Het HondenForum

Sinds een kleine 4 weken hebben we weer een 12e hond in huis.
Een aantal maanden geleden vroeg een hele goede vriendin van mij raad, wat te doen met haar hond Orio.
Orio heeft een enorm verleden.......

Geboren in Griekenland en als paar weken oude pup, samen met z'n broertje in een doos bij de vuilnis gezet.
Toeristen hebben hen gevonden voor dat de vuilnismannen er bij waren en hebben hen afgeven bij een mevrouw die zich inzet voor zwerfdieren.
Daar werden ze verzorgt en na een aantal weken konden ze voor adoptie aangeboden worden.
Orio's broertje werd vrij snel geplaatst via een Nederlandse stichting, Orio bleef achter en miste zijn broer (ook echt zijn steun en toeverlaat) en kon net settelen in de groep.
Om Orio te beschermen werd hij alleen gezet, en ontwikkelde langzaam maar zeker een enorme angst voor mensen.
Toch wist iemand vanuit Griekenland tijdens een reünie van de Nederlandse stichting een echtpaar uit Zaandam zover te krijgen dat zij Orio adopteerde.

Begin oktober 2006 was het Orio z'n beurt om naar NL te komen, vanaf Kreta naar Athene en via een vrachtvlucht aangekomen op schiphol.
's Avonds wilde de mensen (die absoluut geen ervaring hadden met angstige honden) een laatste rondje lopen met Orio en toen ging het mis.
Orio schoot uit z'n halsband en verdween........er is nog een zoektocht georganiseerd en de dagen erna kwamen er overal meldingen binnen van hem.
Hij bleef nergens lang, dus echt een vangactie kon je niet regelen.
Uiteindelijk is Orio vanaf Zaandam naar de afsluitdijk gelopen en daar is hij aangereden. Ik kwam toen in beeld omdat ik als opvanggezin voor deze stichting werkte en Orio was naar een d.a. praktijk in Slootdorp gebracht, waar ik vlakbij woonde.
Wat een zielig hoopje hond ik daar toen aantrof.......koud, in shock en een hele lelijk open fractuur aan z'n achterpoot.
Ik heb hem meegnomen naar mijn eigen d.a. toentertijd en daar moest hij nog 24 uur op een warmte plaat met infuus om de shock als eerste te behandelen, hij was te slecht om direct te opereren.
Ik ben bij hem gebleven tot hij onder narcose werd gebracht, heb af en toe gekeken hoe de operatie verliep, maar uiteindelijk konden ze zijn achterpoot niet meer redden en werd deze volledig geamputeerd.
Ook bij het wakker worden was ik bij hem, samen met m'n vriendin Michella.
Zij had zich aangemeld als medisch opvanggezin voor hem.
Orio herstelde goed, was wel zeer angstig, maar toonde nooit enige agressie naar mensen of dieren en liet alle medische handelingen gelaten over zich heen komen.

Na een paar weken melde zich een adoptant voor Orio en kon hij gaan.
De berichten waren elke keer voorzichtig positief, tot een telefoontje dat "de wond"weer was open gegaan!!!
Orio had helemaal geen wond meer die open kon, dus direct naar de dierenarts gestuurd die hem geopereerd had, zij kon helaas niet anders constateren dat dit een nieuwe wond was aan zijn goede achterpoot........een enorme brandwond
Later bleek dat Orio inderdaad vaak vastgebonden lag bij de kachel........mevrouw werd erg nerveus van zijn heen en weer lopen in huis.
Overbodig te zeggen dat Orio daar niet naar terug is gegaan.
Opnieuw kwam Orio bij Michella in huis en zij verzorgde de wond zo goed mogelijk en dat lukte, want hij had geen huidtransplantatie nodig.
Wel is het een enorm litteken geworden.
Na enkele weken bij Michella, moest Orio mee met haar naar Alphen, ze had een weekendje met de kinderen bij haar ouders gepland en Orio ging lekker mee.
Daar ontsnapte hij ook en is een week lang zoek geweest.Michella is bij elke melding vanaf Noord Holland daar heen gereden en uiteindelijk na een week zag ze hem daadwerkelijk zelf, riep hem en hij reageerde.
Michella belde direct de stichting met de woorden, ik heb hem en laat hem nooit meer gaan.........

Tot haar grote verdriet moet ze dat uiteindelijk toch........Orio is altijd een angstige hond gebleven, maar in een stabiele en redelijk rustige omgeving was dat prima te doen.
We zijn nu 4 jaar verder en de kinderen van Michella zijn ook 4 jaar ouder, meer hobby's, veel vrienden over de vloer en ook zijn Michella en haar man crisisopvang gaan doen voor kinderen.
Orio kan er niet meer goed mee overweg en maakte een steeds meer ongelukkige indruk op Michellla en daarom belde ze mij om te vragen wat te doen met " onze " Orio
We hebben afgesproken om te kijken of Orio hier wel weer een bepaald niveau van gelukkig zijn kan behalen en zich niet continu in zichzelf keert.
Zoals het nu gaat, lijkt het goed te gaan en begint zelfs al af en toe te spelen met de groep.
Orio zal nooit een hele vrije blije en spontane hond worden, maar als er 1 hond op de wereld een stukje geluk verdient dan is hij dat wel.
Zoals ik al zij, is hij een kleine 4 weken hier en Rene en ik hebben besloten om Orio hier te laten en hem geen druk op te leggen en hopen dat hij hier tot rust zal komen.
Michella mist hem enorm, maar heeft gekozen voor hem en niet voor zichzelf wat ik verschrikkelijk waardeer in haar.

Tjee Brigitte, wat een verhaal zeg ...... Ik hoop dat Orio het bij jullie goed naar zijn zin zal krijgen, minder angstig zal worden en zich ook fijn zal voelen binnen je roedel. Wat moeten sommige honden toch een hoop meemaken, hé?
Tja, en dat hij bij jullie blijft ..... ik zeg niks

Fantastisch dat je dit doet voor Orio!!! Wat een ellendige geschiedenis kent hij zeg... Kun je wel terug vallen op de stichting, als dat nodig is?

Ik hoop dat Orio zich gelukkig zal gaan voelen bij jullie! Dat hij eindelijk echt de rust krijgt die hij zo ontzettend verdient. Zodat hij zichzelf kan zijn!!


voor Orio!

SannePP schreef:Fantastisch dat je dit doet voor Orio!!! Wat een ellendige geschiedenis kent hij zeg... Kun je wel terug vallen op de stichting, als dat nodig is?

Ik hoop dat Orio zich gelukkig zal gaan voelen bij jullie! Dat hij eindelijk echt de rust krijgt die hij zo ontzettend verdient. Zodat hij zichzelf kan zijn!!


voor Orio!

Terug vallen op de stichting zou ik nooit meer doen, al zou het kunnen.
Het is een stichting geworden die naar mijn mening teveel gedragsgestoorde en zieke honden naar Nederland haalt.
Is iets waar ik niet achter kan staan en de begeleiding van honden zoals Orio is gewoon niet goed te noemen, dus zou ik Orio absoluut nooit aandoen.

Orio is in die tijd bij een ander bestuur geplaatst en er is geen contract getekend, dus huidige bestuur kan daar geen aanspraak of zoiets op maken.

Hebben ze die mevrouw met die verwarming nog aangeklaagd? Ik heb spontane neigingen om iets agressieverigs te doen met dat mens.

Maar fijn dat hij uiteindelijk bij jou terecht is gekomen, ik hoop dat hij nou voor de rest van z'n leven lekker op z'n plekkie zit.

Lekker tot rust laten komen is prima, maar ga er nou niet meteen van uit dat het nooit een vrije blije hond kan worden, want je weet maar nooit. Haal eruit wat erin zit, kijk wat hij leuk vindt en gebruik dat om meer zelfvertrouwen te kweken. Ik ben er echt van overtuigd dat je (extreem) angstig gedrag vaak zelf in stand houdt als baas, en een angstige hond is een ongelukkige hond, dus dat moet je niet willen. Desnoods met ondersteunende medicatie lekker mee aan de slag gaan.

(Ik ben weer aan het drammen, sorry, maar jongens wat heeft die hond een hoop ellende mee gemaakt, ik gun hem echt een zorgeloos lang en gelukkig vervolg.)

flatcoat schreef:Tjee Brigitte, wat een verhaal zeg ...... Ik hoop dat Orio het bij jullie goed naar zijn zin zal krijgen, minder angstig zal worden en zich ook fijn zal voelen binnen je roedel. Wat moeten sommige honden toch een hoop meemaken, hé?
Tja, en dat hij bij jullie blijft ..... ik zeg niks

Je kent me Marja.......Orio is gewoon ook weer zo'n speciaaltje.
De zoveelste (ik weet 't)
Sinds z'n komst naar NL ken ik hem en Michella ook, dus tja als je dan kunt helpen.
Orio is laat we het zachtjes zeggen, bijna onmogelijk om ergens te plaatsen en dan zijn er niet heel veel opties meer.
Je kunt hem niet van gastgezin naar gastgezin slepen, of bij mensen plaatsen die het wel willen proberen.
Je moet er echt voorgaan en hij heeft gewoon enorm veel beperkingen, en hopelijk wordt het hier ietsie makkelijker voor hem.

Wat een verhaal zeg! En wat fijn dat hij nu bij jullie zit!
Hoeveel kan een hond meemaken.. Kan je toch gewoon niet voorstellen. Ik hoop dat hij de rest van zijn leven zo goed als dat gaat een ontspannen leven kan leiden.

Vind het trouwens een mooi hondje zo op de foto's!