bang foxterriertje (van mijn ouders)

[maxlover]

Na de dood van Max (het vorige hondje van mijn ouders), wouden mijn ouders toch graag zo snel mogelijk weer een hondje weer hebben. Hun keus was snel gemaakt een foxterriertje van 1,5 jaar (teefje) van een foxterrier kennel op de veluwe.
Wat gelijk opviel was dat het hondje erg bang was, en ze zou zindelijk zijn maar dat was ze dus helemaal niet. Via via zijn mijn ouders er achter gekomen dat er op die kennel er niet zo netjes met de dieren om waren gegaan ( ga daar verdr niet over hebben, lijkt me niet echt netjes op een forum).

Al goed mijn vader heeft nog contact met die personen gehad en ook met een woordvoeder, die wou de hond gelijk al terug nemen en geld terug geven. Maar mijn vader is een honden gek en als die eenmaal een diertje gekocht heeft dan blijft dat dier net zo lang tot dat hij/zij komt te overlijden ongeacht het een probleemdier is of niet.

Mijn vader had graag van die persoon tips gehad om het hondje minder bang te krijgen, en zindelijk want het diertje piest en poept er vrolijk op los in huis. Helaas kon /wou die persoon daar verder niet aan mee werken dus het contact verbroken.

Het zindelijkheid word iets beter, maar ze blijft erg bang helemaal naar mijn broer en ook naar anderen (vooral mannen). Wij denken dat ze klappen heeft gehad, want ze kruipt zo ver mogelijk weg van je als je net binnenkomt en gaat zitten. Later komt ze wel voorzichtig dichterbij, en met engelen geduld kun je haar af en toe aaien / enkele keer oppakken.

Mijn moeder kan er alles mee, en op mijn vader is ze helemaal verliefdt maar verder vertrouwd ze niemand. Hoe kun je nou haar angst overwinnen?. H

[Daanie]

Niet dwingen. Het hondje langzaamaan laten merken dat vreemde mannen/mensen niet zo eng zijn.
Dat kan alleen als alle visite het hondje gewoon negeert en met rust laat. Niet gaan roepen, lokken en al helemaal niet optillen. Gewoon op haar eigen tempo laten wennen en niets forceren.

Het zindelijk maken zou ik aanpakken alsof het een kleine pup is. Dus na iedere vorm van opwinding naar buiten (eten, slapen, spelen, mensen begroeten) en regelmatig even een plas buiten doen.

[Magic]

. Via via zijn mijn ouders er achter gekomen dat er op die kennel er niet zo netjes met de dieren om waren gegaan ( ga daar verdr niet over hebben, lijkt me niet echt netjes op een forum).

Het hele verhaal is hier uitgebreid besproken met naam en toenaam hoor .
Ik heb verder geen tips, behalve heel veel geduld hebben.
Succes met het hondje, zo te horen heeft ze een heerlijk huisje bij je ouders .

[maxlover]

dat kan , maar wil niemand voor de kop stoten. is altijd link op forums stel je voor dat die kennel eigenaar mee leest zou knap lullig zijn dat ik haar flink afz**k of niet .

Maar goed, het hondje heeft nu wel een top leventje bij mijn ouders. Hopelijk lukt het hun dat ze haar vertrouwen weer terug krijgt in de mens, het is zo leuk hondje.

[Hanneke2]

Dat zindelijk worden komt uiteindelijk wel door gewoon te negeren als er in huis iets gebeurt en vrolijk te belonen als ze buiten iets doet.

Die angst kan ook best goed komen, gewoon door niks af te dwingen en te zorgen dat ze zich steeds veiliger gaat voelen. Het kan alleen wel heel lang duren.

Wat vaak ook wel een zetje in de goeie richting geeft, is veel contact met hele vriendelijke zelfverzekerde onbezorgde honden en hun bazen. Lilo was ook panisch van vreemden en vooral mannen, het heeft zelfs jaren geduurd voor ze iets van mijn zoon wilde weten, maar de eerste man waar ze zomaar vrolijk op af ging en zelfs tegenop durfde te springen was de (hele rustige, wat oudere) baas van een bevriende hond. Lekker vaak wandelen met dat soort bazen + leuke honden, dat doet soms wonderen.

En zelf ook schouders naar achteren, borst vooruit en niet tutten, lekker doorstappen a la Cesar Millan. Het werkt niet bij elke hond, maar bij een wat onzekere hond maakt het wel verschil, denk ik.

Een beetje homeopathische ondersteuning wil ook nog wel iets uitmaken. Bach of valeriaan, gewoon om de scherpe kantjes van de angst eraf te halen. Bij Lilo merkte ik toch ietsjes meer 'durf' daardoor, en na heel vaak hoera roepen als Oma en Opa binnen kwamen (Oma was vanaf de eerste minuut geaccepteerd, Opa was een man en dus eng), ging ze toch steeds vaker een aaitje halen en sprong uiteindelijk bij hem op schoot.

Veel geduld, niks forceren maar ook niet teveel mutsen. Als ze achter de bank wil zitten met een vreemde man in huis, lekker negeren. Ook niet gaan lokken of proberen te paaien met lekkers, gewoon geen aandacht geven tenzij ze zelf komt.

[Minna]

Ik zou nog even wachten met aaien en vooral met oppakken. Eerst de hond naar andere mensen toe laten gaan zonder dat de mensen haar roepen (niemand gaat de hond roepen), liever zorgen dat die daarmee eten verdient.
Dus wat ik zou doen voorlopig geen voer in een voerbak, maar het verdelen met bvb je broer, eventuele visite etc. Komt de hond terwijl de hond gewoon wordt genegeert toch een stap dichterbij, voer laten vallen. Komt die weer een stap dichterbij, voer laten vallen. Ongeacht als hij het nou wel of niet komt opeten.
De hond moet een link gaan leggen; mensen in de buurt betekent zijn eten.
Niet gaan doorstampen a la CM, maar ook niet kruiperig en timide doen. Gewoon rustig en ontspannen zijn, geldt voor iedereen.
Als de hond je moeder zo goed vertrouwt kan zij nog extra dichtbij de visite zitten.
Zij kan ook als de hond dichterbij komt een extra bevestiging geven (dat is Braaf!). Pas als de hond zelf echt bij de mensen fysieke contact gaat zoeken, dan pas rustig gaan aaien. Optillen zou ik alleen aan je moeder overlaten. Een hond hoeft niet per se opgetild te worden, al is het een kleine hond.