Pinksterweekend, zaterdagochtend. Over 2 weken gaan we op vakantie. `s Ochtends lekker onder het genot van een kop koffie in de zon een lijstje gemaakt van de vakantieboodschappen die we die dag nog moeten doen. Het loopt uiteindelijk allemaal anders. Rond 10.55 gaat de deurbel. Bij het open doen van de deur even een kort moment van onoplettendheid en weg is ze. Aiki, onze jongste van 14 maanden rent de voortuin in. Ik ben boven en hoor mijn man haar roepen en dan. Een klap , een gil van mijn hond. Ik vlieg naar beneden en loop naar buiten. Een van de jongens die aan de deur was komt aangelopen met de oudste hond in z`n armen en zegt; deze is oké maar Aik is aangereden. Vervolgens komt mijn man eraan met de kleine in z`n armen. Hij zegt direct; dit is niet goed. Ik zie dat ze bij is en zie zo snel geen verwondingen dus in al mijn nuchterheid * stel ik voor haar eerst even op de grond te zetten om een en ander te bekijken. Hij zet haar neer en ze verroert zich niet meer. Foute boel.
Gelukkig heeft onze DA zijn praktijk zo`n 5 huizen verderop en weet ik dat er spreekuur is tot 11.00 uur, die zijn er dus nog wel en ik hoef niet te bellen. Met de hond in mijn armen loop ik naar de DA. Het spreekuur is nog bezig maar (uiteraard) mogen wij direct voor. Aiki heeft ondertussen geen kik gegeven, ze trilt een beetje maar dat was het ook wel. De DA wil haar zien lopen maar dat gaat niet, ze verzet geen poot. Eerst een kort onderzoek, het lijkt er goed uit te zien alhoewel er wel duidelijk iets mis is met haar achterhand. Ook heb ik nu pas gezien dat haar hele staart open ligt, hele diepe schaafwonden. Ook haar buik is een grote schaafwond. We vragen of we ons zorgen moeten maken. De DA geeft eerlijk toe daar nu nog niets over te kunnen zeggen, eerst moeten er foto`s gemaakt worden, wat er wellicht van binnen allemaal mis is valt uiteraard zo niet te zien. Aiki wordt onder narcose gebracht en ons wachten begint. Ondertussen is bij mij en mijn man de adrenaline uitgewerkt, waren we eerst zo rustig en doeltastend, inmiddels zijn we beiden bijna flauw gevallen en staan we te trillen als een rietje. (jammer dat je in zo`n situatie er niet aan denkt om je sigaretten mee te nemen, God wat snakte ik naar een sigaret). Ik fluister naar mijn man dat we onze vakantie wel kunnen vergeten, Aik gaat voor. Hij zegt dat we maar uit moeten gaan van het ergste, mijn gevoel zegt juist dat het mee valt maar het lijkt me wijs dat voor me te houden.
Na een half uur ( 15 minuten/twee uur?? Ik heb geeeeen idee) komt de DA even de wachtkamer binnen “het ziet er goed uit, het valt mee”, ze werkt nog eerst een spreekuurpatiëntje af en dan mogen we het vonnis aan horen. We krijgen de foto`s te zien, na een lang verhaal over wat er allemaal wèl goed is (wat interesseert mij dat nou? Ik wil weten wat er niet goed is
), zien we de foto`s van haar bekken. Twee breukjes. Hele nette breukjes, het bot is niet volledig door en alles staat nog keurig op z`n plek. Verder geen inwendig letsel en enkel (op haar staart na) wat kleine dingetjes, nageltje eraf etc. Gelukkig is het nog een hele jonge hond en met zo`n drie weken (bench) rust zou alles weer in orde moeten komen. Haar staart zit in roze met rode hartjes verband ingepakt, het is bijna schattig. We krijgen flinke pijnstillers mee en moeten om de drie dagen terug om het verband te laten verwisselen. Mijn man haalt de auto en we mogen een brancardje lenen, op naar huis. Die brancard was trouwens een geweldig idee, het heeft een hoop makkelijker gemaakt. * later hoorde ik van mijn man en andere mensen die het hebben zien gebeuren dat ze vol is overreden door het linkervoorwiel, vandaar dat mijn man er vanuit ging dat het helemaal mis was en ik niet.Gelukkig is het prachtig weer dus we installeren Aiki buiten in de schaduw. Wat een hoopje ellende.
Ze heeft drie dagen vrijwel constant gepiept, zo sneu. We merkten dat ze af en toe harder ging piepen en dan wilde ze blijkbaar op haar andere zij liggen, zelf opstaan kon ze echter niet dus helpen we haar daarbij maar af en toe doe je iets niet goed en dan die akelige schreeuw van haar, zo rot. Je hart breekt ervan. De eerste dagen heeft ze enkel gelegen en kon ze met veel pijn en moeite eenmaal per dag zich oprichten om een paar stapjes te doen voor een plas. Benchrust is niet nodig, ze kan simpelweg niks anders dan liggen. Zij slaapt niet en wij ook niet. Ik zie dit niet zo snel goed komen. Ik voelde me zo machteloos. En dan, maandagavond: we zijn met de honden boven en ineens staat Aiki op en waggelt naar de drempel, dat doet ze normaal ook; het is haar signaal: baas, ik moet uit!. Stomverbaasd zijn we. We leggen haar brancardje klaar; ze loopt er zelf op en gaat liggen. Wij tillen haar naar de tuin en ze hobbelt zó weg. De tranen staan in mijn ogen, het gaat beter, het komt goed!! En wat is ze voorbeeldig braaf!
Ze struint voorzichtig nog een beetje in de tuin en gaat uiteindelijk zelf weer op haar brancardje liggen, blijkbaar is het genoeg. Vanaf die dag gaat het elke dag met reuze stappen vooruit. Op donderdag gaat het verband van haar staart, die ziet er niet fraai uit. Volgens de DA moet het nu gaan helen door de open lucht, voor de zekerheid krijgen we een kap mee (ik vind dat idee direct drie keer niks, ze is al zo zielig en dan een kap op?)gelukkig blijft ze een zeer braaf patiëntje (terwijl het normaal echt een dondersteen is) en zit ze er vrijwel niet aan. Op zondag durf ik toch te denken dat we wel op vakantie kunnen, ze is weer helemaal op de been. De opvang die wel geregeld hadden is voor haar echter geen optie (te veel honden en alles lekker los in de wei) dus we vragen goede vrienden of ze bij hen mag komen. Gelukkig, het kan.
Bijna twee weken later, donderdag. Zekerheidshalve gaan we nog even naar de DA voordat we zaterdag op vakantie gaan. Deze is stomverbaasd, wat een vooruitgang! Benchrust (wat ze overigens niet gehad heeft, ze bleef braaf in haar mandje liggen) is niet meer nodig, ze geeft zelf wel aan wat ze wel en niet kan. Gewoon een beetje voorzichtig zijn, zeker met andere honden en haar niet laten springen, kortom: laat maar gaan, dat gaat wel goed!
We zijn nu vier weken verder en het gaat top met ons wonderhondje. Haar staart is nog wat rommelig, ze heeft kale plekken maar ja, lekker belangrijk en als ze rent heeft ze af en toe een eigenaardig schattig huppeltje. Zo lang ze geen pijn heeft vind ik het allemaal prima.
Wat een nachtmerrie is het geweest. In mijn jeugd hebben mijn ouders twee honden verloren door een aanrijding dus ik ging er eigenlijk vanuit dat een aanrijding per definitie het einde is, het hoeft gelukkig niet zo te zijn. Mijn wonderhondje! Trouwens bijzonder om te zien hoe onze oudste er op gereageerd heeft, onze moeder Theresa. Ze is zo voorzichtig en lief geweest, dat voelen ze toch mooi aan. Echt heel lief.
en realiseer me dat de guppekop al het geluk van de wereld heeft gehad. (ik hoop niet dat ze nu in een keer al haar geluk verbruikt heeft..)