Het HondenForum

Hebben jullie ook van die geluidjes, dingen die je (overleden) honden doen die je doen glimlachen?

Toen Luuk vanavond zijn eten ophad raakten zijn tanden even zijn rvs voerbak. Dat geluid toverde mij in één keer weer het beeld op mijn netvlies van Kevin, die zijn voerbak altijd mee naar de kamer nam als hij zijn eten op had. Hoe lekkerder het eten, hoe langer hij met die bak in zijn bek rondliep. Als hij brokken had gehad liet hij de bak al los als hij net de kamer in kwam, maar na kvv of pens kon hij wel een paar minuten met die bak rondlopen.

Het is heel stom, maar zodra ik een kat hoor knorren denk ik aan Blacky..

Blacky was de hond van mijn ouders die ze hadden vanaf mijn 4de, die knorde als een kat als hij een aai kreeg toen hij ouder werd.

Oo ja, mijn vorige hond oscar snurkte best wel.( als oudere bok dan)
En altijd die lieve geluidjes met dromen.( als yari dat doet, doet dat je aan oscar denken met een glimlach)
En ik hoorde pas toen ik half in slaap was oscar blaffen ( kan natuurlijk niet)
Ik dacht al, he wat nou weer.
En ineens besef je dat hij er niet meer is.. maar toch mezelf in de waan gelaten dat hij het was.
Als oscar lekker had gegeten ging hij altijd langs de bank rennen, snoet afvegen.
en dan rollen en gek doen...o wat mis ik dat ventje.

Nou ja, hij leeft natuurlijk nog, maar ik moet altijd grinniken als ik Hades hoor dromen. Met van die steun ende kreunpiepjes en wang-gefladder .

Hihi, die baard afvegen dat hebben al onze Schnauzers gedaan, maar dat zullen andere honden ook wel doen.

Wat ik van onze eerste Schnauz, Sjoerd, zo leuk vond is dat hij met een bot altijd naar je toe kwam zodat je die voor hem vast kon houden. Op die manier kon hij makkelijker kluiven .

Van Luuk zal ik later onthouden dat hij zo lekker kon soppen op zijn beer. Van Tessa dat ze aan de deur krabt als ze bij mij op schoot wil liggen .
Dat laatste vraagt om uitleg. Mijn pc staat vlak naast de huiskamerdeur en als ik daar zit wil madame nog al eens aan de deur krabben. Soms wil ze naar boven, maar veel vaker wil ze gewoon op schoot, lees aandacht. Het is de eerste Schnauz die op schoot wil, misschien is het stiekum toch een kruising met een dwergje .

ach ja, van die dingen. bolletje kon altijd als een kogeltje door de kamer vliegen van blijdschap en kwam dan op de kist naast de bank terecht om amechtig naar je te kijken, kwispelend op haar rug.
huts werd altijd héél erg kwaad als the house of pain met Jump Around (met dat piepje) op de radio was, ze moest dan altijd heel boos en hard blaffen. in huis, in de auto, dan hoorden we echt niets meer.
om fritz moest ik ook altijd erg lachen, die nam altijd de kortste weg, die vloog overal overheen om ergens te komen.
lijfje kan soms ineens als een debiel gaan rennen en vliegt dan vaak uit de bocht, ze is dan zo gek als een deur.
kiefje maakt me altijd aan het lachen met zijn zoenen, als je dat niet in de gaten hebt kunnen die hard aankomen .
en dat hij altijd op schoot wil zitten, puppie

Griffin is vandaag precies 1 jaar geleden ingeslapen
Ik heb zijn halsbandje nog en dat mag geen ander hondje om (raar misschien maar goed)
Toen wij Griffin als pup gingen ophalen was hij met zijn mondje aan het sabbelen (net alsof hij aan het pruimen was)
Ik merk dat Biggy dat ook doet als hij onzeker is op dat moment en dan moet ik ook altijd lachen zo'n lief gezicht
En Griffin bleef ook zolang mogelijk slapen en stond niet op voordat ik aangekleed was,Dat doet Biggy ook.
Griffin had en Biggy heeft ook engelen geduld als ze ergens op moeten wachten,terwijl Boris al de hele huiskamer en de keuken en de tuin 3x heeft gesprint (bijvoorbeeld rond etenstijd).
Door Biggy kan ik wel weer lachen om zulke dingen het brengt in ieder geval de mooiste herinneringen weer boven.

Onze AB Sam, moest kosten wat het koste altijd even knuffelen.....op schoot. Eerst de voorpoot en dan de ander, dan heel voorzichtig naar voren en dan zijn achterkant, koppie in je nek. Leuk als een pup dat doet, maar Sam woog al snel wat zwaarder, maar bleef een klein schoothondje.Dat vergeet ik mijn leven niet meer.

Beau de franse bullie die we hadden kwam altijd tegen je been op staan zodat je haar met je voet kon kriebelen.

Sinds Beau er niet meer is, doet denia het zelfde..... Heel maf.
Beau had veel last van kriebels vanwege allergieen, maar denia niet. Ze doet het op dezelfde manier als beau. Sta er nog iedere keer van te kijken.

Van beide honden ( van de allereerste helaas niets) heb ik nog een bandje en balletjes,
De naamplaatjes uiteraard boekjes en penningen..
De bal van Max die hij altijd direct op zocht als hij een epilepsieaanval had gehad.


Trouwens ik heb beide hondjes nog boven op de kast staan. ( Nog niets mee gedaan)

Nee, niet echt van zulke dingen...Maar heb van onze vorige hond nog wel de halsband liggen. Geen enkele andere hond krijgt die band ooit om

mijn border collie jordey helaas overleden als ik ohoh riep dan vloog zij door de kamer heen liefst vloog ze op mijn andere border collie lass ook helaas overleden maar toen lass er niet meer was deed ze het nog steeds en dan vloog ze altijd naar het plaatje waar lass lag nu was er pas een reclame waar ook ohoh in gezegt werdt dan moet ik altijd aan jordey denken want ze zal dan ook zeker door de kamer heen gevogen hebben

Lumi heeft trekjes die overeen komen met Bente. Wat regelmatig voorkomt is het volgende tijdens het wandelen: Ik wil bijv. doorlopen, maar zij heeft in haar kop dat ze links af wil. Ze blijft staan en haar hele houding zet geen stap verder. Dus heel duidelijk aangeven: ´ik wil die andere kant op , die is korter´, precies haar overovergrootmoeder Bente...

Daisy kon zo lekker 'knorren' als ze aan het knuffelen was. En heel aandoenlijk kijken.
Ze kón niet stil blijven liggen als je met een bezem bezig was, daar móést mee gespeeld worden. Haar hardheid als ze iets mankeerde, gewoon doorgaan, knap!

Spike... tja, zijn puppyface, van iedere dag een feest proberen te maken, ondanks alles. Zo'n macho zijn, maar toch ook zo'n klein hartje hebben. Was helemaal van slag toen zijn grote vriendin dood ging.

Birdy, haar ontroerende bekkie, vreugde in haar oogjes toen ze een tijdje bij ons was. Weer genietend van haar leventje. Zich stoer voelend als ze hard blaffend naar de poort rende en achterom keek of haar twee grote vrienden er toch ook wel aankwamen. Opkijken als ik de 2 grote een commando gaf, bv 'Blijf', ze keek dan echt wat hun deden en deed het eigenlijk altijd netjes na.

Kelly, is een grote bitch op z'n tijd, maar kan ook zó onzettend gelukkig zijn als je bezig bent met haar. Haar oogjes spreken echt.

Indy, gewoon zoals ze is, echt mijn hondje. Druk, dolgraag willen werken voor me. Het moet wel op haar manier ontdekt worden, samen met mij. Als ze ontdekt dat iets leuk is gaat ze er vol voor.

Mike, is hier nog te kort. Hij heeft in ieder geval wel ontzettend lieve oogjes.


En zo vinden/vonden ze allemaal een eigen plekje in ons hart........

Zappa ligt vaak op zijn rug te rollen.
Mijn overleden DH deed dat ook maar als ze zag dat je keek ging ze heel snel weer normaal liggen.
Heel grappig, net of ze zich schaamde voor haar joligheid.
Dus als Zappa ligt te rollen denk ik altijd even terug aan mijn DH, gelukkig kan dat nu met een glimlach!

Desi kon me altijd aankijken en me daarmee iets vertellen. Dat deed ze alleen bij mij. Dan leek het alsof ze zich uit haar eigen wereldje los schudde en wakker werd. Ook de laatste dag dat ze leefde.

's Morgens waren we naar het bos gegaan, samen met de andere honden zoals iedere dag. Ze liep altijd het liefst een vast rondje. Maar die dag liepen we 5 minuutjes, ze bleef bij een zijpad staan en keek me aan. Ze wilde terug maar wachtte toch af of ik het goed vond. We zijn direct terug gegaan. Ze keek alleen maar, maar ik zag dat ze echt terug wilde. Ze luisterde niet naar haar naam, wist na jaren nog niet dat ze Desi heette, maar liep altijd achter me aan dus kon los. We hadden de laatste 2 jaar (na wat moeilijke voorgaande jaren door haar voorgeschiedenis) zo'n sterke band, geen woorden voor nodig. Mijn lieve Deesje.

Mijn man had een paar dagen voordat Kaya overleed een voicemail bericht gemaakt met Kaya's gesnurk...(hallo, wij zijn er even niet, we zijn aan het ...snurken van Kaya...bel maar terug als we wakker zijn)...

Die staat er nog altijd op en ik bel zo af en toe mijn eigen voicemail op om te luisteren naar het gesnurk van mijn lieve veel te jong overleden mopske!

Puchu heeft aardig wat karaktertrekjes die Moritz ook had. Hij is vrij ingetogen, rustig (jaja, zolang hij geen reu ziet ) en
een enorme knuffelkont.
Maar is in verhouding tot Kaya veel sneller van zijn stuk gebracht en ook sneller angstig en Moritz was een echt bange hond.

Pak ik de vliegenmepper, weg is Puchu Bij Moritz kon ik het begrijpen, die was bang voor enige vorm wat ook maar in de verte leek
op agressie, maar bij Puchu? Ik mep dus ook gewoon maar, hij moet niet trutten (ik krijg al zo vaak op m'n kop dat ik teveel trut met hem ).
Ook de manier waarop hij soms kijkt, doet me erg denken aan Moritz, hij kan zo'n dromerige, soms zelfs iets droevige, blik hebben.
Dan smelt ik ook volledig....

Laika leeft gelukkig nog! Maar ze kan verschrikkelijk kreunen, als ze iets fijn vind maar ook als ze het zat is...dat zal me altijd wel echt aan haar doen denken mocht ze er ooit niet meer zijn....

Boffen! (een soort binnendsmonds blaffen)

Dit deed Spike altijd! vooral savonds op straat als we iemand passeerde

Pulchra doet dit nu ook wel is!

Zo lief!

Altijd als we op een zandpad liepen schoot mijn bull terrier als een kanonskogel vooruit. Mijn staffordteefje had het van hem afgekeken en doet het soms ook nog eens. Mijn jongste dame heeft het ook weer van haar afgekeken en die raast als de ouderwetse kanonskogel over hetzelfde zandpad als mijn bull dat deed Zo blijft hij hopelijk voor altijd meewandelen.

Liesbeth schreef:
Wat ik van onze eerste Schnauz, Sjoerd, zo leuk vond is dat hij met een bot altijd naar je toe kwam zodat je die voor hem vast kon houden. Op die manier kon hij makkelijker kluiven .

Jaa, Precies Oscar.
Lekker makkelijk een steuntje.