Het HondenForum

Of beter gesteld; gecastereerd.

Ik twijfel al een hele tijd, maar noodgedwongen heb ik mijn besluit moeten nemen. Nu de hormoonhuishouding van mijn oudste teef helemaal oké is en eigenlijk het wel goed gaat wat dit betreft na het nest van vorig jaar, heeft mijn dochter per ongeluk mijn oudste teef laten uitbreken. Ik neem het haar niet kwalijk, ze bedoelde het niet kwaad, maar jullie raden het al: Het echtpaar stond weer in elkaar vast!
Ik kreeg zoveel flashbacks en maakte me meteen zorgen over de gezondheid van mijn teef, ik heb hysterisch de dierenarts gebeld. Die vertelde me dat ik met een paar dagen injecties kon halen voor teef. Ik heb teruggebeld en gevraagd wat eerlijker was; het mes erin of de injecties. Naar wat ik aan info had kunnen verzamelen, waren die injecties helemaal niet zaligmakend en ontzettend ongezond. Teven kunnen er zware ontstekingen van krijgen en alsnog geopereerd worden, allerlei soorten kanker, verstoorde hormoonhuishouding etc, etc, etc.

De dierenarts gaf aan dat het voor mijn oudste teef het beste zou zijn om haar te laten helpen. Hierna overlegd over haar dochterhond die nu tien maanden bijna is en de DA zei me hier even over na te denken. We hebben dus besloten ze samen weg te brengen en ze worden aankomende donderdag na elkaar geholpen. Voor het jongste teefje gaat het mij meer ook om dat er geen oepsnestjes van komen oid. Ik belde de DA over mijn besluit en toen ik eenmaal had opgehangen, voelde ik me zo verdrietig. Ik vind het doodeng, ben bang dat ze het begeven op die tafel, terwijl er geen reden voor is, daar ze beiden goed gezond zijn.

Toch...het idee dat het veel meer mis kan gaan als ik de puppen zou laten komen, of aborteren over een aantal weken of die injecties...het is kiezen tussen veel kwaden. Mijn hoofd loopt even over. Ik kan ook maar niet begrijpen waarom het alsnog mis is gegaan, de teven hebben ruim twee weken apart gezeten van de reu. Alles was goed geregeld en ging gladjes. En dan dat ene moment en de goede bedoelingen van mijn dochter (ze is pas acht hoor)...maar toch die sterilisatie. Allebei mijn meiden.

Wat ik me dan toch wel weer afvraag, niet dat ik twijfel, want ik wéét dat ik ze donderdag gewoon moet brengen. Maar ik wil toch wel een en ander vragen mbt de ervaringen hier.
- Iemand ervaringen met het aborteren van pups?
- Iemand ervaringen met de 'morning-after' injecties?
- Sowieso geboortebeperking dmv de hondenpil?

Ik waardeer de eerlijkheid van mijn DA, deze behandelingen zijn allemaal erg duur en ipv aan me te willen verdienen zegtie eerlijk dat sterilisatie het beste is. Toch ben ik benieuwd naar of het dan echt zo vaak misgaat met een teef met deze andere behandelmethodes...vergeef me, ik ben gewoon echt heel bang dat er iets mis gaat.

Ik heb helaas ervaring(nou ja mijn teef dan) met die spuiten.
Dat is echt niet leuk. Sowieso is het een dikke vloeistof die moeilijk te spuiten is(en dus pijn doet),
de eerste accepteerde ze maar de tweede werd een gevecht.
Ze worden er best ziek van(ook logisch als je ziet wat er in gespoten wordt).
En ze heeft weken daarna echt last gehad van haar hormonen. Ook was ze de daarop volgende keer
heftiger loops en erg schijnzwanger.
Onder tussen haar laten castreren en dat ging erg goed. Nu heb ik een hond die erg hard is van haar
zelf, maar zij wilde de volgende dag al weer spelen.

Nou succes met de operaties, probeer rustig en ontspannen te blijven. Dat voelen de honden en dat scheelt
hen een heel stuk in spanning.

kleine2758 schreef:Ik heb helaas ervaring(nou ja mijn teef dan) met die spuiten.
Dat is echt niet leuk. Sowieso is het een dikke vloeistof die moeilijk te spuiten is(en dus pijn doet),
de eerste accepteerde ze maar de tweede werd een gevecht.
Ze worden er best ziek van(ook logisch als je ziet wat er in gespoten wordt).
En ze heeft weken daarna echt last gehad van haar hormonen. Ook was ze de daarop volgende keer
heftiger loops en erg schijnzwanger.
Onder tussen haar laten castreren en dat ging erg goed. Nu heb ik een hond die erg hard is van haar
zelf, maar zij wilde de volgende dag al weer spelen.

Nou succes met de operaties, probeer rustig en ontspannen te blijven. Dat voelen de honden en dat scheelt
hen een heel stuk in spanning.

Ow wat erg voor jouw hondje!!!Daar ben ik dus ook allemaal bang voor...dankjewel voor je berichie...ik wil ook heel ontspannen naar de kliniek gaan, heb afgesproken dat ik lopend met ze kom, dan zijn ze lekker moe (uur lopen) en dan schijnen ze die narcose niet eng of vervelend te vinden.

Nanna schreef:

amber81 schreef:Of beter gesteld; gecastereerd.

Of, nóg beter: gecastreerd

Je hebt groot gelijk. Je houdt altijd mensen waar honden uitbreken en gedekt worden, waarschijnlijk omdat het huishouden nogal chaotisch is.
Nu ben je overal vanaf en hoef je je nergens meer zorgen om te maken qua pups op komst.
Sterkte met de dames!

Ook jij bedankt voor je bericht...toch blijft het moeilijk hoor!
Ik moet ook bij de hondjes blijven tot ze slapen van de DA, dus ik zal me zelf vermannen(vervrouwen dan)

Ik heb vorig jaar met hetzelfde bijltje moeten hakken. Na alle voors en tegens tig keer naast elkaar gelegd te hebben, heb ik voor castratie gekozen.

Die middelen om abortus op te wekken zijn nou niet bepaald onschuldig.

Liesbeth schreef:Ik heb vorig jaar met hetzelfde bijltje moeten hakken. Na alle voors en tegens tig keer naast elkaar gelegd te hebben, heb ik voor castratie gekozen.

Die middelen om abortus op te wekken zijn nou niet bepaald onschuldig.

Al sinds de dracht van vorig jaar zit ik al te dubben....vooral omdat we toen van alles hebben laten doen met dr om te voorkomen dat de pups kwamen. Alsnog kwamen er pups, maar het heeft meer dan een half jaar geduurd voordat ze een beetje boven jan was en eigenlijk is het nog steeds niet helemaal jofel...Maar castratie is nu eenmaal het beste besluit...maar was je niet bang dat er tijdens de ingreep nog iets mis kon gaan? En de tijd erna?

amber81 schreef:

Liesbeth schreef:Ik heb vorig jaar met hetzelfde bijltje moeten hakken. Na alle voors en tegens tig keer naast elkaar gelegd te hebben, heb ik voor castratie gekozen.

Die middelen om abortus op te wekken zijn nou niet bepaald onschuldig.

Al sinds de dracht van vorig jaar zit ik al te dubben....vooral omdat we toen van alles hebben laten doen met dr om te voorkomen dat de pups kwamen. Alsnog kwamen er pups, maar het heeft meer dan een half jaar geduurd voordat ze een beetje boven jan was en eigenlijk is het nog steeds niet helemaal jofel...Maar castratie is nu eenmaal het beste besluit...maar was je niet bang dat er tijdens de ingreep nog iets mis kon gaan? En de tijd erna?

Ik vond het best eng, omdat 'je' met een meer doorbloede baarmoeder zit. Daarom heb ik eea overlegd met een kliniek waar ik veel vertrouwen in had. Wel een stukkie verder weg, maar voor mijn gemoedsrust het best .
Daar is de operatie gedaan en dat is helemaal goed gegaan en gekomen.

Pfft, twee tegelijk. Sterkte.

Worden ze wel geopereerd met een gasnarcose? Podenco's reageren soms slecht op narcose, net als veel windhonden, en dan is gas de veiligste optie. Jack is urenlang geopereerd met gas en dat ging prima, maar is daarvoor gecastreerd met een spuit en kreeg toen ademhalingsproblemen.

Hanneke2 schreef:Pfft, twee tegelijk. Sterkte.

Worden ze wel geopereerd met een gasnarcose? Podenco's reageren soms slecht op narcose, net als veel windhonden, en dan is gas de veiligste optie. Jack is urenlang geopereerd met gas en dat ging prima, maar is daarvoor gecastreerd met een spuit en kreeg toen ademhalingsproblemen.

echt?! Dat wist ik helemaal niet! Daar zal ik even over bellen hoe ze dat zien en weten...

Liesbeth schreef:

amber81 schreef:

Liesbeth schreef:Ik heb vorig jaar met hetzelfde bijltje moeten hakken. Na alle voors en tegens tig keer naast elkaar gelegd te hebben, heb ik voor castratie gekozen.

Die middelen om abortus op te wekken zijn nou niet bepaald onschuldig.

Al sinds de dracht van vorig jaar zit ik al te dubben....vooral omdat we toen van alles hebben laten doen met dr om te voorkomen dat de pups kwamen. Alsnog kwamen er pups, maar het heeft meer dan een half jaar geduurd voordat ze een beetje boven jan was en eigenlijk is het nog steeds niet helemaal jofel...Maar castratie is nu eenmaal het beste besluit...maar was je niet bang dat er tijdens de ingreep nog iets mis kon gaan? En de tijd erna?

Ik vond het best eng, omdat 'je' met een meer doorbloede baarmoeder zit. Daarom heb ik eea overlegd met een kliniek waar ik veel vertrouwen in had. Wel een stukkie verder weg, maar voor mijn gemoedsrust het best .
Daar is de operatie gedaan en dat is helemaal goed gegaan en gekomen.

De kliniek waar ze heen gaan is heel goed, daar voel ik me wel goed bij, maarja, weet ook dat er altijd iets fout kan gaan he? Maar van die doorbloedde baarmoeder, dat heb ik dus ook...jeetje...vind het wel steeds enger worden! Nog een nachtje slapen...ppfff

heel veel succes... het blijft altijd spannend.
Inderdaad gasnarcose is bter voor windhonden, deze verdragen de andere narcose een heel stuk minder goed, is een veel groter risico dan bij niet windhonden, dus zeker om gasnarcose vragen en als ze deze niet doen naar een andere kliniek.
Bowie van mij is laproscopisch gedaan bij dierenkliniek westland... super kliniek en gasnarcose, 3 kleine sneetjes met elk 1 hechting en de dag erna liep madam alweer in het bos, geen kap helemaal niks nodig gehad, na 10 dagen de hechtingen erzelf uitgehaald.

Alvast sterkte en beterschap vanuit hier toegewenst!

AFgelopen donderdag zijn ze dan geholpen...ik vond het echt heel moeilijk. Ik ben met mijn dochtertje en twee girls afgelopen donderdag lopend er naartoe gegaan en helaas waren ze onwijs aan het klieren, dus ik moest nog boos op ze worden ook...

Toen we er eenmaal waren, was er eigenlijk nog niets aan de hand en moeder zou als eerste geholpen worden. Dochterhond ging vrolijk mee met de assistente en was helemaal nieuwsgierig wat er ging gebeuren, mijn dochtertje liep mee naar de kennel. ik bleef bij moederhond en die begon plotseling onbedaarlijk te beven, toe ze eenmaal doorhad dat er wat ging gebeuren. Na een kort gesprekje met de arts, hij vond dat de meiden er echt eweldig uitzagen en ze een goede conditie leken te hebben. Hij verwachtte echt geen problemen..., kreeg ze dan een prikje, ik moest haar koppie vasthouden, ze was zo bang dat ze bang werden dat ze hysterisch zou gaan happen oid...binnen een halve minuut sliep ze, ze liet zich zo tegen me aan vallen. Nadat ik haar een kus gaf ben ik maar weggegaan en heb ook niet meer door het raampje gekeken, ik trok het even niet. Ben nog even bij mijn andere meisje geweest, die ontzettend beledigd was dat ze in de kennel moest blijven. Bang was ze deze keer niet, waar ik ontzettend trots op was!

Ik sprak af dat ze na elkaar geholpen zouden worden en samen in slaap werden gehouden tot wakker worden in de zelfde kennel. Ik zou gebeld worden als het voorbij was en over hoe het was gegaan. We zijn maar weggegaan, ik begon zo verdrietig te worden en dochtertje huilde ook echt verschrikkelijk! We zijn daarna maar ergens op visite gegaan en nog geen twee uur later werden we gebeld. Alles was goed gegaan, geen rare dingen, maffe complicaties of wat dan ook en ze lagen samen te slapen. Rond twaalven moest ik even terugbellen over wanneer ik ze op kon komen halen. Ik belde dus een kwartier te vroeg ik hield het echt niet meer en hoorde dat ze al weer wakker waren, en met een uurtje mocht ik ze komen halen.

Ze keken allebei een beetje bedonderd en vooral nog onder invloed van alle medicatie en narcose, maar ze liepen, ze kwispelden en wilden graag mee naar huis! Wat voelde ik me schuldig zeg! Eenmaal in de auto ploften ze neer en we gingen lekker naar huis. Thuis wachten de mannenhonden (eigen reu en logeerhond) vol ongeduld en na wat gesnuif en gesnuffel snapten ze het: de meisjes hadden pijn en moesten met rust gelaten worden! Daar was ik heel blij mee, anders hadden de mannen toch een aantal dagen apart gemoeten. De rest van de dag sliepen de meiden eigenlijk alleen maar. Dochterhond wilde al snel drinken en na vijven mochten ze iets eten. Moederhond nam wat kleine hapje, dronk wat en ging weer lekker de bench in...dochterhond viel echter echt aan, at haar hele bak leeg en ging vervolgens een sprongetje op de bank wagen! Ik schrok me het beeldwit en toen nam ze een spurt en sprong zo over de hele bank heen! Ik bleef erin! Want dat mocht natuurlijk nog niet!

We hebben ze nog hemdjes aangedaan, maar die hebben ze snachts uitgetrokken. Vooral moeders had erg veel pijn en ongemak en wilde er toch aan zitten. Dus de ochtend erna krabte ze zich toch open. Ik weet nu dat het er erger uitzag dan het was, maar ik schrok me wild, dr hele poot bebloed! Heb de dames een pijnstiller gegeven en ze werden weer kalm, ze waren wat ongedurig... wel plasten ze en poepten ze gewoon, maar verder dan de tuin willen ze nog niet...in dit geval vind ik dat ook niet zo erg Na drie hysterische telefoontjes naar de dieren arts in een uur tijd,(de een wilde steeds peuteren en de ander wilde steeds spelen) wer ik gerustgesteld en het advies ze anders in de bench te doen als ze zich echt niet konden gedragen. Logeerhond was heel lief voor ze, maar onze reu wilde te graag enthousiast doen, dus die is apart gegaan. De rest van de dag hebben ze niet meer gebloed, geen gekke dingen gedaan en eigenlijk gaat eerlijk gezegd alles heel erg goed. Moeders die bloedde, heeft een mooie, maar grote wond op haar buik. Ziet er mooi uit! Dochterlief is bont en blauw, maar de wond is ook mooi en schoon en ook zo groot...had eigenlijk gehoopt op de laproscopische ingreep, maar helaas! Net weer even gekeken, het zijn beiden mooi gehechte japen. Iedere paar uur ziet het er al mooier uit, vind dat toch altijd bijzonder, hoe snel dat gaat met dieren!

En nu zijn we dus weer een nachtje verder. Ze kijken allebei helder en vrolijk rond, gaan wat grager af en toe de tuin in en ik...ik heb zo langzamerhand een bloeddruk van hier tot tokio! Ik blijf het eng vinden en vind het ook naar dat ik zo streng tegen ze moet zijn. Wel blijven ze constant bij me in de buurt, ik kan ze dus goed in de gaten houden. Ik probeer zo neutraal mogelijk te doen maar als de jongste weer eens opspringt en tegen logeerhond opbeukt, blijf ik er zowat in!Hoewel voorzichtig, zijn ze zo goed als zichzelf weer. Onze reu heeft gisteren wel van de oudste teef op zijn donder gehad. Hij was zo druk en opdringerig dat ze hem goed heeft afgesnauwd. Gelukkig begreep hij het en heeft haar nu met rust gelaten. Dat is weliets waar ik van baal...de situatie is verre van ideaal metde logeerhond erbij. Hoewel hij best lief s, is het niet de normale situatie, maar hij blijft een aantal weken en kon niet afwachten. Nog een dag of drie, dan mogen ze weer een beetje gaan spelen en over een dag of vijf weer een beetje de hort op. Ik hoop dat de tijd vlug voorbij is. Ik kan niet wachten om weer met ze op pad te kunnen...het zegt nmelijk ook dat ze oké zijn. Ik verheug me daar echt op. Misschien stel ik me aan, maar dit was net zo heftig voor mij als voor de teven zelf...ik wist dat dit het beste was, maar toch...

Thnx voor het lezen en jullie eerdere berichten!

Nanna schreef:Fijn dat alles goed is gegaan. Nu een beste borrel nemen, je bloeddruk laten zakken en de boel achter je laten

Zo is het

Dankjewel mensjes!
Ik drink dan niet, maar ik doe mijn best

amber81 schreef:Dankjewel mensjes!
Ik drink dan niet, maar ik doe mijn best

Misschien moet je voor deze éne keer toch maar een grote borrel nemen.
Niet zo stressen hoor. Je honden zijn echt niet van porselein en kunnen wel tegen een stootje.Ook als ze net geopereerd zijn.
Over het algemeen geven ze zelf heel goed aan wat ze wél en niet kunnen.

Daar ben ik weer!

We zijn inmiddels een aantal dagen verder en ik ben blij te melden dat de meiden zich er aardig doorheen worstelen! Moeder heeft iets meer moeite dan dochter, die laatste doet al vanaf de eerste of ze acrobaat is! Sinds gisteren hebben ze geen pijnstillers meer, maar ze doen het er aardig op, moet ik zeggen...

Moeders is wat afgevallen, deed heel rustig aan en was zo chagerijnig dat ze de anderen steeds lastig viel . Logisch, pijn enzo, (beiden behoorlijk bont en blauw geweest)maar ja, het kan natuurlijk niet. Ze lieten haar al redelijk met rust, dus het was niet nodig! Ze moest er gewoon even alleen uit, dus...Ik ben gisteravond heel laat een uurtje met haar weggeweest, de fiets gepakt en haar tempo aangehouden, ze vond het heerlijk! Ze zit ook meteen beter in haar vel! Onderling gaat het hier ook meteen stukken beter. De dierenarts en assistenten werden een beetje gestoord van mijn gebel maar zeiden: beter teveel dan te weinig! Al met al ben ookik er zonder borrels redelijk doorheen aan het komen. Ben ook al een aantal maal even weggegaan (natuurlijk wel oppas geregeld he )want ik kreeg het af en toe te kwaad. Maar eigenlijk....jullie hebben gelijk, ze geven veel zelf aan. Ook als het pijn deed kwamen ze bij me en legden hun buik bloot. Ze poetsen elkaar nu af en toe schoon. Eerst was ik daar echt te panisch voor, maar ze maken mekaar echt alleen maar schoon.

Aankomende maandag is controle en hechtingen eruit. Ik veheug me er wel en niet op. Stom he? Dankjewel allemaal! Tochwel lekker om hier af en toe mijn ei kwijt te kunnen!

liefs!

Gisteren zijn de meiden de laatste controle geweest...een aantal dagen geleden sprong bij de jongste de hechting eruit en daar ben ik zo van geschrokken! Verplicht van de DA de bench in en af en toe in de tuin haar behoefte en dat was dat. Schoonhouden en zorgen dat ze er niet aan zou gaan zitten. Moeders voelde zich steeds iets beter en ging steeds meer ondernemen, dus die heb ik ook maar gelaten...

Alles was dus helemaal in orde. Alles zat goed vergroeid en ze mogen alles weer! Dat heb ik geweten! Hier in huis was het een ware apenkooi en de vier honden hebben tien dagen spel en energie uitgevoerd!

Ik ben blij dat het voorbij is, echt, ik werd er helemaal niet goed van...

Fijn dat het allemaal zo goed is afgelopen.

Fijn dat nu alles klaar is.

Een ding begrijp ik niet helemaal.
Hoe kwamen ze van de operatie zo bont en blauw?

Thnx voor de berichtjes!

ranetje schreef:Fijn dat nu alles klaar is.

Een ding begrijp ik niet helemaal.
Hoe kwamen ze van de operatie zo bont en blauw?

Tja,dat begreep ik ook niet!Maar het was dus een ouderwetse castratie, een jaap van ruim 10/15 cm en volledig intraveneus gehecht, met twee hechtingen in het uiterste van de wond. De sneden zelf waren ook verschrikkelijk verdikt, niet normaal, maar volgens de DA was dat allemaal heel normaal. Ze zeiden dat het kwam omdat de hele boel eruit was gehaald en en er toch inwendig bloedingen waren geweest,wat zich resulteerde in blauwe plekken. Bij de oudste teef was het echt heel erg, maar dat kwam ook omdat doordat ze niet aan de wond zelf durfde te komen, ze rondom krabbelde. Na een aantal dagen trok het helemaal weg en daar was ik blij om, want voor mijn gevoel klopte dat helemaal niet...toch hoorde ik hier weer van mensen met een gecastreerde teef dat die honden dat ook hadden gehad. En het is toch een goede kliniek,dus ja, ik vertrouwde er toch wel op.

Ach, ik ben blij dat alles weer mag! Dat ze gezond zijn!