Het HondenForum

Beste lezers,
nadat ik me zojuist heb voorgesteld zal ik dan nu de reden van mijn aanmelding schrijven.
Onze westy Sammy hebben wij 20 juni jl laten inslapen omdat hij een tumor in zijn milt had en hij ineens heel hard achteruit ging. Volgens de dierenarts was de tumor gaan lekken waardoor Sammy dus langzaam aan het doodgaan was. Ondanks dat hij al een tijdje ziek was kwam het moment toch onverwacht en zoals de meeste van jullie wel zullen begrijpen zijn we er behoorlijk verdrietig van. Na 11 jaar ineens geen vrolijke begroeting meer in huis al ik 's morgens beneden kom of thuis kom van mijn werk, geen onvoorwaarlijke vriendschap meer zoals alleen een dier je die kan geven. Ik mis hem gewoon ontzettend en vindt het huis zonder hondje ineens niet meer zo prettig, het is zo kaal en leeg.
Kom ik nu dus op het punt waarmee ik best wel zit:
Wanneer ben je weer toe aan een andere hond? Aan de ene kant wil ik er het liefst vandaag wel weer een gaan halen maar aan de andere kant voelt dat als verraad ten opzichte van Sammy. Dan is het net of ik de lege plaats die hij achter laat meteen weer opvul met een ander, ergens is dat natuurlijk ook zo en ik heb daar hele gemengde gevoelens over. Wie heeft dit ook meegemaakt of kan/wil hier iets over kwijt?
Het tweede punt is dat ik enorm twijfel over om weer een pupje te nemen of deze keer een hond uit het asiel te halen. Dat laatste zou ik best willen omdat er zoveel honden zijn die daar zitten en het niet zo goed hebben getroffen maar ook zij verdienen een kans op een toekomst waarin ze lekker onbevangen hond kunnen zijn en waarin er baasjes voor ze zijn die onvoorwaardelijk van ze houden. Het lijkt me fijn om zo'n hond op te nemen in huis en een prettige toekomst te bezorgen, alleen hebben de meeste honden die in een asiel zitten natuurlijk een geschiedenis waar je dan niets van weet maar waardoor ze wel het gedrag vertonen wat ze vertonen. Wie heeft er ervaring met een asielhond en wil me hier iets over schrijven?


Groetjes Rinki

Ik denk dat dit verschillend is. Ik ken mensen die zoveel verdriet hadden na het overlijden van hun hondje dat er nooit meer een nieuwe hond is gekomen, gewoon omdat ze die pijn niet nog eens mee willen maken. Maar er zijn ook mensen die vrij snel weer een nieuw hondje is. Ik denk niet dat je het moet zien als vervangen. Jij hebt dat hondje een geweldig leven gegeven en hij kwam niets te kort. Dan is er nu tijd om te rouwen en dan kan jij op zoek naar een tweede viervoeter die je een geweldig leven kan geven.

Wanneer jij toe bent aan een andere hond, dan moet je gewoon op zoek gaan naar een andere hond. De ene hond is geen vervanger voor de andere hond immers. Het zijn beide maatjes en hebben hun eigen plekje in je hart. Gewoon gaan rondkijken, je weet zelf wanneer het moment daar is.

Ik had na twee weken een nieuw hondje in huis.
Bij de vorige heb ik 6 maanden gewacht en ik werd gek.
Het is geen verraad aan je vorige hond( klinkt een beetje rot, vorige hond)
Jij voelt het .. en je mist de hond natuurlijk.En dat zal ook nog heel lang blijven hoor.
Maar een ander hondje (in mijn geval een pup) leidt je gedachten ook af en geeft weer
verplichtingen en regelmaat in je leven.
We krijgen ze toch nooit meer terug helaas.
Ik wil je heel veel wijsheid wensen en vooral op het hart drukken dat het geen verraad is.

Groetjes Willy

Je hebt je hond niet weggedaan of iets dergelijks. Hij is op 11-jarige leeftijd overleden aan iets waar je niets aan kon doen. Ik snap het gevoel van vervangen wel, maar dat is het niet. Ik zou als ik jou was gewoon eens gaan nadenken over wat je voor hond weer zou willen en eens flink rondneuzen. Meestal zegt je gevoel dan wel dat het er al tijd voor is of niet. Maar dan beter niet voor de eerste de beste hond gaan misschien. Eerst flink de tijd geven, zodat je gevoel mee kan groeien.

Mijn honden zijn al 3 en 4 (vandaag precies ) jaar dood en ik vind het NU pas weer zo'n beetje tijd en ik ben er zo twijfelachtig over. Is ook niet erg handig, want zo krijg ik nooit de knoop doorgehakt.

Ik vrijwillig in een asiel. D'r zitten monsters tussen, hele lieve hondjes, oud, jong, groot, klein. Van alles wat, eigenlijk wel een dwarsdoorsnee van de hondenpopulatie zo'n beetje. Misschien kun je het plaatselijke asiel eens opbellen of langsgaan en vragen of je met een paar hondjes mag lopen die in je huishouden zouden passen. Dat helpt de beslissing misschien. Ik zou het geweldig vinden als je voor een asielhond zou kiezen. Je kent http://www.ikzoekbaas.nl" onclick="window.open(this.href);return false;, denk ik wel?

En heel veel sterkte natuurlijk, het is immers nog maar kort geleden.

Hoi Rinki,

Wat je schrijft is helemaal hoe ik me voelde na het overlijden van Ozzy (zelfs de milttumor klopt).
Op de dag dat ze overleed heb ik heel hard geroepen nóóit geen hond meer te willen, omdat ik dit verdriet niet nogmaals wilde meemaken. Maar zoals je zelf al schrijft, je mist de blijdschap bij thuiskomst; het springen, de natte lebber...
Kortom, 8 dagen later liep hier Sammie, de asielhond.
En ja, ook ik voelde dit als verraad naar Ozzy, terwijl Ozzy hier een gouden leven heeft gehad en we hebben haar niet weggedaan. In het begin mocht Sammie zelfs bepaalde dingen van mij niet hebben, omdat dat iets van Oz was, maar ook dat was al snel niet meer het geval.
Sammie had een geschiedenis, was erg bang. Is een keer weggelopen, gelukkig snel weer terug, heeft e.e.a. gesloopt (doet ze nu niet meer), o.a. de plinten van onze gloedjenieuwe laminaatvloer en de een week oude schoenen van wederhelft. Maar met liefde en consequent zijn kan je ook zo'n hondje opgevoed krijgen.
Sterkte met het verlies van jouw Sammy en veel wijsheid toegewenst bij een evt. beslissing.

Als eerste Gecondoleerd!

Ik weet hoe het is om een hondje te verliezen!
Ik ben misschien extreem snel maar hebben de dag van het overlijden van Spike (dood gereden op een leeftijd van net 1 jaar) meteen een nieuw pup bezocht voor Max (het broertje van Spike)

Wij wisten allemaal dat er toch een nieuwe hond moest komen, voor Max wilde we dat zooo graag, en ookal is je hart gebroken want ik mis hem nog steeds (tis nu zon 5 jaar terug) ben ik blij dat we het gedaan hebben.

We hebben de pup niet meteen meegenomen, maar het hielp bij het verlies
Max heeft nachten aan een stuk gejankt tot we shadow erbij kregen.

We leefde in een soort van roes en ik heb nooit het gevoel gehad dat ik spike heb verraade, mijn lieve spike na 18 jaar zeuren eindelijk mijn eigen kleine hondje

Shadow heeft goed gedient als afleider waar ik mn verdriet bij kwijt kon, en max ook volgens mij

Volg je hart, en doe wat jij denkt dat het beste is
want alleen jij (en evt partner) kan die beslissing maken!

Elke liefde voor een hond is uniek.

Je houd van je hond en je rouwt om je hond. Je hebt verdriet om de éne hond, niet om een de vorige. Net zoals het verdriet uniek over die éne hond gaat, is je liefde ook uniek voor die hond.

Een nieuwe hond verovert je hart weer helemaal opnieuw en je hebt er weer een unieke liefde bij Daar zijn onze harten groot genoeg voor, er is plaats voor een asiel.

en als jij weet welke hond het moet worden, een pup of asielhond dán ben je er vast klaar voor.
En ook al is je hart groot genoeg voor een asiel, begin er maar met ééntje

Gewoon je gevoel achterna gaan en zo te horen moet je weer lekker een hondje nemen!!

Dat is echt ontzettend persoonlijk.
Zelf had ik ook gevoelens als verraad. Maar wat hier ook al iemand schreeft. Je houdt van iedere hond appart, anders, ze hebben allemaal op hun eigen manier een speciaal plekje.
Dus een volgende hond gaat ook weer zijn eigen plekje vinden en krijgen bij jezelf.

Ik had ook niet verwacht van mezelf dat ik snel toe zou kunnen zijn aan een andere hond. En toch is het wel zo.
Daisy is augustus in geslapen. December is Indy gekomen.
En het voelt goed. Daisy is nooit te vervangen, Indy heeft haar eigen dingen waar ik weer gek op ben.

Het is, zoals al eerder gezegd, vooral heel erg persoonlijk.
Toen Charly twee jaar geleden overleed, hadden we na 2 weken een pup. Ik miste zo verschrikkelijk een Flatcoated in huis, dat was een gat wat de andere twee Golden-dames niet op konden vullen. Ean is zeker niet in de plaats gekomen van Ean; elke hond is anders en allemaal hebben ze hun eigen individuele karakters en hun plekje. Maar een Flatje in huis was wel weer heel erg fijn. Bovendien hadden we het anders "gepland". Ik was al aan het rondkijken naar Flatcoated-fokkers vanuit de veronderstelling dat Belle, onze ouwe Golden van toen 12 jaar, als eerste van de drie zou gaan. Maar dat bleek dus niet zo te zijn

Afgelopen zaterdag hebben we haar wel moeten laten inslapen Ean en Aisha zijn dus nu met zijn tweeen en dat is voorlopig goed zo. Over een jaartje of misschien 2 beginnen we wel weer aan een pup maar nu nog even niet. De twee die we nu in huis hebben, zijn eerst voldoende.

Onze Sari overleed begin november, alweer bijna 3 jaar geleden..
Half december hadden we 2 nieuwe honden. We misten het gezelschap van de hond om ons heen, konden niet wennen aan de stilte..

Zoals anderen ook al zeiden, dat is bij iedereen verschillend en moet je ook helemaal je eigen gang in gaan.

Ik heb mijn hond 28 april in moeten laten slapen, en a.s. zaterdag komt een nieuwe pup. Eerder als ik had gedacht, maar ja, de fokker die ik had uitgezocht, kreeg net een nestje en ben ik ervoor gegaan.

Gewoon doen, waar je jezelf het beste bij voelt en wat anderen denken, mooi aan je laars lappen.

Bedan is in januari overleden op een leeftijd van 13 maanden door een ongeluk. Aanstaande zaterdag komt hier een halfzusje van hem wonen. Voor mij voelt het goed dat er een aantal maanden tussen hebben gezeten en dat ik het hele traject van loops worden en dekking en erg veel van nest heb meegemaakt. Tuurlijk Dieber wordt geen Bedan maar zal wel de leegte op gaan vullen die Bedan achterliet. Ik heb absoluut geen gevoelens als verraad ed maar had echt tijd nodig om het verdriet om Bedan een plekje te geven. (ben het nog steeds een plekje aan het geven en huil nog regelmatig om mijn ventje)

Moos is 15 Januari 2008 overleden. Vera is 15 Maart 2008 geboren, en kwam dus begin Mei bij mij wonen.
Ik kan me nog herinneren dat ik de eerste week/twee weken na het overlijden van Moos absoluut niet aan een andere hond kon denken, terwijl het wel in de planning lag dat die er sowieso weer zou komen, ook voor Saar. Na een week of 2 kon ik er een beetje over na gaan denken, en later weer wat serieuzer gaan zoeken/advies aan mensen vragen. Ik meen dat ik ongeveer een maand na zijn overlijden op de lijst kwam voor Vera, die toen dus nog niet geboren was.

Het is voor iedereen heel verschillend, en zolang het voor jou goed voelt is het ook goed. Of de volgende hond er nu een dag later komt of een jaar later.

Griffin heb ik vorig jaar op 25 juli in laten slapen. (en ik heb er nog verdriet van)
Op 4 oktober is Boris bij ons gekomen en een paar weken later BigBoy .
Met BigBoy heb ik in het begin veel problemen gehad in mijn hoofd (hij lijkt erg op Griffin in doen en laten)
Iedere dag als ik naar huis reed vanuit mijn werk dacht ik Yeah dadelijk weer lekker Griffin kroelen,en dan thuis komen en BigBoy zien het was even slikken iedere keer weer.
Maar ik heb er geen spijt van dat ik het toch heb gedaan,want langzaam aan heeft Griffin zijn plekje gevonden in mijn hart.
En BigBoy begint een ander plekje te veroveren.

zoals een amerikaanse vriendin tegen me zei toen ik met hetzelfde probleem worstelde:
'nothing can replace the dog you lost, but you can always find a new one to love'

Ik ben toen inderdaad op zoek gegaan naar een andere hond en dat heeft eigenlijk nooit gevoeld als een vervanging voor de hond die ik verloren had, die had en heeft zijn speciale plekje in mijn hart.
Als graag een nieuw hondje wil moet je dat gewoon doen.
Sammy zou zijn baasje vast ook liever gelukkig zien dan treurend en verdrietig.

Ik zou gek worden zonder hond, hoeveel verdriet er ook is om het gemis... ik kan niet zonder hond.
Ik zou het zeker ook niet als verraad het zal immers nooit een vervanging van je andere hondje zijn, meer een nieuw vriendje, een nieuw maatje die je net zoveel liefde geeft als dat je Sammy hebt gedaan, en waar je net zoveel plezier mee gaat hebben als met Sammy, alleen allemaal net wat anders.

Tja mijn zus had een paar dagen na het ongeluk al een hond voor een nachtje. Ik was vrijwilliger in het asiel. Ze wilde graag wandelen met een hond, na de wandeling wilde ze nog een leuke middag er van maken, en aan het eind van de middag ach het is weekend, hij mag ook een nachtje blijven. Toch merkte ze toen dat het eigenlijk nog te vroeg was. Maar na 2 weken zat hij nog in asiel en is hem alsnog gaan ophalen (tussendoor is ze ook nog paar keer gewoon met hem gaan wandelen)

De hond van mijn ouders is vorige maand ingeslapen en mijn moeder denkt ook weer na over een hond. Uiteraard weer een oude herplaatser. Alhoewel ik niet durf te zeggen of er daadwerkelijk ook weer 1 gaat komen.

En asielhonden kunnen hartstikke leuk zijn. Wij hebben een aantal (3 schotse collie, en 1 duitse herder) zeer lieve honden er van gehad. 1 was een monstertje, maar dat wisten we ook van te voren. Zelf ook nog 2 schatten van tijdelijke opvangers gehad en mijn zus overigens ook nog een erg leuke opvanger gehad. Er zitten ook hele gewone honden in asiel hoor. Ze hebben lang niet allemaal raar gedrag hoor. Tja ze kunnen hun eigenaardigheden hebben, maar goed die krijgt je opgevoede pup misschien ook wel.

Ons vorige hondje hebben wij vorig jaar maart in laten slapen. Ruim 16 jaar en nierfalen. Wij wisten toen al een tijdje, dat wij na haar overlijden graag een Cavalier pupje wilden hebben.

Laika is 's ochtends ingeslapen en 's avonds zat ik met mijn kinderen een paar sites te bekijken van cavalier fokkers. Eén van hen had op dat moment een pasgeboren nestje liggen en wij vielen als een blok voor de moeder van dit nestje. De volgende dag gebeld, de dag erna gaan kijken en onze Tess direct gereserveerd.

Het duurde nog ruim 7weken voordat wij haar konden komen ophalen en dat was een goede manier om het overlijden van Laika te verwerken en een soort van af te sluiten en zo toe te groeien naar de komst van een nieuw puppekind. Een periode waarbij de kinderen zeer betrokken zijn geweest en wij ons allemaal goed hadden verdiept in de opvoeding van een nieuwe pup. Maar waar ook volop ruimte was om te praten over Laika.

Snel ? Misschien wel. Maar voor ons was het een goede manier en het voelde absoluut niet als een manier om Laika te vervangen.

Op 28 juli vorig jaar hebben wij ons meisje Irina in moeten laten slapen. Ik had destijds al contact met de fokker van Donata, onze "pup". Zij wist wat bij ons paste, ze kende onze Irina., had zelf een dochter van haar..
Op 4 augustus is Donata geboren. Donata komt uit een combi die mij op het lijf geschreven is. Sultan, onze achterblijvende reu, kwijnde weg zonder een CC-maatje. Uiteindelijk is op 4 oktober Donata bij ons komen wonen, ruim 2 maanden na Irina's overlijden. Irina was mijn wijffie, mijn allessie... Maar zonder Donata hadden wij én Sultan dit nooit getrokken. Donata heeft niet het plekje van mijn Rinus ingenomen. Zowel Irina als Donata hebben hun eigen, unieke plekje in mijn hart. Geen enkele hond kan Irina's plekje in mijn hart overnemen. Dat hoeft ook niet en dat kan/mag niet. Hetzelfde geldt voor Sultan en Donata... Irina missen we nog elke dag. Haar eigen plekje blijft voor altijd onvervulbaar. Maar Donata en Sultan hebben een even onvervulbaar plaatsje in ons hart.
Wanneer je klaar bent voor een nieuwe/andere hond is heel persoonlijk. Maar, geef elke hond in je leven zijn eigen unieke plekje in je hart, dat verdienen ze allemaal!

ladybird schreef:Wanneer jij toe bent aan een andere hond, dan moet je gewoon op zoek gaan naar een andere hond. De ene hond is geen vervanger voor de andere hond immers. Het zijn beide maatjes en hebben hun eigen plekje in je hart. Gewoon gaan rondkijken, je weet zelf wanneer het moment daar is.

Sluit ik mij helemaal bij aan!

Ik begrijp heel goed wat je nu voelt, die vragen over verraad en plaatsvervanging. Maar geen enkele hond kan een andere vervangen, en je zal Sammy nooit vergeten. Mijn beste maatje is al 9 jaar van me weg, maar ik mis haar nog steeds en geen andere hond zal haar ooit vervangen. Maar dat wil niet zeggen dat mijn huidige hond niet even belangrijk voor me is.
Het hangt er gewoon vanaf hoe jij je erbij voelt, bij een nieuwe hond. Als je nu nog met een 'verraad' gevoel loopt, dan moet je het misschien rustig aan doen en een tijdje rouwen. Je kan ook op je gemak een asiel bezoeken, misschien zit daar wel een hondje waar je direct een goed gevoel bij krijgt? Geen plaatsvervanger, maar een nieuw leven waar jij voor kan zorgen, een hondje dat bij jou net zo'n goede thuis krijgt als je Sammy gegeven hebt.

Wanneer jij er klaar voor bent.
Ik denk dat ik binnen een week al een andere hond zou hebben.

Wij zitten hier in dezelfde situatie. 1 Mei hebben we onze Landseer Caya moeten laten inslapen.
Vanaf half Maart ging het al niet goed met haar. Ze trok met haar rechter voorpoot.Na veel da bezoeken en da aan huis en later röngenfoto's kwam vast te staan, dat ze botkanker had.
We hebben toen een hele moeilijke beslissing moeten nemen.

Maar wat is je huis dan opeens leeg en je mist je maatje overal.

We hebben de fokker toen gebeld via wie wij Caya hadden om het hem te vertellen.
Een week later belde hij ons, dat er in Duitsland pups waren geboren van een reu van hem en hij stuurde meteen de link door van die fokker.
Dan ga je toch eens even kijken op die website.

Nu krijgen we half Juli weer een pup.
Het was ook eigenlijk niet de bedoeling en we voelden het als verraad aan Caya.

Maar het was een kans die we onverwacht kregen , omdat die fokker een goed woordje voor ons had gedaan en hij het fijn vond als een van de pups bij ons terecht kwam.
Er zijn voor de Lanseer over het algemeen wachtlijsten en die kans hebben we dan toch maar benut.

Nu begint het schuldgevoel een beetje naar de achtergrond te raken en beginnen we ons langzaam te verheugen op reutje Noah.

Maar Caya was ons meisje zal altijd een speciale plek houden in ons hart .We hebben haar na de crematie naar huis laten komen en ze blijft ook hier bij ons.

Je moet doen wat je gevoel je ingeeft. Wij hebben 4 jaar geleden onze pup van 10 maanden moeten laten inslapen. Al na een paar maanden hadden wij een nieuwe pup, het voelde goed. Helaas is hij met 8 maanden bij mijn voeten ingeslapen (bleek zijn hart niet goed). Nu pas na drie jaar zijn wij opnieuw aan een pup begonnen. Je moet je gevoel volgen, het is nooit een vervanging. Dus voel je absoluut niet schuldig!!

Bedankt voor al deze reacties.
Het is wel duidelijk dat het voor iedereen anders werkt.
Ik ben stiekum toch wat gaan kijken op de site http://www.ikzoekbaas.nl" onclick="window.open(this.href);return false; en daar zag ik wel wat hondjes op die mijn hart sneller deden kloppen.
Ik heb het asiel gebeld en wat informatie over de desbetreffende hondjes gevraagd maar ze waren helaas te beschadigd (onzeker en bijtgedrag) dat ik dat niet zo goed aandurf.
Ik twijfel ook nog over toch een pup maar ben er nu wel van overtuigd dat als het ware hondje voor ons zich aandient dan weet ik dat en zal ik niet twijfelen om hem een liefdevol thuis te geven zoals we dat ook aan Sammy hebben gedaan.

Groeten Rinki

Toen Baco weg was heb ik vrij vlot Van Gils in mijn leven gekregen en die twee zijn niet te vergelijken wat ik met baco had zou ik met geen enkele hond kunnen hebben mee, maar daarom is Van Gils me niet minder lief, maar wel anders,
De Dood van DuCain heb ik nog geen plaatje kunnen geven, maar mocht er ooit weer een nader komen dan heeft dat niet met Ducain te maken.
de honden die zijn geweest hebben zo`n pootafdruk achter gelaten, dat zal altijd anders zijn als wat komen gaat.
heeft ook niets te maken met trouw naar je overleden hond toe, want die zou je ook het liefste gelukkig zien.
maar het gevoel wat jij erbij hebt

Gecondoleerd met jullie verlies!

Op 10 mei zijn wij op 5-jarige leeftijd onze kaya kwijtgeraakt. Ze moest een paar bultjes weglaten halen, maar tijdens de narcose is ze in shock geraakt en kreeg een hartstilstand.

We hadden/hebben naast Kaya nog een mopsje van net 1 jaar Sprokkel en Cody de beagle van 7 jaar. We hadden zoveel verdriet dat we bij de fokker langsgegaan zijn, en zij hadden toevallig een nest waarbij 1 pup over was. Wij gaan kijken en waren meteen verliefd. (fatinat al sjark is de fokker)

Kaya mis ik nog elke dag , maar als ik dan die kleine Stamper (Bhamini Fatinat AL Sjark officieel) zie rond banjeren, met een vrolijke Sprokkel er achteraan, brengt me dat weer heel veel plezier.

Kaya kan nooit vervangen worden, maar de liefde die je weer voelt voor je nieuwe hondje maakt het verlies dragelijkler.

Ik heb mezelf ook wel aangepraat dat 1 mops geen mops is, dus dat we er echt 2 van in huis moeten hebben (ben helemaal weg van het karakter van die clowntjes)

Baco schreef:Je moet doen wat je gevoel je ingeeft. Wij hebben 4 jaar geleden onze pup van 10 maanden moeten laten inslapen. Al na een paar maanden hadden wij een nieuwe pup, het voelde goed. Helaas is hij met 8 maanden bij mijn voeten ingeslapen (bleek zijn hart niet goed). Nu pas na drie jaar zijn wij opnieuw aan een pup begonnen. Je moet je gevoel volgen, het is nooit een vervanging. Dus voel je absoluut niet schuldig!!

Zo zeg, das niet niks hoor!