Sun
Geplaatst: 11 aug 2010 11:37
Alweer ruim twee weken zonder mijn mannie....
Even hoe het gegaan is...Sun had een nieuw gezwel in zijn poot, wat heel hard groeide en hij begon wat te hoesten. Foto's laten maken voor het hoesten en wat we allemaal al verwacht hadden, hij zat behoorlijk vol. Toch had hij daar geen last van, ondanks dat dit natuurlijk wel overduidelijk de laatste fase van zijn ziekte was. Goede afspraken gemaakt mijn dierenarts, het noodnummer altijd bij me, zodat ze, mocht het misgaan, altijd snel bij me kon zijn. Sun was nog steeds zijn blije zelf, at goed, kwam tot vervelens toe met zijn piepballetje bij je om weg te gooien, kortom, behalve dat je zelf weet dat het einde nabij is, was hij nog in zalige ontwetendheid.
Zo ga je dus naar huis, met je aandacht gericht op de hoestjes, want benauwdheid wil je hem natuurlijk absoluut besparen. Zodra dat ook maar enigszins zou gebeuren zou ik hem met veel liefde laten gaan, want een mooi leven moet mooi blijven, tot het einde. Nog geen 4 dagen later begint zijn achterpoot echt heel dik te worden, gezwel wordt echt groot en zijn huid staat strak. Niets enge hoestjes, gewoon die kutbult. Hij wilde niet meer aan die kant liggen, dus hij had ongemak. Voor mij het teken dat het klaar was. Een heerlijke wandeling gemaakt op de pijnstillers en dezelfde middag om drie uur s'middags mocht hij gaan.
En hoe ik hem ook mis, heb ik er toch vrede mee als ik kijk hoe alles is gegaan. Twee mooie jaren in leentijd en een hond die tot het einde toe genoten heeft van zijn leven. Ja, ik wil hem terug. Ik mis mijn Sun en de band die we hadden. We hadden geen woorden meer nodig, verweven zoals ik nog nooit met een ander dier heb ervaren. Zó mijn hond. En toch is het goed. Heel dubbel.
Even hoe het gegaan is...Sun had een nieuw gezwel in zijn poot, wat heel hard groeide en hij begon wat te hoesten. Foto's laten maken voor het hoesten en wat we allemaal al verwacht hadden, hij zat behoorlijk vol. Toch had hij daar geen last van, ondanks dat dit natuurlijk wel overduidelijk de laatste fase van zijn ziekte was. Goede afspraken gemaakt mijn dierenarts, het noodnummer altijd bij me, zodat ze, mocht het misgaan, altijd snel bij me kon zijn. Sun was nog steeds zijn blije zelf, at goed, kwam tot vervelens toe met zijn piepballetje bij je om weg te gooien, kortom, behalve dat je zelf weet dat het einde nabij is, was hij nog in zalige ontwetendheid.
Zo ga je dus naar huis, met je aandacht gericht op de hoestjes, want benauwdheid wil je hem natuurlijk absoluut besparen. Zodra dat ook maar enigszins zou gebeuren zou ik hem met veel liefde laten gaan, want een mooi leven moet mooi blijven, tot het einde. Nog geen 4 dagen later begint zijn achterpoot echt heel dik te worden, gezwel wordt echt groot en zijn huid staat strak. Niets enge hoestjes, gewoon die kutbult. Hij wilde niet meer aan die kant liggen, dus hij had ongemak. Voor mij het teken dat het klaar was. Een heerlijke wandeling gemaakt op de pijnstillers en dezelfde middag om drie uur s'middags mocht hij gaan.
En hoe ik hem ook mis, heb ik er toch vrede mee als ik kijk hoe alles is gegaan. Twee mooie jaren in leentijd en een hond die tot het einde toe genoten heeft van zijn leven. Ja, ik wil hem terug. Ik mis mijn Sun en de band die we hadden. We hadden geen woorden meer nodig, verweven zoals ik nog nooit met een ander dier heb ervaren. Zó mijn hond. En toch is het goed. Heel dubbel.
