Het HondenForum

Voor de dalmatiër kenners onder ons, wanneer "lachen" ze? Dus laten hun tanden zien? Als ze nerveus zijn? Of blij? Mijn dalmatiër lacht dus nooit, ik weet niet waarom. Altijd als ik een dalmaat zie lachen heeft die ook zijn oren naar achteren en kwispelt niet dus lachen zal wel niet van blijdschap komen?

Ik heb dan wel geen dalmaten maar wel Staffords en degene die wij kennen en sommigen die wij gefokt hebben, lachen ook. Dan is de hele houding onderdanig (oortjes naar achteren) maar wel heel erg kwispelen (met kont en al). Als ik tegen eentje zei: ga eens lachen voor me dan kwamen alleen de voortanden helemaal zichtbaar en gingen dus de oortjes naar achteren en de hele kont kwispelen.

Maar ik ken er ook eentje die gaat lachen als je hem op zijn donder geeft dus dan is het een soort van stress uiting. Hij was bij ons aan het logeren en deed iets wat hij niet mocht. Ik begon heel erg op hem te mopperen en toen begon hij ook te lachen. Ook weer oortjes naar achteren maar niet zo zwaar kwispelen. Meer een staart tegen de kont en de onderkant van de staart kwispelden. Logisch ook gezien de stress. Onze Stafforddame doet het aan 1 kant dus niet de hele voorkant maar 1 lip gaat omhoog en ook alleen bij een vorm van stress (als ik op haar mopper). En niet als ik aan haar vraag of ze voor me wil lachen. Dan kijkt ze me aan of ik gek geworden ben (en gelijk heeft ze).

Dat klopt ik heb net ook gekeken ze kwispelen inderdaad. ik kan er ook niet echt blij van worden.. http://www.youtube.com/watch?v=pR5diHr5xv8

Op dit filmpje lacht de hond met alle tanden bloot dus ook de zijkant. Je ziet alle kiezen en alle tanden. Is dit normaal bij de Dalmaat? Ik ken alleen echt de voorkant bloot en hooguit licht een snijtand zien.

mijn dalmaat lachte altijd als ze blij was; als ik uit school kwam of zo of als ze mee mocht.
Mondhoeken omhoog, voortanden zichtbaar en kwispelen met haar hele achtergedeelte.
Ik vond dat altijd geweldig om te zien, zo'n blij hondje

Ik heb danwel geen Dalmaat maar wel een lachende Spinone.
Delphi "lacht" altijd als ik thuis kom, dit is echt een aangeleerd lachen. Eerder deed ze het als ze onzeker was dus het is wel ambivalent.

Onze hond lacht ook wel eens als we thuiskomen. Valt mee dat de staart er nog aan zit door het gezwiep.

Maar is het dan raar dat Roos dat echt nooit doet? Zelfs als ze haar staart bijna kapotslaat zo hard dat ze kwispelt en blij dat ze is, dan springt en likt ze alleen, maar ze lacht echt nooit

Lellibel schreef:Maar is het dan raar dat Roos dat echt nooit doet? Zelfs als ze haar staart bijna kapotslaat zo hard dat ze kwispelt en blij dat ze is, dan springt en likt ze alleen, maar ze lacht echt nooit

Waarom zou dat raar zijn? Niet alle honden lachen, ik denk maar zo'n 5 procent of nog minder.....

TeamWork schreef:

Lellibel schreef:Maar is het dan raar dat Roos dat echt nooit doet? Zelfs als ze haar staart bijna kapotslaat zo hard dat ze kwispelt en blij dat ze is, dan springt en likt ze alleen, maar ze lacht echt nooit

Waarom zou dat raar zijn? Niet alle honden lachen, ik denk maar zo'n 5 procent of nog minder.....

Omdat het hoort bij dalmaten heb ik altijd gehoord..

Ik heb geen dalmaat, maar mijn Henkie lacht ook... soms met een Elvis lipje en soms een hele big smile... geweldig leuk. De hond van mn vriendin, x-ing golden, lacht ook...

renee-uk schreef:mijn dalmaat lachte altijd als ze blij was; als ik uit school kwam of zo of als ze mee mocht.
Mondhoeken omhoog, voortanden zichtbaar en kwispelen met haar hele achtergedeelte.
Ik vond dat altijd geweldig om te zien, zo'n blij hondje

Dat herken ik van de duitse staande Farah.. zo mooi om te zien haha die kwam met voortandjes ontbloot op mij of op Finn afrennen als ze ons zag.. en inderdaad mondhoekjes in een ronding en dat halve achterlijf gaat heen en weer en dat alles tijdens het rennen op ons af hihi

De hond van men oma (langhaar teckel) lacht ook als ze blij is. En op commando, dus als je zegt 'mag ik je tandjes zien' of 'lach eens mooi'
Dan loopt ze blij kwispelend en lachend rond!

Mij ex buurvrouw heeft ook een dalmatier en het eerste wat zij mij vertelde over de dalmatier is dat ze lachen.
Haar guus lacht ook als ie helemaal happy is. Note:Dit zegt ze altijd heb hetzelf guus nog nooit zien doen??!!
Maar heb hier wel een lacher, Azul onze podenco dame lacht als je thuiskomt, dan is ze zo blij, dan gaat haar kontje van links naar rechts, haar staart nog harder en dan geeft ze een big smile

Rhodi lacht veel breder dan die dalmaat op het filmpje. Die lacht heel veel tanden bloot en doet zijn mond er ook een stukje bij open, ondertussen een beetje een ''snurkend'' geluid makend. Oren naar achteren en hevig gekwispel hoort er ook bij.
Je ziet aan het hele gezicht dat het pure blijdschap en enthousiasme is. Hij lacht als je weer thuiskomt na even weg te zijn geweest; in andere gevallen lacht hij ook eigenlijk nooit.

Lellibel schreef:

TeamWork schreef:

Lellibel schreef:Maar is het dan raar dat Roos dat echt nooit doet? Zelfs als ze haar staart bijna kapotslaat zo hard dat ze kwispelt en blij dat ze is, dan springt en likt ze alleen, maar ze lacht echt nooit

Waarom zou dat raar zijn? Niet alle honden lachen, ik denk maar zo'n 5 procent of nog minder.....

Omdat het hoort bij dalmaten heb ik altijd gehoord..

Het is niet zo dat het hoort bij dalmaten, maar je ziet het wel vaak. Idd zoals in het filmpje.
Denia hier doet het ook niet. Robbie de dalmaat die ik vroeger had deed het ook niet.
Ken er genoeg die het niet doen. IK denk ook niet dat je er heel erg blij van moet zijn als alle dalmaten het zouden doen, aangezien het een uiting van onderdanig gedrag zou zijn.

Ik vind het wel altijd grappig om te zien!

Nando (de dober) is ook zo'n lachebekje.
Het ziet er niet zo uit als op het filmpje nee.
Bij hem zie je alleen zijn voortanden en hij kwispelt heel hard, hupst wat in het rond en knort een beetje.
Hij doet het wanneer we thuiskomen en soms wanneer we hem aandacht geven (ligt aan zijn slaperigheid).
Hij doet het ook steevast wanneer visite hem aandacht geeft.
Het gros schrikt zich eerst kapot, omdat je zijn tanden ziet, maar dan leggen we het uit.
Het grappige is dat de kinderen het nooit zo eng als de volwassenen vinden.

heidie schreef:

Lellibel schreef:

TeamWork schreef: Waarom zou dat raar zijn? Niet alle honden lachen, ik denk maar zo'n 5 procent of nog minder.....

Omdat het hoort bij dalmaten heb ik altijd gehoord..

Het is niet zo dat het hoort bij dalmaten, maar je ziet het wel vaak. Idd zoals in het filmpje.
Denia hier doet het ook niet. Robbie de dalmaat die ik vroeger had deed het ook niet.
Ken er genoeg die het niet doen. IK denk ook niet dat je er heel erg blij van moet zijn als alle dalmaten het zouden doen, aangezien het een uiting van onderdanig gedrag zou zijn.

Ik vind het wel altijd grappig om te zien!

Dankje , dan is het toch niet raar :smile1:

Volgens mij is dit ambivalent gedrag toch? En dus niet specifiek voor dalmaten.
ambivalent is 2 tegenstrijdige gedragingen laten zien, in dit geval is het tanden ontbloten (wat wij lachen noemen) tegenstrijdig aan het kwispelen. Ander voorbeeld wat vaak gebruikt word is dat de hond zowel de neiging heeft te naderen(aanvallen), maar ook om te wijken(vluchten)

Ik zie dat een aantal mensen het voorbeeld aanhalen dat hun hond lacht als ze thuiskomen. De gedragstherapeut waar ik les van gehad heb, nam juist dit als voorbeeld. De hond is alleen thuis en wil eigenlijk de indringer verjagen (en heeft schijnbaar dus niet gehoord dat het de baas is) en gaat in de verdedigingsmodus. Hier komt het lip op trekken vandaan. Dan ziet of hoort de hond ineens dat het de baas is die thuiskomt. HOERA en begint dus heel hard te kwispelen. Maar ondertussen is de spanning nog niet uit zijn lichaam en staat dus nog met opgetrokken lippen.
Nu kunnen wij onze honden doordat wij zou blij zijn met dit gelach dus ook aanleren. We belonen hem voor zijn gedrag, waardoor hij dus vaker laat zien, want tja baas vind het schijnbaar leuk en zo hebben we de hond een stukje ambivalent gedrag aangeleerd, wat waarschijnlijk dan geen betekenis meer heeft (maar waar andere mensen wel (terecht) van kunnen schrikken)

Mitch lacht iedere dag als ik thuiskom uit mijn werk en ik vind het echt heel erg lief om te zien Zijn oortjes gaan naar achteren in een schelpvorm en zijn hele lijf kwispelt, zal eens proberen of ik er een filmpje van kan maken! Hij doet het trouwens ook als er leuke visite komt

gyanty schreef: De hond is alleen thuis en wil eigenlijk de indringer verjagen (en heeft schijnbaar dus niet gehoord dat het de baas is) en gaat in de verdedigingsmodus. Hier komt het lip op trekken vandaan. Dan ziet of hoort de hond ineens dat het de baas is die thuiskomt. HOERA en begint dus heel hard te kwispelen. Maar ondertussen is de spanning nog niet uit zijn lichaam en staat dus nog met opgetrokken lippen.

Maar mijn hond trekt zijn lippen nooit op (en al helemaal niet zo) als hij een indringer vermoed, dan reageert hij heel anders

Danoontje powerrr schreef:

gyanty schreef: De hond is alleen thuis en wil eigenlijk de indringer verjagen (en heeft schijnbaar dus niet gehoord dat het de baas is) en gaat in de verdedigingsmodus. Hier komt het lip op trekken vandaan. Dan ziet of hoort de hond ineens dat het de baas is die thuiskomt. HOERA en begint dus heel hard te kwispelen. Maar ondertussen is de spanning nog niet uit zijn lichaam en staat dus nog met opgetrokken lippen.

Maar mijn hond trekt zijn lippen nooit op (en al helemaal niet zo) als hij een indringer vermoed, dan reageert hij heel anders

de mijne ook niet, wat die doet is echt niet te vergelijken met het lachen van mijn dalmaat indertijd
Er zat totaal geen agressie in haar, het beest wist niet eens dat agressie bestond.
Ik heb nooit meer zo'n doedel van een hond gehad en ook nooit meer een lachende hond trouwens

hier geen dalmaat, maar een Stafford die ons elke keer "toelacht" als wij thuis komen
ik vind het geweldig, voortandjes bloot, lipje opgetrokken
heel veel mensen die het voor de eerste keer zien vinden het er enorm gevaarlijk uit zien ik vind het wel schattig (ik ga eens proberen om het te filmen of zo)
Shadow doet het trouwens alleen bij mensen die hij echt graag heeft (wij en mijn schoonouders) verder doet hij het niet
volgens mij is het bij hem een uiting van blijdschap, heel zijn lichaam uit gewoon blijdschap

ik zag Guapa het van de week ook doen, maar dat was eerder "raar" gedrag
ik had mijn middelvinger op mijn duim gezet (een rondje gemaakt) en dan kan je zo "titsen" en toen ik mijn vingers zo hield, ging elke keer haar lip omhoog met haar voortandjes bloot, ik had de indruk dat ze geen flauw idee had wat ze mijn "mijn vingers" aan moest, terwijl ze anders prima weet wat ze met wat moet doen

Hier wel een lachende dalmaat meestal grijnst hij, maar hij kan ook breed lachend er aan komen. Zijn oren naar achteren, en zijn hele lichaam kwispelt. En het is niet omdat hij denkt dat ik een inbreker ben, want ik kom meestal luid pratend binnen. En als mijn vriend thuis komt, heb ik al ruim van te voren gezegd dat 'baasje zo komt'.

Ik vind het wel leuk/lief

heidie schreef: IK denk ook niet dat je er heel erg blij van moet zijn als alle dalmaten het zouden doen, aangezien het een uiting van onderdanig gedrag zou zijn.

of het onderdanig gedrag is dat betwijfel ik. Sanja kan ook lachen maar de enige naar wie ze lacht dat is naar Peter als hij thuis komt, hij krijgt alle dagen een stalende lach en haar staart kwispelt er dan haast vanaf en hij is wel de laatste waar ze onderdanig naar is, als hij haar een comando geeft kijkt de dame mij eerst aan of ze echtwel naar hem moet luisteren

Inge O schreef:volgens mij is dit een zeer theoretische uitleg die helemaal niet met de werkelijkheid klopt omdat de mimiek van de meeste 'glimlachende' honden totaal anders is als bij het echt tanden tonen, ook de mimiek van de lippen alleen al.

ik geloof dus niet zo in dat ambivalente gedrag maar eerder in een aparte gezichtsexpressie die eerder aansluit bij 'vriendelijk oortjes naar achteren' als bij agressie.

als het ambivalent zou zijn dan zouden er zeker gevallen moeten bekend zijn waarbij de hond na het glimlachen ook beet of hapte en die zijn er bij mijn weten in die glimlachcontext niet.

en er zijn zoveel omstandigheden waarbij honden glimlachen die niks met thuiskomende baasjes te maken hebben dat die theorie volgens mij ook niet klopt - veel glimlachende honden doen dat vaak als je hen gewoon vriendelijk toespreekt - waar is dan die zogezegde inbreker?

Ik kan in elk geval Miep probleemloos laten lachen, iedere ochtend. Beetje gekroel en gemiep op de juiste plek, en het ding lacht. Saar kan ik trouwens ook prima aan het lachen krijgen. Bij haar is het dan vaak als we op het gras zitten/liggen te dollen.

Maar bij beiden heeft het niets met ambivalent gedrag te maken. Beiden hebben in zo'n situatie iets van "ga doorrrrrrrrrrrr ga door, ik vind het zo lekker".

dus het kan uit blijdschap en uit nervositeit / onderdanigheid komen? Hier is een filmpje van iemand die tegen haar hond schreeuwt en deze dus lacht " onclick="window.open(this.href);return false;

Dust lacht ook als ik thuis kom na het werk.

Ik zag vanmorgen trouwens dat Nando het ook een beetje doet als ik zijn lijn pak om te gaan wandelen.
Het lijkt niet exact op wat de Dalmaat uit het filmpje doet:
bij hem zijn het echt zijn boventandjes en in plaats van zitten komt hij een knuffel halen of wat rond hupsen.

Lellibel schreef:dus het kan uit blijdschap en uit nervositeit / onderdanigheid komen?

Van dat laatste heb ik nooit eerder gehoord.
Als dat klopt, is het algemeen gesteld misschien een uiting van opwinding.

Marion. schreef:Maar bij beiden heeft het niets met ambivalent gedrag te maken. Beiden hebben in zo'n situatie iets van "ga doorrrrrrrrrrrr ga door, ik vind het zo lekker".

Ja, zo'n idee heb ik er ook bij. Gewoon even een zot momentje, zeg maar.