Het HondenForum

In de nieuwe Psy staat een stuk over een meisje en haar psychiatrische hulphond.
Omdat er al vaker discussies/vragen zijn geweest hierover, hier het artikel:

het origineel kun je downloaden http://www.psy.nl/index.php?id=133" onclick="window.open(this.href);return false;

Basco waakt over Hilde

Zonder Basco had Hilde *** misschien nog in een psychiatrisch ziekenhuis gewoond. Nu waakt hulphond Basco over haar veiligheid. Hij trekt laatjes open en dicht en als zijn bazin een nachtmerrie heeft doet hij het licht aan en houdt hij neuscontact.

Basco waakt over Hilde

nog voordat ik aanbel bij de benedenwoning van Hilde *** (26) klinkt er een luid geblaf. De deur gaat open en Basco inspecteert het bezoek. Ik word besnuffeld en na een paar minu- ten veilig bevonden. Hilde schenkt koffie in en steekt meteen van wal. Basco ligt ontspannen aan haar voeten.
‘Ik heb posttraumatische stressstoornis en angst- en dissociatieve stoornissen. Dat heeft te maken met de trauma’s die ik in mijn jeugd opliep in Rwanda in Afrika. Vierenhalf jaar ben ik in een ggz-instelling opgenomen geweest, eerst in Heeren- veen en later op een behandelafdeling in Ermelo. In Heerenveen schoot ik weinig op. Ik was bang voor alles en iedereen. De hele dag zat ik op mijn slaap- kamer met mijn knuffels en mijn radio. In Ermelo ging het veel beter, ik kwam op een behandelafde- ling in een groep van zeven mensen en de staf begon mijn reacties te begrijpen. Op een Ameri- kaanse internetsite las ik over het bestaan van een psychiatrische hulphond, en toen dacht ik: dit is mijn kans om eruit te komen. Ik verdiepte mij in hulphonden en ging op zoek naar een hondentrai- ner. Dat was best moeilijk, want niemand had ooit van een hulphond gehoord, ook het Fonds voor Geleidenhonden niet. Maar tenslotte kwam ik terecht bij Vom Falorie, een klein trainingscen- trum, dat mij meteen wilde helpen. Zij zouden een hond voor mij uitzoeken en hem trainen. Dat zou 10.000 euro gaan kosten. Toen ben ik gaan zoeken naar sponsors. Het hele fondsenboek heb ik afge- beld, maar de meeste fondsen wilden geen indivi- duen financieren. Uiteindelijk was Stichting Koningsheide bereid om 8000 euro bij te dragen. Ik heb zelf wat bijbetaald en de rest werd me kwijtgescholden. In het psychiatrisch ziekenhuis mocht de hond niet bij me komen, maar toen ik met ontslag ging, oktober vorig jaar, kwam de hond meteen bij mij in huis.’

Verschrikkelijk goede vriend

Hilde zegt dat de hulpverleners wel positief stonden tegenover het idee van een hulp- hond. ‘Mijn psychiater vond het een goed idee en zij was bereid om aanbevelingsbrieven voor de fondsen te schrijven. Ook mijn systeemtherapeut wilde me helpen. Dat kwam goed uit omdat de hondentrainer details wilde weten over mijn gedrag, om de hond goed te kunnen trainen. Samen met mijn systeemtherapeut ging ik naar de trainer. Zo konden we hem uitleggen dat ik bij paniekaanvallen verstijf. Ik heb dan ook de nei- ging om terug te deinzen. Daarom hebben ze de hond geleerd dat hij mij in zo’n situatie juist mee moet trekken. Hij leidt me dan naar een veilige plek, bijvoorbeeld een hoek van twee muren en houdt dan neuscontact met me, tot ik aangeef dat ik mezelf weer ben.’ Een psychiatrische hulphond is 24 uur per dag aan het werk. Hij moet altijd paraat zijn. En dat is, zegt Hilde, best zwaar. Dat bleek ook bij haar eerste hond, Diesel, die niet op zijn taak was berekend. ‘Het leverde hem te veel stress op. Hij ging bijvoorbeeld zijn poten openbijten. Na zes weken moes- ten we besluiten dat het zo niet verder kon. Voor Diesel is een andere baas gezocht. Toen kreeg ik Basco, ook een Duitse herder, maar iets jonger. Hij doet het ongelooflijk goed.’
Basco die rustig aan Hildes voeten ligt, springt plotseling bij een geluid bij de voordeur woest blaffend op. Een ware explosie. ‘Ja, hij is erg waaks’, lacht Hilde. ‘Dat draagt bij aan mijn gevoel van veiligheid, want er zal hier niet zomaar iemand binnenkomen. Ook op straat beschermt hij mij. Ik werd een keer getreiterd door een groepje jongens. Basco ging blaffend op ze af. Hij deed ze niks hoor, maar hij maakte wel duidelijk dat hij daar niet van gediend was. Daarna heb ik geen last meer van ze gehad.’
Op de vraag wat Basco voor Hilde betekent is het even stil. ‘Het is moeilijk om daar de goede woor- den voor te vinden. Hij is een verschrikkelijk goede vriend, die me in alles steunt. Zonder hem had ik niet zo’n vrij leven gehad nu.’

neuscontact

Basco heeft veel bijzondere taken van zijn trainer geleerd. Hilde: ‘Voor mij is het belangrijk dat hij het licht aan en uit kan doen. Kijk maar: Basco licht aan!’ Ogenblikkelijk loopt de hond naar de lichtknop, die op zijn hoogte is gemonteerd, en drukt met zijn snuit op de schakelaar. ‘Basco licht uit!’ roept zijn bazin, de hond drukt het licht weer uit. ‘Dat is belangrijk als ik een nachtmerrie heb. Hij maakt me dan wakker, doet het licht aan, blijft bij me en houdt neuscontact. Dat doet hij ook als ik herbelevingen heb of dissociaties. Verder kan hij apporteren, hij kan bijvoorbeeld pillen voor me halen. Hij doet laatjes open en dicht en hij pakt dingen op die ik laat vallen. Dat is handig, want ik heb gewrichtsproblemen en ik kan slecht bukken. Kijk maar’, ze laat haar mobieltje vallen en roept ’Basco pak!’ Moeiteloos neemt Basco het ding in zijn bek en levert het af bij Hilde. ‘Als we buiten lopen dan herkent hij mijn spanningen, en daar reageert hij op. Waarschijnlijk ruikt hij het als ik angstig ben, want ik heb wel eens voor de grap
geprobeerd wat er gebeurt als ik stil sta en achter- uit deins, maar dan doet hij niets. Hij weet het als ik angst heb. En verder is hij een ontzettend trouwe hond. Hij ging een keer met mijn vriendin op stap naar het bos. Daar liet ze hem loslopen, maar hij schoot weg als een pijl uit een boog. Ze stuurde me een sms’je: je hond is weggelopen. Maar ik hoorde hem al blaffen in de tuin. Hij hoort bij mij.’

hulphonden toegestaan

‘Als we op straat gaan, doe ik hem een dekje om. Daar staat in grote letters op: Hulphond – niet aaien. Het woord “psychiatrisch” staat er niet op, dat doen ze in Amerika wel, maar ik wil daar niet mee te koop lopen. Desondanks beginnen veel mensen hem toch te aaien, ze snappen niet dat hij aan het werk is. Ik moet er niet aan denken dat ik een paniekaanval krijg, terwijl Basco staat te knuffelen met het publiek. En verder krijg ik veel vragen, zoals “wat heb je dan?” of “wat kan-ie alle- maal?” Meestal heb ik geen zin om dat precies uit te leggen en laat ik alleen zien dat hij dingen kan oprapen, omdat ik moeilijk kan bukken. Dan zijn ze al vol bewondering. Soms herkennen mensen mij van de televisie, omdat ik heb meegedaan aan het programma Jong van de EO. Die mensen stel-
niet binnenkomen met Basco, zei de receptie. Maar toen ik de arts belde en het uitlegde was het geen probleem. Ook in de kerk zijn honden niet welkom, dat is een ongeschreven regel. Ik ben met de dominee gaan praten en nu mag ik met Basco naar binnen. De meeste mensen kennen Basco nu wel, alleen als het druk is in de kerk, krijg ik soms nog opmerkingen. En er is altijd dat leuke jongetje met Down, die komt steevast even knuffelen.’

Geen vergoeding

De zorgverzekeraar vergoedt geen psychiatrische hulphond. ‘Maar wel een blindengeleidehond, dat vindt iedereen normaal’, zegt Hilde verontwaar- digd. ‘De kosten van de aanschaf en de training moest ik zelf dragen. Voor de kosten van het voer heb ik nu beroep gedaan op de Bijzondere Bijstand. Basco’s voer kost veertig euro per maand en dat is voor mij best veel. De ambtenaar dacht dat vijftien euro voldoende moest zijn. Basco is geen schoot- hondje, het is een volwassen herder, heb ik tegen hem gezegd. Ik ga nota bene al naar de goedkoop- ste winkel die er is. Er is nog zoveel onbegrip.’ Hilde heeft een website opgezet over haar psychiatrische hulphond. Ze hoopt dat daarmee anderen kunnen profiteren van haar ervaringen, en dat er meer erkenning voor deze honden komt. ‘Het liefste zou ik een stichting opzetten om erkenning te bevorderen. En ook zou ik willen dat er een hon- dentrainingscentrum komt. Maar dat is erg veel werk, dat kan ik in mijn eentje niet aan. Wel probeer ik zoveel mogelijk mijn ervaringen naar bui- ten te brengen, zoals toen op de televisie. Ook ben ik gevraagd om in november op de conferentie van de chronisch zieken en gehandicapten een toe- spraak te houden.’
Na ons gesprek gaan we nog langs de supermarkt. Op de deur staat inderdaad: hulphonden toegestaan.
De ervaringen van Hilde zijn te volgen op www. psychiatrischehulphond.nl en hulphond.123forum.nl.

Interessant, zeker in t licht van enkele discussies uit t verleden...

Maar eh, hebben we hier niet een Hilde (vd Burg) met een Basco???

Ja dit soort hulphonden worden vaker opgeleid nu, vroeger was het bijna niet te vinden. Wel heel mooi hoor, ik heb ook al zo'n ontroerend verhaal gelezen over een jongen met autisme en zo'n hulphond, prachtig wat een hond voor je kan doen.

Zij is hier lid toch?

Interessant trouwens!

crutz schreef:Interessant, zeker in t licht van enkele discussies uit t verleden...

Maar eh, hebben we hier niet een Hilde (vd Burg) met een Basco???

Yep volgens mij wel.
Ze heeft toen de uitzending van Jong hier nog extra neer gezet.

Ik vind het heel erg mooi dat honden hier voor kunnen worden ingezet. Mits natuurlijk de patient wel in staat is om op zijn/haar beurt ook voor de hond te kunnen zorgen (uitlaten en te eten geven).
Zo vind ik het inzetten van een hond bij autistische kinderen ook heel erg mooi. Ze halen die kinderen uit hun isolement. Ik moet altijd denken aan mijn eigen zoon die na het overlijden van zijn vader zo verschrikkelijk veel steun aan onze Kyra heeft gehad. Ik heb ze heel vaak 's avonds samen op de grond in zijn slaapkamer gevonden, poten en armen om elkaar heengeslagen, in diepe slaap verzonken. Zij heeft hem door heel wat moeilijke momenten heengesleept.

Luka is ook in huis gehaald voor de dochter.
Wat een kleur brengt Luka in het leven van mijn kinderen.
En als ik Steven zie oziewoezie doen met Luka is mijn dag goed.
Hij heeft hem geholpen om uit zijn schulp te komen.
in dat opzicht is Luka ook een hulphond.

Martijn schreef:Ik kan het nioet helemaal volgen. Waarom moet de hond het licht uit doen als je psychisch niet lekker gaat? Mag hoor, ik zie alleen de link niet.

Ze kan ook niet bukken, volgens mij?
Ze zal dus fysiek niet in orde zijn, denk ik.

Martijn schreef:Ik kan het nioet helemaal volgen. Waarom moet de hond het licht uit doen als je psychisch niet lekker gaat? Mag hoor, ik zie alleen de link niet.

Verder vind ik het gezeur over de kosten die niet vergoed worden tenenkrommend. Die 10.000 euro vind ik ook bezopen.

Wel denk ik dat een hond erg heilzaam voor de geest is. Een hond laat je de hele dag zien wat je doet en wie je bent.
Voor de meeste mensen is dat weinig nuttig maar niet iedereen heeft een even scherp zicht op zichzelf. Daar kan een hond goed helpen.
Daarnaast is er (hopelijk) een portie activiteit en affectie.

Die 10.000 euro verbaasd me helemaal niets bij die kennel hoor

Martijn schreef:Ik kan het nioet helemaal volgen. Waarom moet de hond het licht uit doen als je psychisch niet lekker gaat? Mag hoor, ik zie alleen de link niet.

Verder vind ik het gezeur over de kosten die niet vergoed worden tenenkrommend. Die 10.000 euro vind ik ook bezopen.

Wel denk ik dat een hond erg heilzaam voor de geest is. Een hond laat je de hele dag zien wat je doet en wie je bent.
Voor de meeste mensen is dat weinig nuttig maar niet iedereen heeft een even scherp zicht op zichzelf. Daar kan een hond goed helpen.
Daarnaast is er (hopelijk) een portie activiteit en affectie.

Volgens mij beschrijft ze dat heel goed. Als zij een nachtmerrie heeft, maakt Basco haar wakker. Maar eerder schrijft ze als dat ze soms verstijfd en dat de hond haar daar dan uithaald. Ik kan me vorostellen dat als je een nachtmerrie of herbeleving hebt en je verstijfd van angst uit je droom komt, donker daar niet echt bij helpt..... Het is dus niet iets steevast wat een psychiatrische hulphond zou moeten kunnen, maar van de problemen van de individu afhankelijk.

Geeft voor mij in ieder geval wel een duidelijker licht op hoe de hond de taak invult. Alhoewel ik er nog wel sceptisch over ben hoor. Vind de bedragen belachelijk!

.........

Ik snap niet zo goed waarom een "gewone hond" geen hulphond zou kunnen zijn voor mensen met psychische problemen. Tijdens mijn zware depressie heb ik heel veel steun gehad aan Milo. Ik moest naar buiten, kon bij hem uit huilen etc. Ook tijdens mijn manische perioden heb ik veel aan mijn honden. Zij geven rust en zorgen voor regelmaat. Persoonlijk vind ik het onzin dat daar dan een speciale hulphond voor moet worden opgeleid. En dan dat bedrag... :N:

Opvallend trouwens dat het een Duitse herder is. Tegenwoordig zie je toch voornamelijk labradors en goldens (en kruisingen) daarvan als hulphond.

senna03 schreef:Ik snap niet zo goed waarom een "gewone hond" geen hulphond zou kunnen zijn voor mensen met psychische problemen. Tijdens mijn zware depressie heb ik heel veel steun gehad aan Milo. Ik moest naar buiten, kon bij hem uit huilen etc. Ook tijdens mijn manische perioden heb ik veel aan mijn honden. Zij geven rust en zorgen voor regelmaat. Persoonlijk vind ik het onzin dat daar dan een speciale hulphond voor moet worden opgeleid. En dan dat bedrag... :N:

Bella is voor mij ook een uitkomst bij mijn recidiverende depressies!! Had ik dat maar eerder geweten dat een hond zoveel kan betekenen
Misschien moet ik Bella maar laten registreren als hulphond Kan ze lekker overal mee naar binnen en wellicht belastingaftrek...

Miss Fluffybottom schreef:

senna03 schreef:Ik snap niet zo goed waarom een "gewone hond" geen hulphond zou kunnen zijn voor mensen met psychische problemen. Tijdens mijn zware depressie heb ik heel veel steun gehad aan Milo. Ik moest naar buiten, kon bij hem uit huilen etc. Ook tijdens mijn manische perioden heb ik veel aan mijn honden. Zij geven rust en zorgen voor regelmaat. Persoonlijk vind ik het onzin dat daar dan een speciale hulphond voor moet worden opgeleid. En dan dat bedrag... :N:

Bella is voor mij ook een uitkomst bij mijn recidiverende depressies!! Had ik dat maar eerder geweten dat een hond zoveel kan betekenen
Misschien moet ik Bella maar laten registreren als hulphond Kan ze lekker overal mee naar binnen en wellicht belastingaftrek...

Jaaaa, ga ik ook doen! Ik heb 2 hulphonden, laat jij even weten hoe dat zit met die belastingaftrek?

Ik wist niet dat Hilde hier op het forum zat en kan het ook niet terugvinden.
Zag nu wel dat de trainer/kennel hier op het forum zit.
Misschien moet ik voor de discussie ff de namen weghalen ? Die zijn nu ook te vinden met google is niet zo netjes denk ik.

Ik werk zelf in de psychiatrische sector en vind het wel een goed idee, de praktijk leert dat mensen veel steun/liefde/etc..van honden en/of andere huisdieren hebben. Persoonlijk denk ik wel dat het een kleine minderheid is dat effectief voor z'n dier kan zorgen. Wat op zich geen probleem hoeft te zijn, als er een goede omkadering is...om een voorbeeld te geven, ik heb als begeleider bij beschut wonen (mensen met een psychische problemathiek die met hulp van ons toch zelfstandig wonen, meestal zijn het meerdere cliënten die samen in 1 huis wonen) gewerkt en daar was 1 cliënt met een hond. Daar zorgde wij als begeleiding ervoor dat de hond, eten, wandelingen ed. had...liefde kreeg hij genoeg van z'n baasje..

gevalletje medicalisatie. ik word hier heel kriegel van.

Ik vind het heel mooi
Er is ook duidelijk goed gezocht naar een hond die die taak wel aan kan.
Dat vind ik nog wel het allerbelangrijkste dat de hond ook geschikt is voor de taak en met de stress van de baas om kan gaan.

Over de kosten kan ik niets zinnigs zeggen.
Ik vind het concept prachtig. Ik denk dat een hond heel veel kan bijdragen. In het groot en in het klein. Juist bij mensen met PTSS die een enorm probleem hebben met veiligheid en vertrouwen kan zo'n hond veel bijdragen. In dat opzicht denk ik ook dat een herder een goede keuze is.
En het licht aan doen en lichamelijk contact zoeken bij herbelevingen en paniekaanvallen is vaak nodig om "eruit" te komen.

sirene schreef:Ik wist niet dat Hilde hier op het forum zat en kan het ook niet terugvinden.
Zag nu wel dat de trainer/kennel hier op het forum zit.
Misschien moet ik voor de discussie ff de namen weghalen ? Die zijn nu ook te vinden met google is niet zo netjes denk ik.

http://www.hondenforum.nl/plaza/member24643.html" onclick="window.open(this.href);return false;

Ik denk dat de hond ondanks zijn hoge aanschafkosten zijn geld dubbel en dwars waard is.
Als iemand daardoor een zelfstandig leven kan leiden (ipv lijden) dan bespaart dat ook heel veel geld dat de belastingbetaler anders aan ggz instellingen zou betalen. Van mij mag de hond zelfs in de ziektekostenverzekering of awbz.
Ik heb de site van Hilde bekeken en neem echt mijn petje af voor haar kracht en doorzettingsvermogen.
De hoge aanschafprijs zal waarschijnlijk in het opleidings en begeleidingsdeel van de hond zitten. Daarnaast is ook niet elke hond geschikt. Zo heb ik heel veel aan mijn hond gehad toen ik een tijd thuis zat; ik moest er wel met haar uit. Maar zou ze helemaal ongeschikt zijn als hulphond omdat ze een echte leider als baas nodig heeft.
Hilde; als je meeleest: alle respect!!!! Geef je ook voorlichtingen op scholen e.d?

Inge O schreef:

lieke schreef:Ik moet altijd denken aan mijn eigen zoon die na het overlijden van zijn vader zo verschrikkelijk veel steun aan onze Kyra heeft gehad. Ik heb ze heel vaak 's avonds samen op de grond in zijn slaapkamer gevonden, poten en armen om elkaar heengeslagen, in diepe slaap verzonken. Zij heeft hem door heel wat moeilijke momenten heengesleept.

wat dus alleen maar aangeeft dat honden veel soelaas kunnen brengen in bepaalde situaties maar daarvoor hoef je voor mij geen hulphond te zijn - dat was kyra toch ook niet?

Kyra is/was geen opgeleide hulphond, nee. Maar in het laatste jaar voor zijn dood kreeg mijn man heel zware epileptische aanvallen en op de een of andere manier wist Kyra dat ze eraan kwamen. Het duurde even voor wíj het door hadden dat als zij tegen hem aan ging duwen richting bank of stoel, hij beter kon gaan zitten want binnen een minuut begon zo'n aanval.
Daarvoor heeft hij een aantal heel lelijke valpartijen gemaakt (inclusief hechtingen) en zelfs één keer in een sloot gekukeld waar hij net op tijd uit is gehaald door passanten.
Overigens, zulke goede hulphonden waren het ook weer niet, want ze hebben alle 4 zeer geïnteresseerd in de sloot lopen turen, maar er uit halen, ho maar .

Een hulphond voor een fysiek beperkt persoon is kennelijk wel OK en geaccepteerd, maar als iemand met een psychisch probleem kampt en een hulphond daarbij helpt is het ineens onzin??

Een hond kan voor een ieder heel belangrijk zijn en helpen als je het moeilijk hebt, maar daar is die hond nog geen hulphond mee. Een hulphond wordt getraind op specifieke taken. Licht aan doen lijkt een triviaal kunstje, zeker als de eigenaar dat fysiek ook zelf kan doen, maar wat als je zulke erge nachtmerries hebt dat je er volledig door van de wereld bent. Als je in die nachtmerries herbeleeft wat je hebt meegemaakt, waardoor je niet meer weet wat nu echt is en wat herinnering cq droom. Dan kan ik me heel goed voorstellen dat het enorm helpt als je hond op zo'n moment het licht aandoet en contact met je maakt. Zodat je weer beseft dat je in je eigen bed ligt en je weer weet dat het een nachtmerrie was en een herinnering en niet het heden. Dat helpt enorm bij het verwerken van die herinneringen als je er niet in blijft hangen, maar zo snel mogelijk beseft dat het het verleden betreft. Anders doe je bij elke nachtmerrie van die aard weer een flinke stap terug.

Mensen met dergelijke trauma's kunnen ook door heel kleine aanleidingen, die associaties opleveren met wat ze hebben meegemaakt, gaan dissocieren. Dat betekent dat je geestelijk even 'weg' bent, maar ogenschijnlijk nog gewoon functioneert. Vaak komen ze weer terug in de werkelijkheid op een plek waarvan ze geen idee hebben hoe ze er gekomen zijn en soms ook geen idee hebben waar ze überhaupt zijn. Een hond kan erop getraind worden het dissocieren te herkennen en te zorgen dat de baas dan gewoon ergens gaat zitten tot het over is. Of beter nog, contact maken zodat de persoon helemaal niet gaat dissocieren, maar er bij kan blijven. Net als een epilepsiehond voorkomt dat zijn baas in de problemen komt door een aanval, doet een hulphond hier precies hetzelfde.

Kortom, een hond kan voor iemand met een psychisch probleem net zo belangrijk zijn voor het functioneren in het dagelijks leven als voor iemand met een fysieke beperking. Een hulphond dus.

Zeeuwse labjes schreef:Een hulphond voor een fysiek beperkt persoon is kennelijk wel OK en geaccepteerd, maar als iemand met een psychisch probleem kampt en een hulphond daarbij helpt is het ineens onzin??

Een hond kan voor een ieder heel belangrijk zijn en helpen als je het moeilijk hebt, maar daar is die hond nog geen hulphond mee. Een hulphond wordt getraind op specifieke taken. Licht aan doen lijkt een triviaal kunstje, zeker als de eigenaar dat fysiek ook zelf kan doen, maar wat als je zulke erge nachtmerries hebt dat je er volledig door van de wereld bent. Als je in die nachtmerries herbeleeft wat je hebt meegemaakt, waardoor je niet meer weet wat nu echt is en wat herinnering cq droom. Dan kan ik me heel goed voorstellen dat het enorm helpt als je hond op zo'n moment het licht aandoet en contact met je maakt. Zodat je weer beseft dat je in je eigen bed ligt en je weer weet dat het een nachtmerrie was en een herinnering en niet het heden. Dat helpt enorm bij het verwerken van die herinneringen als je er niet in blijft hangen, maar zo snel mogelijk beseft dat het het verleden betreft. Anders doe je bij elke nachtmerrie van die aard weer een flinke stap terug.

Mensen met dergelijke trauma's kunnen ook door heel kleine aanleidingen, die associaties opleveren met wat ze hebben meegemaakt, gaan dissocieren. Dat betekent dat je geestelijk even 'weg' bent, maar ogenschijnlijk nog gewoon functioneert. Vaak komen ze weer terug in de werkelijkheid op een plek waarvan ze geen idee hebben hoe ze er gekomen zijn en soms ook geen idee hebben waar ze überhaupt zijn. Een hond kan erop getraind worden het dissocieren te herkennen en te zorgen dat de baas dan gewoon ergens gaat zitten tot het over is. Of beter nog, contact maken zodat de persoon helemaal niet gaat dissocieren, maar er bij kan blijven. Net als een epilepsiehond voorkomt dat zijn baas in de problemen komt door een aanval, doet een hulphond hier precies hetzelfde.

Kortom, een hond kan voor iemand met een psychisch probleem net zo belangrijk zijn voor het functioneren in het dagelijks leven als voor iemand met een fysieke beperking. Een hulphond dus.

Dit omdat psychische problemen toch wat complexer zijn en er vaak voor zorgen dat iemand niet helder kan denken en soms niet eens (meer) goed genoeg voor zichzel kan zorgen, laat staan voor een hond. Dat maakt dat een psychische hond, misschien wel veel meer te doorstaan heeft dan een reguliere hulphond. Iemand die blind is, kan prima voor zichzelf zorgen, maar heeft daarin wat praktische hulp nodig. Evenals iemand met lichamelijk beprekingen. Maar dergelijke mensen weten heel goed goed voor zichzelf te zorgen. Hoe veel draaideur patienten zijn er in de psychische zorg? Het percentage is groot. Recidieven is een groot risico en ik denk dat dit van zo grote mate van invloed op de hond kan zijn dat het zijn welzijn inderdaad kan schaden. De psyche is veel onvoorspelbaarder dan het fysiek of visueel gestel en met grotere gevolgen (voor de omgeving).

Ik geloof dat honden een goed effect hebben op de gemoedstoestand van een persoon, maar, ik geloof niet in honden die hiervoor getraind worden etc. Daarnaast denk ik dat sommige mensen met psychische problemen zich dusdanig anders gedragen dan anderen, dat het voor een hond niet altijd goed is om bij zo iemand te zitten.

Ik denk dat het beeld van een 'psychiatrisch patient' dat hier geschetst wordt veel te eenzijdig is. Iemand met een traumatisch verleden, die daar nog veel last van heeft kan verder prima functioneren en ook heel verantwoordelijk met zijn/haar eigen leven en dat van anderen omgaan. Toch zijn er momenten waarop het mis gaat. Maar dat 'misgaan' heeft vaak alleen betrekking op die persoon zelf. Vaak merken anderen het niet eens. Een hulphond zoals die in dit geval wordt beschreven kan dan een prima oplossing zijn.

Natuurlijk is een hond niet zomaar inzetbaar bij elke psychiatrische patient. Het wordt uiteraard anders als iemand aggressieve buien heeft of iets dergelijks. Dan lijkt het me niet handig om een levend wezen aan zo iemand toe te vertrouwen. Maar zoals er tig fysieke handicaps zijn, zo zijn er ook tig psychische handicaps. Het gaat mij alleen te ver om te zeggen dat een psychiatrisch patient per definitie te onstabiel is om op verantwoorde wijze een hond te houden.

Ik reageer misschien wat fel op deze discussie, maar ik ken iemand uit mijn eigen directe omgeving die ook een dergelijk trauma heeft meegemaakt, maar die ik zo mijn honden toevertrouw. Ik weet bijvoorbeeld ook uit eigen ervaring dat die persoon in aanwezigheid van mijn honden die dissociaties niet krijgt. Gewoon omdat de aanwezigheid van de honden het gevoel van veiligheid zo vergroot dat dat niet gebeurt. Ik kan me dus heel goed voorstellen dat voor vergelijkbare personen een hulphond het dagelijks leven heel wat makkelijker maakt. En dat de hond bij zo'n baas een prima leven kan hebben.

Aimee schreef:Ik geloof dat honden een goed effect hebben op de gemoedstoestand van een persoon, maar, ik geloof niet in honden die hiervoor getraind worden etc. Daarnaast denk ik dat sommige mensen met psychische problemen zich dusdanig anders gedragen dan anderen, dat het voor een hond niet altijd goed is om bij zo iemand te zitten.

Over welke gedragingen heb je het dan? Verwaarlozing? Daar hoef je geen psychiatrisch patiënt voor te zijn!
En waarom kan je een hond daar niet voor trainen? De hond van Hilde lijkt mij het bewijs dat het wel kan. Waarom kan je een hond niet leren om bij bepaald gedrag van een baas bepaalde dingen te doen. (licht aan, lichamelijk contact zoeken, blaffen, etc)
Dat niet iedere hond hiervoor geschikt is lijkt me duidelijk.

Aimee schreef:Ik geloof dat honden een goed effect hebben op de gemoedstoestand van een persoon, maar, ik geloof niet in honden die hiervoor getraind worden etc. Daarnaast denk ik dat sommige mensen met psychische problemen zich dusdanig anders gedragen dan anderen, dat het voor een hond niet altijd goed is om bij zo iemand te zitten.

Hier geef je het zelf eigenlijk al aan. Het zal in sommige gevallen niet mogelijk zijn, maar in andere dus wel. En voor de hond is het niet altijd goed om bij 'zo iemand' te zitten, maar het kan dus ook wel goed uitpakken.
Het leven is nu eenmaal niet zwart-wit. Ook de combinatie baas-hond is dat niet en dus ook baas-hulphond niet. Maar gelukkig is een heel groot deel van het leven in grijstinten, dus er is van alles mogelijk

Inge O schreef:

Zeeuwse labjes schreef: Ik weet bijvoorbeeld ook uit eigen ervaring dat die persoon in aanwezigheid van mijn honden die dissociaties niet krijgt. Gewoon omdat de aanwezigheid van de honden het gevoel van veiligheid zo vergroot dat dat niet gebeurt.

dus, dan neemt zo iemand toch gewoon een leuke hond ipv. een 'hulphond'?

Bij deze persoon zou dat inderdaad genoeg zijn, omdat de aanwezigheid van de hond al voldoende is. Maar als er speciale situaties zijn waarin een bepaalde actie van de hond nodig is, dan zul je dat toch moeten aanleren. Baas heeft nachtmerrie -> hond moet licht aandoen en contact maken met neus (misschien zelfs op bepaalde plek om die persoon niet te triggeren). Dat zul je hem moeten leren. Net als bij iedere andere hulphond.

En ik 'verdedig' ook niet het feit dat hier €10.000 nodig is geweest om een hulphond te krijgen hoor. Dat kan wellicht ook op een andere manier. En vaak zul je een gewone huishond ook al bepaalde dingen kunnen leren. Maar ook de hond zal er geschikt voor moeten zijn en ook dat is onderdeel van de opleiding. Bepaalde types hond zullen dit werk niet aankunnen en andere zijn er uitstekend geschikt voor.

Mijn punt is alleen, dat ik denk dat ook psychische patiënten in bepaalde gevallen baat kunnen hebben bij een hulphond, net als fysiek gehandicapte mensen dat kunnen hebben.