en onderschrift ), van bijna 3 en ze is best vaak ziek. Ze is dan niet heel erg ziek, maar lamlendig; traag in haar bewegingen, veel slapen, lusteloos, slecht of helemaal niet willen eten, soms trillen en hijgen, superaanhankelijk (het liefst in je nek willen kruipen). Koorts heeft ze dan niet en verder zijn er ook geen bijzondere dingen. Wel heeft ze gevoelige darmen, dus ze kan niet alles eten en tegen koekjes en andere snoepjes kan ze ook niet zo goed want dan krijgt ze diarree. Als ze zich niet goed voelt, is ze vaak ook angstig op straat; staart niet meer in de krul of een hele lage krul, oortjes plat, trekken aan de lijn, hijgen. Sowieso is ze vaak angstig op straat, ik weet niet goed waar het van komt en ik weet niet of het een direct verband heeft met het ziek-zijn. Soms als ze niet ziek over komt, is ze namelijk ook bang op straat. Maar dan niet gedurende een hele wandeling, maar op bepaalde plekken of wanneer ze iets gehoord heeft. Het is dan moeilijk om haar hier uit te krijgen.

Het ziek-zijn zoals ik hierboven heb beschreven gaat met vlagen. Soms gaat het dagen of zelfs een paar weken goed en dan ineens wil ze weer niet eten en is ze sloom. !

hoezo er niet bij passen, behalve de vertraagde hartslag komen er toch wel symptomen overeen?
Het ziekteverloop kan variëren van dramatisch tot zeer mild en van acuut tot chronisch. Vaak gaan de klachten ook op en neer. De verschijnselen zijn niet specifiek en passen bij andere, vaker voorkomende ziekten. Klachten kunnen zijn: slechte eetlust, gewichtsverlies, sufheid, braken en diarree al dan niet met bloed erbij, spierzwakte, spiertrillingen, soms veel plassen


maar ik ken je hond niet, dus ik geloof het als je zegt dat dat het niet is (zou dat alleen maar prettig vinden want het is geen leuke ziekte)

ik ben met mijn hondje al twee jaar aan het tobben wat betreft haar gezondheid. (hebben haar ruim twee jaar geleden uit het asiel gehaald, en van haar achtergrond is niks bekend).

Ik weet niet hoe vaak ik bij de dierenarts heb gestaan en heb gezegd zou het niet kunnen dat ze last van haar schildklier heeft vanwege haar vage klachten. ik ben door meerdere dierenartsen van verschillende praktijken toen verzekerd, nee dat kan niet want ze had geen last van de standaard symptomen. (was zelfs bij een dierenarts zo dat ze aangaven dat ze geprikt hadden voor de schildklier en dat bleek achteraf dus helemaal niet waar )

op een gegeven moment was ik het zo moe dat ik zelf op internet ben gaan zoeken en op verschillende sites terecht kwam (ook over humane geneeskunde) waar ik zo veel vergelijkingen vond met mijn hond dat ik weer terug ben gegaan naar de dierenarts en heb geeist dat ze bloed prikten en dit onderzochten op de schildklier.

volgende dag belt de dierenarts met de verbaasde mededeling dat de schildklierwaarde te laag was, zelfs zo laag dat deze niet meer meetbaar was.....

ben toen begonnen met de medicatie, maar het afstemmen op de juiste dosering is toch nog moeilijk. regelmatig bloedprikken hoort er dus bij en kijken wat de waarden doen..

nou moet ik wel duidelijk zeggen mijn hondje heeft meerdere problemen, dus ik wil niet zeggen dat jouw hond hetzelfde heeft als die van mij, maar toen ik jouw verhaal las dacht ik wel, dit komt me wel heel erg bekend voor.

ik zal de sites die ik toen heb gevonden hier nog vermelden, misschien heb je er iets aan.

wat betreft jouw vraag over welke symptomen mijn hond heeft (voordat ze begon met de medicatie). Ze heeft met vlagen onzekere, onrustige momenten. (soms hyper) angstig, paniekerig, dat je denkt er is iets waar ze heel bang voor is, maar je weet niet wat. Vooral als we buiten wandelen. je krijgt haar dan ook met geen mogelijkheid rustig, streng zijn, lief zijn. Alleen als ze weer terug is binnen in haar vertrouwde omgeving wordt het langzaamaan minder. Maar ook niet altijd.
ze heeft met vlagen last van haar maag en darmen (obstipatie, dunnere ontlasting, winderig) kan niet alles verdragen wat eten betreft, krijgt dan buikpijn, vaak 's nachts onrustig slaapgedrag, loopsheden die ontzettend lang duurden (tot 3 maanden..) hartslag van haar is normaal en wat eten betreft, dat gaat ook met vlagen. soms eet ze alsof ze dagen niks heeft gehad en soms wil ze helemaal niks. soms was ze heel sloom en wilde dan niks, liep maar wat rond en wist niet wat ze moest doen, hangende staart, oortjes plat en oogjes bijna dicht.

nu ik met de medicatie bezig ben zie ik wel veranderingen. we zijn er nog lang niet, maar ik merk wel verbeteringen. o.a. dat haar uitstraling anders is, ze is veel alerter en reageert sneller.


als ik nou terug denk aan de afgelopen 2 jaar dan valt het kwartje wel, zeg maar. Ze had veel vage klachten maar niet de standaard symptomen die passen bij een te lagen schildklierwaarde. wat betreft haar vacht heeft ze aan beide oortjes wat kale plekjes (wat door de dierenartsen werd gezien als ouderdomskwaal) maar als ik terug denk waren dat al de eerste symptomen. Verder groeiden haar haren heel langzaam (ik heb haar vorig jaar een keer geschoren en het heeft bijnan een jaar geduurd voordat ze weer al het haar terug had) en voelden deze een beetje raar (droog), nu is ze zacht. Wat ik nog het ergste vind is dat ik niet eerder heb aangedrongen op dit onderzoek, want dat had een heleboel leed bij haar voorkomen (waarschijnlijk is ze ook blind geworden doordat haar schildklierwaarden zo extreem laag waren )

wat ik trouwens ook op de sites ben tegengekomen was dat het vaker voorkomt (bij mensen dan, maar ja ik denk waarom bij honden dan niet) dat hyper en hypo (dus te langzaam werkend en te snel werkend) zich kunnen afwisselen.

wat ik trouwens ook weet uit de ervaringen uit mijn familie is dat het niet altijd noodzakelijk hoeft te zijn dat de waarden extreem laag zijn voordat je iets merkt. sommigen reageren al op een iets verlaagde waarde en anderen pas als het veel te laag is. wil daarmee zeggen dat bij jouw hond de waarde misschien iets verlaagt is, waardoor de dierenarts denkt dat het nog wel kan, terwijl jouw hond zich ontzettend beroerd voelt.

als laatste nog: jouw hond is toch een teefje (kan het zo effe niet terug vinden), is ze gesteriliseerd? Blijkbaar hebben honden rond de loopsheid en dracht meer schildklierhormonen nodig waardoor deze ook verlaagd kan zijn/of waardoor ze er meer last van krijgt.


sorry voor het lange verhaal, ik hoop dat het nog duidelijk is.

heel veel succes met jouw hond!!

EschaenStefanie schreef: hoezo er niet bij passen, behalve de vertraagde hartslag komen er toch wel symptomen overeen?
Het ziekteverloop kan variëren van dramatisch tot zeer mild en van acuut tot chronisch. Vaak gaan de klachten ook op en neer. De verschijnselen zijn niet specifiek en passen bij andere, vaker voorkomende ziekten. Klachten kunnen zijn: slechte eetlust, gewichtsverlies, sufheid, braken en diarree al dan niet met bloed erbij, spierzwakte, spiertrillingen, soms veel plassen

maar ik ken je hond niet, dus ik geloof het als je zegt dat dat het niet is (zou dat alleen maar prettig vinden want het is geen leuke ziekte)

De symptomen die vetgedrukt zijn heeft ze wel eens gehad, maar sommige dingen maar 1 of 2 keer over een jaar genomen (zoals het rillen). De diarree komt door het voedsel, dat was even zoeken maar we hebben nu wel iets gevonden wat goed gaat. De sloomheid en de slechte eetlust lijken met de medicatie voor haar schildklier beter te gaan. Vandaar dat ik denk dat de ziekte van Addison niet erg waarschijnlijk is (gelukkig inderdaad!).

@ muppie en co: de symptomen die je beschrijft lijken inderdaad heel erg op die van Chika. Ik zat echt met open mond van verbazing te lezen, het was net alsof je over Chika had geschreven in plaats van over een andere hond. Je verhaal is zeker nog duidelijk hoor, ik heb er echt wat aan. Ik begin, o.a. nu ik jouw verhaal heb gelezen, er ook steeds meer van overtuigd te raken dat de gezondheidsproblemen echt wel door haar schildklier komen.
En de angst op straat e.d. staat er misschien dan toch los van en is misschien meer een gedragsprobleem.

Ik heb in ieder geval vandaag contact gezocht met een gedragstherapeut.

Het is niet geheel raar als een Shiba op straat zo reageert. Mijn Shiba teefje was geschrokken van een voorbij komende skateboarder. En toen liep ze er net zo bij als jij nu omschrijft. En weken daarna kon ze op dezelfde plek weer zo reageren. Ik heb gedaan alsof mijn neus bloedde en ben gewoon doorgelopen. Scheelt misschien ook wel dat mijn reu heel relaxed reageerde op die plekken en nu heeft ze nergens meer last van. Dus zou best kunnen dat Chika in het verleden ergens van geschrokken is (misschien zelfs die aanval nog wel) en daar nog steeds op straat angstig van is. Weet niet... probeer mee te denken. Heel veel succes met haar, hopelijk vind je waar de "ziekteverschijnselen" vandaan komen.

Ik zou een uitgebreid schildklier-bloedonderzoek laten doen en er dan rekening mee houden dat er 8 uur voordat er bloedgeprikt gaat worden geen medicatie (Forthyron neem ik aan) meer gegeven mag worden.
De schildklierwaarde kan nogal eens fluctueren ...... en je hond hoeft natuurlijk niet alle symptomen te hebben.

Laat het eens door en holistische dierenarts bekijken
die kijkt heel je hond op een andere manier en komt vaak tot verrassende ontdekkingen
ik plaats dit omdat ik dus een hond met een allergie heb en alle bloedtesten niets uitwezen
en ik nu samen met haar een behandelplan heb en speciale pillen die echt werken

wie weet wat voor jullie
succes An

shibashira schreef:Dus zou best kunnen dat Chika in het verleden ergens van geschrokken is (misschien zelfs die aanval nog wel) en daar nog steeds op straat angstig van is.

Ja, dat denken wij zelf ook, we hebben alleen geen idee wat het geweest kan zijn. Mijn vriend en ik kunnen ons allebei geen voorval op die plek herinneren, maar dat betekent natuurlijk niet dat er in haar beleving niet iets is voorgevallen.
De aanval van die Staffordshire kan het denk ik niet zijn, dat was op een hele andere plek.

flatcoat schreef:Ik zou een uitgebreid schildklier-bloedonderzoek laten doen en er dan rekening mee houden dat er 8 uur voordat er bloedgeprikt gaat worden geen medicatie (Forthyron neem ik aan) meer gegeven mag worden.
De schildklierwaarde kan nogal eens fluctueren ...... en je hond hoeft natuurlijk niet alle symptomen te hebben.

Ze krijgt inderdaad Forthyron. Ik weet dat de waardes kunnen schommelen en om die reden willen we binnenkort wel een bloedonderzoek doen. Maar we kunnen maar één ding tegelijk. De laatste dagen gaat het erg goed en dit lijkt toch wel door de medicijnen te komen. We gaan er dus nu even mee door en gaan eerst aan de slag met haar angstige gedrag, want daar heeft ze duidelijk veel last van.

frisbeedog schreef:Laat het eens door en holistische dierenarts bekijken

Dank voor je tip, ik houd het zeker in gedachte. We gaan dus eerst aan de slag met een GT, maar als ze blijft kwakkelen met haar gezondheid is het zeker het overwegen waard.

Wij hebben onze hond toen ze ook dergelijke klachten had en een trage schildklierwerking ook een poosje Candillat gegeven en daar knapte ze enorm van op. Overigens had zij ook last van epilepsie waardoor ze zich ook niet lekker voelde.

ik zie jammer genoeg geen avatar of onderschrift van je Shiba.

Heb je een foto van haar?
mischien kunnen we al is bekijken of de Shiba kenners haar mogelijk herkennen van type en of ze van een fokker komt of van broodfok.

welk land van afkomst staat er in haar gezondheidsboekje?
weet je wat de reden van afstand was?

neem de gezondheidsvragen ter harte, maar zoek ook naar iemand die jullie kan helpen en het ras kent of goed met kleine details in karakter om kan gaan.

Ik had net info gekregen dat er een heel goede hondenschool/GT ik Bergen op zoom is die ook goed met Shiba's om zou kunnen.
zeker doen dus en deel je ervaring hoe het gegaan is met ons

http://www.highfive4dogs.nl/" onclick="window.open(this.href);return false;

succes!

een Shiba die ik ken heeft trouwens de ziekte van Addison.

ook een zenuwachtig hondje.
reageert heel fel op veranderingen in zijn omgeving, gaat liefst niet veel weg want dat zijn teveel prikkels, baknijd, onrustig, rillen,....

mischien dat ook eens navragen?

alvast 2 sites met informatie:

http://www.xs4all.nl/~gvdt57/dutch/immuun2.html" onclick="window.open(this.href);return false;

http://www.hypomaarniethappy.nl/lezing/2004/vragen.htm" onclick="window.open(this.href);return false;