Het HondenForum

Hallo allemaal,

Voor een week terug hebben wij helaas onze lieve jack russell Diesel in moeten slapen, hij was nog maar 3 jaar oud.
Voordat Diesel ziek werd, waren we bezig om een maatje/broertje voor hem te vinden..
Nou heeft Diesels moeder in mei 2 ontzettend schattige broertjes van Diesel gekregen. We stonden op het punt ook dit reutje aan te schaffen. Toen werd helaas onze Diesel ziek, ernstig ziek, plotseling en oorzaak nog altijd onbekend..
We hebben hem toen moeten laten inslapen..

Nu zitten we alleen, zullen we nu wel of niet dat andere reutje halen. Hij was er sowieso gekomen als Diesel niet ziek was geworden! En eigenlijk wil ik nog steeds wel, al krijg ik nu van iedereen te horen dat het een 'rebound' hondje wordt, dus om het gemis op te vullen.
Zelf voel ik dat niet zo..

Hebben mensen wel eens in deze situatie gezeten..
Aah.. ik heb lekker even van me af kunnen schrijven, dat vind ik al fijn..
Ik weet het, het is onze beslissing.. maar mensen van buitenaf kunnen je zowel een objectieve blik geven en ff weer terug op aarde halen :D:D

Je moet je eigen gevoel volgen. als je toch al van plan was geweest om uit dit nest een pup te nemen, zou ik het zeker door laten gaan.

Ik zou zeggen: doen! Hij zal natuurlijk nooit jullie lieve Diesel kunnen vervangen, maar hij zal jullie weer veel plezier gaan geven. Bij mij was het zo dat als een van mijn honden erg oud was (ik heb altijd twee honden gehad, en nu nog) ik me ging orienteren op een pup. Als de oude hond wegviel had ik weer snel een pup erbij. Zo zat de overgebleven hond ook nooit lang "alleen". Ik heb me daar nooit schuldig over gevoelt. Ik zal mijn oude honden nooit vergeten. Ze hebben ieder hun eigen plaatsje in mijn hart.

Ik zou me niet teveel aantrekken over wat andere mensen zeggen. Die vinden het vaak al te snel. Volg je gevoel. Als jullie dit reutje al op het oog hadden zou ik het zeker doen

Succes! Ik ben benieuwd!

Ik kan niet anders als het eens zijn met mijn voorgangers, gewoon doen

Deezjuh schreef: al krijg ik nu van iedereen te horen dat het een 'rebound' hondje wordt, dus om het gemis op te vullen.
Zelf voel ik dat niet zo..

Hebben mensen wel eens in deze situatie gezeten..
Aah.. ik heb lekker even van me af kunnen schrijven, dat vind ik al fijn..
Ik weet het, het is onze beslissing.. maar mensen van buitenaf kunnen je zowel een objectieve blik geven en ff weer terug op aarde halen :D:D

Je voelt het zelf niet zo zeg je.... luister dáár dan naar.
en mensen van buitenaf kunnen je met hun "oblectieve"blik jou een rebount gevoel aanpraten.

Sluit je ogen en ontspan. Wat wil je ? En dat dóen.

sterkte én geluk want dat gaat vaak hand in hand. niets rebound

Toen mijn vorige hond er nog was (was al ouder), waren al aan het kijken naar een andere hond voor als hij zou komen te overlijden. Niet zo heel lang na zijn dood (1,5 week ofzo) was Luuk hier.

Gewoon doen wat voor je zelf goed aanvoelt, daar heeft een ander niks mee te maken.

Ook mijn idee, gewoon doen! Iedereen verwerkt het verlies van een dier op een andere manier, bij de een moet het eerst slijten, de ander heeft juist baat en afleiding bij snel een nieuw huisgenootje!

Ik denk dat je het zelf al wel weet..... Natuurlijk vervangt de ene hond nooit de andere maar dat weet je zelf ook wel. Als ik zo vrij mag zijn één advies te geven, noem hem géén Diesel en geef hem gewoon de kans lekker zichzelf te zijn en geen "vervanging van" want dán kan hij het nooit goed genoeg doen.
Máár ik denk dat ik dat helemaal niet hoef te zeggen, dat weet je zelf best en ik denk dat de kleine broer in een warm nestje terecht komt waar hij zeer gewenst is, wat wil je nog meer?
Veel geluk met hem!!

Deezjuh schreef:Hebben mensen wel eens in deze situatie gezeten..
Aah.. ik heb lekker even van me af kunnen schrijven, dat vind ik al fijn..
Ik weet het, het is onze beslissing.. maar mensen van buitenaf kunnen je zowel een objectieve blik geven en ff weer terug op aarde halen :D:D

Ja hoor, ik. Toen onze eerste hond doodgereden werd, was er binnen 2 weken een andere hond in huis. Ik werd na 3 dagen gillend gek van de schone vloer en het niet meer buiten komen.
Toen de 2e hond doodgereden werd, wilde ik helemaal niets. En zéker geen andere hond. Het heeft toen ongeveer een half jaar geduurd voor we überhaupt weer aan een hond durfden te denken. En een jaar voor er weer een hond in huis liep. Terwijl ik toch gewoon echt met de 1e een veel hechtere band had, dan met de tweede.

Het weer een hond nemen heeft helemaal niets te maken met de band of liefde die je met je vorige hond had. En waren er al mensen die er commentaar op hadden, dan heb ik dat in mijn verdriet gewoon niet opgemerkt.

Gewoon doen. Het is geen vervanging. Diesel blijft voor altijd in je hart. Geloof me.

Deezjuh schreef:Nou heeft Diesels moeder in mei 2 ontzettend schattige broertjes van Diesel gekregen. We stonden op het punt ook dit reutje aan te schaffen. Toen werd helaas onze Diesel ziek, ernstig ziek, plotseling en oorzaak nog altijd onbekend.
We hebben hem toen moeten laten inslapen.

Wat een ander zegt of vindt is niet zo belangrijk, wat je zelf voelt daar, gaat het om.
Wanneer het voor jullie goed voelt om een nieuw hondje te nemen moet je dat vooral doen.
Ik heb Kaiou een week na het overlijden van mijn vorige hond Joris uit het asiel gehaald.

Wat mij opvalt, en dat heb ik even gequote, is dat je het broertje van Diesel zou willen.
Vind je het niet eng dat, zolang je niet weet waar Diesel aan overleden is, je niet weet of
het misschien iets erfelijks zou kunnen zijn? Zomaar een gedachte die bij mij opkwam

Ik heb overigens wel in het begin op de tennisclub in het openbaar dikke tranen zitten te janken. Iedereen zat maar te kroelen met die pup, en grote Sam die ik 2 weken daarvoor nog bij me had leek vergeten.
Maar goed. Ook tranen in het openbaar mogen. Nee, moeten zelfs. Voor je eigen verwerking.

Nogmaals. Gewoon doen. Het hondje gaat geen vervanging worden.

Nadat wij onze hond Megan (met epilepsie) op 4-jarige leeftijd in moesten laten slapen omdat het helemaal fout ging met haar toevallen, kwijnde Donna weg.
Ze at niet meer, wilde niks meer en lag maar een beetje doelloos voor zich uit te staren.
Toevallig kwam ik Jenny tegen op de site van de fokster van Megan. Zij werd ter herplaatsing aangeboden.
Wij zijn naar de fokster gegaan en binnen 5 dagen na het overlijden van Megan hadden wij Jenny in huis.
En natuurlijk zijn er dan mensen die zeggen: "Nou, de liefde zat kennelijk niet diep". Niks van aantrekken. Dat zegt meer over die mensen dan over jou!

Ik moet wel eerlijk bekennen dat, zo snel weer een andere hond erbij, mij wel heeft geholpen om over het verlies van Megan heen te komen.
Begrijp me niet verkeerd..., vergeten doe je haar nooit, maar dan ook echt nooit.
Megan zit in m'n hart, net als alle andere honden die haar zijn voor gegaan.
Wat ik eigenlijk bedoel is dat je weer een doel hebt, een uitdaging en dat helpt!

Als ik jou was en je gevoel zegt "ja", dan moet je het gewoon doen.
Luister dus goed naar wat je gevoel je ingeeft .

Gewoon lekker doen als jullie daar zin in hebben
Het gaat niet om de omgeving het gaat om jullie.

Wat Kaiou zegt schoot ook door mijn hoofd. De zorgen die jullie met Diesel hadden kunnen niet in dit pupje terug komen?

Lekker doen wat je zelf wilt. Ik heb eind april mijn hond in moeten laten slapen. Toen ik de fokker benaderde die ik al had uitgezocht voor mijn volgende hond, bleek ze binnen twee weken puppies te verwachten. En ik heb ja gezegd.

Gewoon doen. Het vervangt nooit je andere hond, maar kan je wel helpen je gedachten te verzetten. Dus gewoon doen wat JIJ wilt, niet wat anderen zeggen.

Wij hebben na twee weken Djock in huis gehaald . Ik werd gillend gek van de stilte.
Wat een ander zegt is bijzaak. Jij voelt het . En de ene hond kan nooit de andere vervangen.
Als ik zo je verhaal lees weet je heel goed wat je wil.
Dus ik zou zeggen doen.

Ik zou het gewoon doen.
Ik had binnen 5 weken na het inslapen van oscar mijn andere hond Yari.
Die kwam zo op mijn pad en had echt een huisje nodig.
Voor mijn gevoel toen eigenlijk wat te snel.
Maar toch heeft dat zo moeten zijn denk ik.
Ze vervangen je andere hond niet, die blijft speciaal en altijd in je hart.
Maar het geeft je wel afleiding,en je kan weer verzorgen.

Doen wat je hart je ingeeft en schijt hebben aan de mening van anderen.
Iedereen die een hond heeft moeten afstaan, weet dat een nieuwe hond deze nooit kan vervangen.

Onze vorige hond is op vrijdag de 13e overleden en onze Sammie hebben we op zaterdag de 21e uit het asiel opgehaald.

Ik zou daar geen moeite mee hebben hoor. Je kan toch nooit je andere hond vervangen maar vind nou niet dat je verplicht een periode rouw ofzo aan moet houden..

Een maatje is nooit te vervangen.
Daar hoef ik geen verhaal over neer te tikken.
Maar een ander pupje/hondje zal wel enorm helpen om alles een plaatsje te geven.
Geen lege armen meer, veel succes

Precies wat iedereen zegt: luister naar je eigen gevoel.
Voelt dit goed, dan doen.

Wij hebben een week nadat Tara (als jong pupje) was overleden, gekeken naar een nestje wat net geboren was.
In totaal 9 weken na het overleden was Kaya bij ons en ja, ik had nog enorm veel verdriet, maar Kaya heeft enorm geholpen om naast
al het verdriet, ook weer blijdschap en liefde voor zo'n wurmpie te voelen. Inmiddels in Kaya alweer 8,5 jaar.

Volg je eigen gevoel!
Diesel zal nooit vergeten worden en geen enkele andere hond kan zijn plekje vervangen, maar dat wil niet zeggen dat je geen andere hond kunt nemen.
Als het voor jullie goed voelt moet je het gewoon doen!

Zeker doen!
Niet één hond kan een andere hond vervangen. Maar iedere hond vind op zijn eigen, unieke manier een plaatsje in jouw hart.
Dat is mijn ervaring tenminste.

Ik zeg ook, gewoon DOEN!

(als jou hart dat zegt!)

ik zeg ook gewoon doen. Diesel is niet te vervangen, dat weet je zelf ook. Een nieuwe hond kan wel voor wta blijdschap zorgen. Het verdriet gaat er niet door weg, maar hij kan wel eerder een lach op je gezicht zetten.

Anderen laten lullen! Als het goed voelt gewoon doen!

Groetjes Marieta.

Niet origineel, maar luister naar je gevoel.
Ik zou in zo'n situatie zeker weer voor een hondje gaan. De pijn en het verdriet door het overlijden van Diesel zal niet minder worden. Wel zul je de afleiding hebben en het genot van weer een hondje in huis.

Sterkte met het verlies.

Gewoon doen. Het helpt ECHT bij de verwerking van je verdriet..

Gewoon je eigen gevoel volgen!

het pupje was er ook gekomen als Diesel er nog geweest zou zijn, dus heeft het met vervangen (alsof dat al zou kunnen) helemaal niks te maken.
Ik zou gewoon mijn hart volgen in deze, het is jullie hond en jullie leven en daar hebben anderen toch niks mee te maken?

Is Diesel niet aan een genetische ziekte gestorven? Als dat wel zo is hoe weet je dan of de nieuwe pup van dezelfde moeder wel gezond is?