Ik moet altijd zo lachen om Otto als we langs een Sara of Abrahampop lopen die ergens in een voortuin staat of zit als er iemand 50 jaar wordt. Ik moet er niet aan denken dat ze dat ooit bij mij in de tuin parkeren, maar Otto vliegt er kwispelend op af: Oooooo, daar zit iemand, die vindt mij leuk dus die gaat me lekker aaien en knuffelen
Maar ja, pop geeft geen krimp. Vanmiddag een hele zielige getroffen, voor een vijftiger die van kokkerellen op de barbecue houdt. Een stukje worst zat er helaas niet in. En Otto maar kwispelen
Hoe reageren jullie honden op die poppen?