Het HondenForum

Vraagje voor de mensen met grote / zware honden.

Roos weegt zo'n 25 kilo. Vaak lopen we in the middle of nowhere, een dik uur van de auto vandaan. Ik ben als de dood dat ze dan een poot breekt of dat er iets gebeurt. Ze is erg zwaar (voor mij althans ) en een hond die erg veel pijn heeft zwaai je niet zomaar even over je schouder om naar de auto te marcheren.
Dit houdt me ook tegen om een nog grotere hond te nemen in de toekomst, hoewel ik die graag zou willen, maar ik zie mezelf echt met de beste wil van de wereld niet een Duitse Dog of een Bouvier-reu ophijsen en thuisbrengen.

Nu vraag ik me dus af wat jullie voor noodplannen en constructies bedacht hebben, voor het geval dat "wat nou als" ineens uitkomt.

dierenarts of dierenambulance bellen , als ik de hond echt niet kan of mag vervoeren, nou heb ik kleintjes, dus het kunnen zal wel lukken, maar of het altijd slim is, is een tweede..

Ik heb iemand gekend die een Tervuerense herder had, een reu en een grote ook.
35 kilo of zo.
Die viel op een kwaaie dag dood, midden in het bos.
De baas was toen 67 en heeft er uit arren moede maar takken overheen gelegd alvorens zij naar huis toog voor hulptroepen.

Tegenwoordig heeft ze een klein hondje, en een mobiel.
En ik beken dat ik van allebei de logica zie, al vergeet ik mijne dus echt eeuwig

Tot zover mijn goede noodplanning

Pendrag schreef:Tja, die kans vind ik zo klein dat ik daar geen rekening mee wil houden. Mocht het gebeuren dan zal ik ze wss proberen zo ver als mogelijk te tillen. Maar voor mij geen enkele reden om de keuze van een hond op te baseren.

Ik ben nogal watnoualserig aangelegd.

En inderdaad, de dierenambu bellen. Maar hoe leg je dan uit waar je bent? Over de dijk langs het bochtje rechts bij de sloot, ofzo? Of langs de eilandjes richting de bramenstruiken aan de andere kant van de berg?

Haha, volgens mij denk ik gewoon teveel na.

Marjoleine schreef:Ik heb iemand gekend die een Tervuerense herder had, een reu en een grote ook.
35 kilo of zo.
Die viel op een kwaaie dag dood, midden in het bos.
De baas was toen 67 en heeft er uit arren moede maar takken overheen gelegd alvorens zij naar huis toog voor hulptroepen.

Tegenwoordig heeft ze een klein hondje, en een mobiel.

Wat een ellende. Daar ben ik dus gewoon ontzettend bang voor.

Een klein hondje en een mobiel heb ik wel al.

Kan je wel een uur lang 25 kilo tillen dan?

Als we echt erg ver van de bewoonde wereld lopen hebben we over het algemeen een tomtom bij ons. Mocht er wat gebeuren dan kunnen we om hulp bellen en de coördinaten doorgeven. We zijn over het algemeen nooit meer dan tien minuten van een berijdbare weg af (in Nederland kan dat bijna niet anders ). Marco en ik samen kunnen al onze honden wel tien minuten tillen (Iarik als zwaarste is 50 kilo). Is een van ons alleen met de honden op stap dan moet de gebelde hulp dus helpen met tillen.

edit: typo

Gut daar denk ik allemaal helemaal niet overna, Xavier is ong 50 kilo..

Ik sta daar eigenlijk nooit bij stil.
Ik heb mijn mobiel altijd bij me dat wel.
En als ik ergens loop weet ik wel waar dat is dus dan kan mijn man of iemand anders me op komen halen.

Ik heb over dat soort dingen geen zorgen. Ik denk dat ik geen mobieltje bij me zou hebben, ik probeer daar een gewoonte van te maken maar het beklijft niet echt. Zou zoiets mij overkomen en de hond heeft snel hulp nodig, dan sjouw ik gerust met 40 kilo op mijn rug voor zolang als ik kan, en ik denk dat dat zonodig een flink end is.

Waar ik me zorgen om maak is hoe ik mijn honden uit het huis redt als er brand uitbreekt en ze vluchten de tuin in. Die tuin is ommuurd. Maar dan zie ik mezelf veertig kilo hond over mijn schouder hijsen en op de rij schuren te zetten die mijn tuin van de straat scheidt. Dat nog een keer, dan het kleintje, ladder over naar de andere kant, en weer drie honden één voor één naar beneden. Het hijsen zal nog gaan, maar ladder op ladder af, oei.

EstherK schreef:Kan je wel een uur lang 25 kilo tillen dan?

Nee! Daar komt die angst ook vandaan. Maar 25 kilo krijg ik op adrenaline best een stukje mee, denk ik. Mits ze meewerkt en niet in m'n oor krijst van de pijn. Ik zie dat soort dingen gewoon helemaal voor me, daarom wil ik me zo goed mogelijk indekken.

Coördinaten doorgeven is een goed plan, op mijn telefoon kan ik die ook zien. Bedankt voor de tip!

Het speelt hier inderdaad ook weleens door mijn gedachten. Vera is 28 kilo, en dat kan ik ook niet echt langdurig tillen Ik probeer er wel aan te denken om mijn mobiel mee te nemen als ik op vrij verlaten plekken ga lopen. Maar ik moet zeggen, sinds ik hier woon is dat eigenlijk praktisch onmogelijk (niet dat mobiel meenemen, maar het lopen op echt verlaten plekken ). Ja, er zijn zat 'verlaten plekken', maar met 5 min lopen ben je dan eigenlijk wel weer op een punt waar een paar keer in het uur fietsers of tractors voorbij komen. Dus mijn idee is dan om Vera dat kleine stukje te dragen, en dan daar te gaan zitten wachten totdat er iemand langs komt
In de Schoorlse duinen was dat dus een stuk lastiger, daar kon je op een doordeweekse dag gewoon 2 uur ergens zitten zonder dat er ook maar 1 iemand langs kwam. Toen ik daar nog liep was het toch meer gewoon maar hopen dat Vera niks gebeurt

Toen Moos zijn eerste krampaanval kreeg zeiden Yvette en ik nog tegen elkaar dat hij gelukkig een heel klein hondje was (we hebben hem toen om en om deels naar huis gedragen). Als zoiets Vera overkomt in een verlaten gebied heb ik inderdaad een probleem. Maar dat gaat gewoon niet gebeuren

Mijn mobiel is altijd mee dus ik zou bellen.
Voor mij is jouw doem scenario iets wat mij dus kan overkomen... ik heb een hond met een flink hartprobleem en het risico dat ze dood neervalt als ze rent is best groot..
Als ik met haar naar het strand of bos gaat zorg ik altijd dat ik iets van een vest om mijn middel heb dat mocht het gebeuren dan kunnen we haar in mijn vest leggen en als draagbaar gebruiken tot aan een strandtent of auto.
Tja .. ik hou haar niet altijd maar thuis en als ze dood moet neervallen dan maar lekker tijdens het rennen.

christo schreef:
Waar ik me zorgen om maak is hoe ik mijn honden uit het huis redt als er brand uitbreekt en ze vluchten de tuin in. Die tuin is ommuurd. Maar dan zie ik mezelf veertig kilo hond over mijn schouder hijsen en op de rij schuren te zetten die mijn tuin van de straat scheidt. Dat nog een keer, dan het kleintje, ladder over naar de andere kant, en weer drie honden één voor één naar beneden. Het hijsen zal nog gaan, maar ladder op ladder af, oei.

:N: :N: :N:
Voor fik in de flat hebben Manlief en ik gelukkig een redelijk plausibel noodplan bedacht, maar zo te horen is dat bij jou wat moeilijker. Daar zou ik ook zorgen om hebben, heel eng lijkt me dat.

Ik heb er halverwege een bergwandeling in Frankrijk wel eens aan gedacht...Maar dat deed ik maar niet te lang... En dat van die brand, daar denk ik ook wel eens aan...Helemaal als ze alleen thuis zijn.

Ik had er nooit bij nagedacht tot mijn ambull op 3 kwartier lopen van huis een gescheurde kruisband kreeg. Geen telefoon bij me natuurlijk dat was 10 jaar geleden ook nog wat minder. Ik heb een tijd staan twijvelen om hem achter te laten en naar huis te rennen om de auto op te halen maar ik durfde het niet aan. Sjaal onder zijn heupen gedaan en samen naar huis gepokkeld. Maar ooooh wat duurt zo'n wandeling lang, vreselijk.

Ik heb ook ooit in een afgelegen gebied de honden in de bestelbus geladen, deur dichtgegooid en sleutels binnen, deur op slot. Langs twee boeredrijen niemand thuis toen ook naar huis gerend en weer terug om de reservesleutel op te halen. Ik was behoorlijk overstuur want het was vrij warm. En er dan in de paniek niet aan denken dat je ook een raampje kunt inslaan
Toen ik helemaal buiten adem met reservesleutel en fles water aan kwam rennen, sprongen de honden overigens piekfijn uit de auto die niet zo heet werd.

Ik heb eens met de wielen vastgezeten in de modder en kon niet naar huis, ook geen telefoon bij me. Heb een half uur gezeten toen kwam er een trekker langs die me eruit heeft getrokken.

Na al die lessen neem ik nu eindelijk wel regelmatig mijn mobiele mee

Anne&Taar schreef:Ik heb er halverwege een bergwandeling in Frankrijk wel eens aan gedacht...Maar dat deed ik maar niet te lang... En dat van die brand, daar denk ik ook wel eens aan...Helemaal als ze alleen thuis zijn.

Breek me er de bek niet over open. Ik heb m'n voordeur al beplakt met "Hulpdiensten er zijn huisdieren aanwezig"-stickers, ben panisch met kaarsen en brandbaar spul, maar ik blijf er bang voor inderdaad.

Anne&Taar schreef:Ik heb er halverwege een bergwandeling in Frankrijk wel eens aan gedacht...Maar dat deed ik maar niet te lang... En dat van die brand, daar denk ik ook wel eens aan...Helemaal als ze alleen thuis zijn.

Die brand als ik thuis ben moet 'vrij simpel' zijn hoop ik maar..Ik heb hier aan alle kanten of deuren die open kunnen of hele grote ramen die helemaal open kunnen. Dus dat is dan een kwestie van open gooien, Saar op de arm, en Vera kan overal zelf uit (eventueel met kontje).
Als ik er niet ben hoop ik erg op de buren...De hele straat kent mijn honden, en weet waar ze wonen, en ik hoop dan maar dat ze een raampje of deur in gaan tikken Eigenlijk moet je zoiets ook gewoon eens met de naaste buren overleggen he, bedenk ik me nu?

Toen ik nog op 1 hoog woonde had ik ook helemaal bedacht hoe ik samen met de honden nog uit een raam zou kunnen 'vallen' ofzo

jacq1970 schreef:Mijn mobiel is altijd mee dus ik zou bellen.
Voor mij is jouw doem scenario iets wat mij dus kan overkomen... ik heb een hond met een flink hartprobleem en het risico dat ze dood neervalt als ze rent is best groot..
Als ik met haar naar het strand of bos gaat zorg ik altijd dat ik iets van een vest om mijn middel heb dat mocht het gebeuren dan kunnen we haar in mijn vest leggen en als draagbaar gebruiken tot aan een strandtent of auto.
Tja .. ik hou haar niet altijd maar thuis en als ze dood moet neervallen dan maar lekker tijdens het rennen.

Dan komt het inderdaad ineens heel dichtbij.. Vest is een goed idee, dat heb ik ook altijd wel bij.
Dat je haar niet eeuwig binnenhoudt snap ik heel goed, als ze dan neervalt dan inderdaad liever met een pretbek, bezig met wat ze leuk vindt.

Carmen schreef:Ik had er nooit bij nagedacht tot mijn ambull op 3 kwartier lopen van huis een gescheurde kruisband kreeg. Geen telefoon bij me natuurlijk dat was 10 jaar geleden ook nog wat minder. Ik heb een tijd staan twijvelen om hem achter te laten en naar huis te rennen om de auto op te halen maar ik durfde het niet aan. Sjaal onder zijn heupen gedaan en samen naar huis gepokkeld. Maar ooooh wat duurt zo'n wandeling lang, vreselijk.

Ik heb ook ooit in een afgelegen gebied de honden in de bestelbus geladen, deur dichtgegooid en sleutels binnen, deur op slot. Langs twee boeredrijen niemand thuis toen ook naar huis gerend en weer terug om de reservesleutel op te halen. Ik was behoorlijk overstuur want het was vrij warm. En er dan in de paniek niet aan denken dat je ook een raampje kunt inslaan
Toen ik helemaal buiten adem met reservesleutel en fles water aan kwam rennen, sprongen de honden overigens piekfijn uit de auto die niet zo heet werd.

Ik heb eens met de wielen vastgezeten in de modder en kon niet naar huis, ook geen telefoon bij me. Heb een half uur gezeten toen kwam er een trekker langs die me eruit heeft getrokken.

Na al die lessen neem ik nu eindelijk wel regelmatig mijn mobiele mee

Mijn god wat een ellende, dat zou me echt per keer 10 jaar van m'n leven kosten vrees ik.

Ik ga iig nooit meer van huis zonder telefoon, wat een horror komt er voorbij zeg. :N:

Ik heb geen idee wat ik zou doen.. Nooit echt ver nagedacht, en wel een hond van +30 kg.

Moos schreef: Toen ik nog op 1 hoog woonde had ik ook helemaal bedacht hoe ik samen met de honden nog uit een raam zou kunnen 'vallen' ofzo

Ik woon 10-hoog ofzo...Maar dat wordt dan iig een snel einde...

Anne&Taar schreef:

Moos schreef: Toen ik nog op 1 hoog woonde had ik ook helemaal bedacht hoe ik samen met de honden nog uit een raam zou kunnen 'vallen' ofzo

Ik woon 10-hoog ofzo...Maar dat wordt dan iig een snel einde...

En ik me toen ik 1 hoog woonde nog zorgen maken over eventueel gebroken enkels ofzo

Nu ik eraan denk, ik heb het wel eens gehad, half uur van huis, dat hond over een muurtje sprong dat aan de andere kant twee meter diep bleek te zijn :N:

Toen heb ik haar naar huis moeten dragen, en ze was maar 17 kilo, maar dat was verdomd zwaar toen.
Maar om nou te zeggen dat ik er wat van geleerd heb, nee. Ik vrees van niet.

De bouvier van een kennis van mij viel dood neer in de winkelstraat in Wassenaar...
Niemand wou helpen tillen..
ze heeft hem bij zijn voorpoten gepakt en hem naar de auto gesleept :N:
(was nog voor de tijd van de mobieltjes en dr man was aant werk)
Ik denk dat ik net zo lang was gaan huilen tot iemand me kwam helpen..

Moos schreef:Als ik er niet ben hoop ik erg op de buren...De hele straat kent mijn honden, en weet waar ze wonen, en ik hoop dan maar dat ze een raampje of deur in gaan tikken Eigenlijk moet je zoiets ook gewoon eens met de naaste buren overleggen he, bedenk ik me nu?

Ik werk nu vanuit huis maar mocht dat veranderen dan krijgen verschillende buren mijn huissleutel plus andere instructies, inderdaad puur voor zo'n situatie. Ik woon gelukkig op de begane grond, dus als ze de deur open willen doen dan kunnen mijn honden er zó uit. Ook laat ik de achterdeur standaard open omdat Chris die kan openen, en dan kunnen ze de tuin in vluchten. Maar dan zie ik mezelf dus thuiskomen met de brandweer in de straat, en achterom sneaken om mijn honden zo snel mogelijk daar weg te krijgen.

als de hemel valt hebben we allemaal een blauwe hoed (zei zij die zelf 50 kilo weegt en haar honden samen 100 kilo)

Ik ken dat, ben ook zo een denker.
Als ik een oude hond had, had ik in mijn tas een doek, stuk touw en een vuilniszak. In het bos hoef ik alleen nog twee stokken te zoeken en mijn brancard is klaar. Mijn buuv heeft een oude hond en loopt er tegenwoordig ook mee rond, je weet het nooit. Beter mee verlegen dan om verlegen.
Bij wandelen altijd het nummer opschrijven wat in het begin van een gebied staat, de boswachter weet precies waar je uithangt bij het omschrijven van je omgeving (doe ik nog steeds standaard).

Nooit echt over na gedacht. Ik denk gewoon dierenambulance bellen.

Is het raar dat ik nooit van die doemgedachtes heb?
Mocht er iets gebeuren is het nog tijd genoeg om me daar druk over te maken, vind ik dan hè

. ik heb dit ook ooit eens met een paard aan de hand gehad, toen waren er nog geen mobiele telefoons en moest ik toch echt op mijn brommer naar huis om de dierenarts te halen. dit betrof een groot paard (1.68 m) maar ook met een shetlander had ik niks gekund hoor .