Lynn is nu een dikke week bij ons en ze begint goed los te komen. Ze is één brok energie en doet alles in de 5e versnelling. Heel erg wennen dus, maar ook wel weer een uitdaging. Ik heb al veel om haar gelachen om haar idiote gedrag (holluh, holluh, holluh, koppeltje duikelen.....en weer holluh!).
Vanmorgen heeft ze me echter even heel erg laten schrikken. Ze was weer eens keihard aan het rennen en zag daarbij een paaltje over het hoofd. ze knalde daar met volle vaart tegen aan om vervolgens piepend en kermend te blijven liggen

Er schoot van alles door mijn hoofd, de grootste ramp scenario's kwamen voorbij... Toen ik naar haar toeliep kroop ze naar me toe, nog steeds piepend

. Ik ben bij haar gehurkt en heb haar even gerustgesteld en geaaid, ze werd daar rustig van en hield op met piepen. Vervolgens ben ik opgestaan en heb haar vrolijk gevraagd of ze mee ging. Ze stond op (goddank!) en liep mankend met me mee. Ik heb de riem omgedaan en ben naar dee auto gelopen. Naarmate ze liep ging het manken langzaam over. Het in de auto springen wilde ze nog niet (terwijl ze er normaal al inzit voordat je het doorheb) dus daar heb ik haar even mee geholpen. Eenmaal op mijn werk aangekomen heeft mijn collega (DA) gelijk even naar haar gekeken. Alles lijkt in orde, ze loopt en staat weer goed. Waarschijnlijk heeft ze morgen wel wat spierpijn, maar jemig,....wat ben ik opgelucht dat het allemaal mee lijkt te vallen.....ben me echt rot geschrokken...
Stomme lompe troela!
