Het HondenForum

Hoe ben je precies in aanraking gekomen met je ras? Uit een boekje, op internet, via een kennis,...?

En wat was er precies dat je zo aantrok in jouw specifieke hond(en) dat je hem/haar gekozen hebt? Uiterlijk, karakter, sportmogenlijkheden, de welbekende 'klik',...of een combinatie van voorgaande?

Ben benieuwd wat eruit komt, soms hebben mensen best bijzondere/leuke verhalen.

Mijn Herder omdat ik een hond voor de africhtingssport zocht, russells heb ik leren kennen in mijn paardentijd.

De altdeutsche hutehund heb ik leren kennen toen ik mijn opleiding dierverzorging volgde, een van mijn docente had een prachtige reu waar ik op slag verliefd op was. Ik ben toen na gaan vragen en heb veel gegoogled over het ras. Toen ik op mezelf ging wonen wist ik het wel dat werd er zo een. Toen moest het zusje van haar hond herplaatst worden en dat was Jola. Ik kende haar al want ze was wel een mee geweest en ik had al vaker met haar getraind. Zo is Jola bij ons gekomen.

De australian shepherd kende ik nog eerder daar was ik al verliefd op geworden van een plaatje in een honden enceclopedie, in mijn eerst bezochte hondenshow kwam ik een prachtige reu uit amerika tegen en wist ik het zeker Maar toen kwam Jola dus nog eerder op mn pad en was ik de aussie alweer een "beetje" vergeten. Tot we in het bos liepen en er iemand met 2 aussies langs liep en mijn vriend opslag verliefd was. Ik wou eigenlijk als 2e een oudduitse herder, hij liever een aus. Ik keek even bij de puppies op de site van de ASCN tijdens mijn zoektocht naar een fokker voor een ODH en vond zo Odin. Een betere keus hadden we niet kunnen maken

Ik zocht handzaam, zelfstandig en ik ben een patriot, dus ik ging voor Nederlands.
Door de stabij leerde ik de wetter kennen (die nog leuker is).
En die Cubaan kwam doordat onze zoon een vriendinnetje kreeg wier moeder ze fokt.
En toen waren wij ook verliefd

Ze stond op dierenasiels.com. Sindsdien verzot op buut'nlandertjes.

Uit een boek en toen ben ik bij een clubmatch gaan kijken.

een Cane Corso, door Patricia, een kennis van een ander forum,
en bij Marga de fokster van Gillebil, die heeft een heleboel leuke CC`s
omdat ik geen bullen meer wou in verband met hun gezondheid, , dit ras, en absoluut geen spijt van hoor.
Ik kan met hem lezen en schrijven,
of er ooit een tweede CC bij komt weet ik niet, misschien aan ander ras misschien een CC dame
ik hoeft voorlopig nog niet te beslissen

Toen we op zoek gingen naar een hond in het asiel waren er bepaalde rassen die we niet wilden, maar verder kon het alles worden, van een Chihuahua tot een Duitse Dog, zolang er maar een klik was.
Het is uiteindelijk een Golden Retriever geworden.

Als tweede hond wilden we wat kleins omdat Anouk niet zo dol is op grote honden.
Yoda kwam toen via een vriendin op mijn pad.
Ook dus niet specifiek gezocht op een rashond, we wilden óf een "ongelukje" óf een asielhond, liefst het laatste maar er zaten geen pups in het asiel en ivm Anouk haar angsten wilden we gaan oudere herplaatser met mogelijk weer verborgen angsten die niet verteld zouden worden door het asiel.

Na de golden op zoek naar een maatje kleiner. Via internet aan het zoeken gegaan en qua karakter en uiterlijk uitgekomen bij de stabij.
Hierna bij verschillende mensen gaan kijken hoe ze in werkelijkheid waren.
Ingeschreven bij de vereniging en op de puppywachtlijst.
Ondertussen met fokkers in aanraking gekomen door het stabij/wetterforum en uiteindelijk bij de fokster van Simy.
We waren al snel helemaal verliefd op het ras.
En hebben er dan tot nu toe ook nog geen ietsiepietsie spijt van en er gaat een 2e in huis komen.

Ik geloof dat ik dit verhaal al eerder heb verteld, maar ik ben per ongeluk verslingerd geraakt aan het collieras doordat ik na de dood van mijn eerste man een hond wilde. In 1985 nog nooit van broodfokkers gehoord dus op zaterdag de advertenties doorgespit. En jawel hoor, in het oosten des lands stond een advertentie van een (inmiddels beruchte) broodfokker die adverteerde met wel 20 rassen :N: .
Er naar toe getogen en in een grote schuur, tussen allemaal kennels tot de nok toe gevuld met allerhande pupseltjes, viel mijn blik op een drietal teddybeertjes. Ik in het hok en beertje nr. 1 stortte zich boven op me, beertje nr. 2 volgde al snel maar beertje nr. 3 zat mij zo eens peinzend met een scheef koppie op te nemen. Begon toen te kwispelen, steeds harder, stond toen op, liep op me af en legde haar pootje op mijn knie.
En toen lag ik natuurlijk plat. Heb haar opgetild, gevraagd naar de prijs (850 gulden, natuurlijk zonder stamboom! ) en nog even geïnformeerd naar het ras.

Bleek het om een 'originele' lassie te gaan . Enfin, nooit een seconde spijt van gehad. Robyn is 12 jaar lang mijn trouwe schaduw geweest en toen ze uiteindelijk doodging wilde ik nooit meer een andere hond. Want er kón gewoon geen tweede zijn als zij.
Nou ja, dat klopt ook wel, maar na een paar jaar heb ik toch maar weer een nieuwe collie genomen. En inmiddels ben ik dus al weer een heel stel collies verder.

Samara omdat ik opzoek was naar een 2e hond, ik heb allerlei asiels opgezocht en gebeld en afgelopen maar vond daar niet een hond die erbij paste, en zo kwam ik op internet terecht en kwam bij een stichting waar ik al eens geld aangeschonken had... ik zag een hond die me aansprak maar die ging door omstandigheden niet door, toen ging de telefoon en de stichting had ene hond zitten die heel nodig een huisje zocht en mijn situatie zou ideaal zijn voor haar, het was overogens precies de hond die ik niet wilde ivm haar grote angst... ze is toch naar ons gekomen en wat had de stichting het goed... geen seconde spijt gehad.
Bowie kwam omdat Tyson 3,5 jaar geleden geopeerd werd aan een tumor en ws nog maar een half jaar televen had ( zijn er 3,5 geworden ) en Samara nog niet als enigste hond zou kunnen leven in huis.. omdat het karakter van een windhond me erg aansprak keken we daar weer na, pleegmama van Samara belde dat ze ene nest pups hadden vanuit Spanje en gaan kijken een paar keer en uiteindelijk Bowie uitgezocht.... vaak spijt van gehad maar na een jaar of 1,5 of 2 jaar gingen we steeds meer aan elkaar wennen en nu is het ook gewoon een tophond, met gebruiksaanwijzingen en je moet haar liggen ja of nee maar voor ons een hele goede hond.

Onze eerste hond Nathan was een Bouvier. De oom van mijn man was een ( erkende) fokker.
Toen een asbakje, die kreeg ik via een kennis. toen nog 25 gulden.....

En de Jack,s via een kennisje, die een superdrukke had, maar ozo lief.
Mijn eerste Jack was ook een macho en deze twee die ik nu heb zijn allebei doetjes.

Wij hebben een kruising, maar onze eerste hond was een kooiker. We zochten op internet naar mooie langharige rassen, en we werden spontaan verliefd op de kooiker.
De stabij hadden we ook gezien, en vonden we ook mooi.
Op MP stond een nestje stabij/kooiker kruising!
Ideaal toch?

via een asielhond dat een kruising border/austalian shepherd was. ik verdiepte me in het ras van de aussie en was daarna helemaal verkocht

Mijn moeder zag begin jaren '70 eens een hondje lopen. Ze wilde nooit een hond, maar zei tegen mijn vader dat áls er een hondje zou komen het zo'n hondje moest worden. Het was een kooikerhondje wat ze had zien lopen en zo kwam er zo'n 20 jaar later een kooikerhondje in huis.

En mijn specifieke honden? Met Bente (de gezinshond) gingen we een nestje fokken, ik mocht een pup uitzoeken en houden. Dit was een moeilijke keuze, maar ik koos voor het meest gestoorde exemplaar . Dit is Beetle.
Op een gegeven moment was ik (bijna) in de gelegenheid om zelf aan een pup te beginnen. Er was een teefje waar ik heel graag een pup van wilde. Toen besloten werd dat zij gedekt werd stond voor mij vast dat ik daar graag een pup van wilde. Dit werd Lumi.
Vorig jaar moest een zoon van Beetle door het overlijden van zijn baasje herplaatst worden, hier hoefden we niet over na te denken, Vincent mocht komen.

Na jaaaaaaaaaaaaaren bij mijn ouders te hebben gezeurd heb ik toen ik 17/18 was de stoute schoenen aangetrokken en met een vriendin die een rijbewijs en auto had naar Antwerpen gereden.......en je raadt het al daar dus een pupje gehaald (want dan konden ze me niet terugsturen omdat de markt af zou zijn eer ik thuis zou zijn )
Het was een black&tan kruisinkje die helaas na een week en een hele vette dierenartsenrekening was overleden ten gevolge van Parvo.

Maar mijn ouders waren wel om en er mocht een nieuwe hond komen maar geen herderachtige hond. Het werd een Rottweiler van 6 maanden die helaas levensgevaarlijk bleek in onze onervaren handen, we hebben hem herplaatst maar ik vrees dat we er beter aan hadden gedaan hem in te laten slapen want ik geloof dat hij daarna een soort eenzame opsluiting tegemoet is gegaan. Maar ja wij dachten dat het onze opvoeding was waardoor hij zo aggressief was maar na de ouderdieren te hebben bekeken en de kennis die ik nu heb weet ik wel beter.

Toen echt super serieus op zoek gegaan met de hele familie en zo is de eerste leonberger in huis gekomen en ditmaal wel van een goede fokker en een half jaar later gevolgd door een herplaatser en in die tijd (1983)maakte ik ook kennis met de Grand Basset Griffon Vendéen en dat zou ik ook heel graag nog eens hebben.
Enkele jaren later kwamen er nog 2 leonbergers en in 1989 'per ongeluk' de eerste newf en toen ging het mis want binnen enkele jaren hadden we er 10 en werd er ook heel serieus gefokt en dat duurde tot 2005 toen we (enkele jaren daarvoor)besloten naar Frankrijk te gaan verhuizen. En dan wilden we graag afbouwen qua newfies en te zijner tijd overstappen naar de lang gekoesterde droom de GBGV.
Omdat we alleen nog oudjes hadden is het afbouwen wel wat erg snel gegaan en toen er in 2006 nog maar 2 newfies waren is onze eerste Grand gekomen. Inmiddels 3 grands en hebben we begin dit jaar ons eerste nestje gehad en als het goed gaat over 4 weken ons tweede nest.....

De Hovawart heb ik op de een of andere vage manier al van kinds af aan in gedachten. Mijn moeder kan zich herinneren dat er een b&t hovawart op de cursus zat waar ik als klein meisje met mijn moeder mee naartoe ging.
Toen ik oud en 'wijs' genoeg was om een eigen hond te nemen stond 1 ding vast. Het móest een Hovawart worden. tot ik me in het ras ging verdiepen en toen leek het me niet de meest makkelijke hond voor eerste hond.
Bowie is toen gekomen omdat een Hovawart toen nog een maatje te groot leek te zijn en er een ongelooooflijk lange wachtlijst was. Die twee dingen samen besloot mij een ander ras te kiezen.

Onze eerste hond hebben we van onze opa geerfd. Met deze kruizing ging in behendigheid doen. Daar zag ik natuurlijk veel border collies die allemaal over de parcoursen vlogen. Toen mijn oudste zus uit huis ging en voor een hond in het asiel ging kijken raadde ik haar een zeer leuke schotse collie aan. De eerste volgende Schotse Collie teef in dat asiel namen we ook mee. Bij de volgende werden we al zelf door het asiel gebeld en die ging met mijn andere zus mee. Toen ik zelf ging nadenken over een eigen hond, ging ik eigenlijk eerder voor de Schotse Collie korthaar. Ik wilde een hond waar ik leuk mee kon sporten, maar was niet helemaal zeker of ik een border collie kon geven wat hij daadwerkelijk nodig had. Uiteindelijk toch eerst voor een border gekozen, omdat toch eigenlijk mijn eerste droom was. Die Schot die komt er ook nog wel in de toekomst, want ik blijf het toch prachtige honden vinden met een heerlijk karakter!

Mijn eerste hond kwam uit het asiel en haar heb ik gekozen omdat zij haar kop op mijn schoot legde, mij toen aankeek en een keer diep zuchte..... ik was verkocht.
Ik ging voor een Herder achtige maar het is toen een kruising Duitse Staande X Heidewachtel geworden.
Ik vond haar (ik schaam mij bijna) errug lelijk maar wat een geweldige hond was dat.
Daarna stond voor mij vast: ik wil in de toekomst weer een jachthond.
Toevallig een keer op markplaats zitten snaaien, wij waren erover uit dat wij eerst nog geen andere hond wilden, wij hadden twee honden en die zijn binnen 1 jaar ingeslapen dus dat was even genoeg maar goed, ff op internet snaaien naar een Duitse Staande en ja hoor....daar was onze Nilsson.
Ik zag hem en wist: dat is hem!!
En nu 3 jaar later is hij het nog steeds.

Ik blijf altijd een zwak houden voor een Duitse Herder maar voor mij is een staande jachthond het einde!

Ik wou een hond, en toen keek ik op dierenasiels.com en zag ik Kenzo staan. Meteen gebeld voor een afspraak en 2 dagen later hebben we hem opgehaald.

Nadat Candy overleden was ben ik in een dip geraakt. Ik was toen 12. Ging slecht op school, vaak ziek enz. Mijn moeder heeft toen een gesprek gehad met de dokter en die opperde dat een nieuwe hond misschien wel wat zou zijn. Vier maanden later (eind september '98) op een woensdagmiddag heeft mijn moeder me meegenomen naar het asiel en ik mocht uitzoeken zei ze. Ik heb dat huilend gedaan. Bowie zat in de een na achterste kennel en was helemaal over de zeik dat ik voor zijn kennel stond En hem wilde ik hebben. Mijn moeder kreeg zowat een hartverzakking, maar ik mocht best even met hem op de speelweide. Daar kwam hij los Vrijdag hebben we hem opgehaald en ik ben nog nooit zo blij geweest als die dag.

Toen ging ik zeuren voor een tweede hond. Dat deed ik bij candy ook al jaren, maar het lukte niet. Bowie was aso met veel vreemde honden, dus ik vertelde m'n moeder dat het leuker voor hem zou zijn als hij een eigen vriendje/vriendinnetje had.
Maar het antwoord was nee.
Toen zat er een duitse herder in het asiel, en dat is een ras waar mijn moeder een zwak voor heeft. Bowie mee naar het asiel om samen te gaan wandelen, maar de twee heren moesten elkaar niet. En toen kwam er een ongelooflijk geschreeuw uit de quarantaine. Daar zat Pasha. 4 Maanden jong nog maar. Bowie spitse zijn oren en begon te piepen. Pasha uit de kennel gehaald en die twee waren dikke vrienden gelijk. Thuis pas mee opgezocht over de Kelpie, maar het bleek een ras te zijn wat toch wel bij ons past!

Zaba en Diezel zijn er bewust bij gekomen. MIjn moeder wilde graag een Bouvier en Zaba kwam als vriendin voor Diezel via een kennis.

Op vakantie.
Wij hadden plannen om in de toekomst een Sint Bernard te nemen, totdat wij bij het appartement in de bergen een grote, zwarte lobbes voor de deur zagen liggen. Op slag verliefd en na het voorbereidende werk hebben wij er dus ook maar een in huis genomen. De Sint Bernard komt later wel.

Als kind logeerde ik altijd bij mijn tante in de weekends en in de vacantie en haar buurvrouw had een collie van het oude type , een dark-sable ...Lassie en die hond vond ik geweldig mooi ..zo sierlijk en waardig en trouw en dat hooft die amandel ogen en die tip oren en lange snuit en dat typische loopje van ze , en vooral ook het karakter daar was ik als 6 jarig meisje al helemaal van onder de indruk !
Die hond zag niemand anders staan dan alleen maar haar ,hij volgde haar overal en daar ging zo'n sereen gevoel van uit ...hij zag me niet en bekeek me niet en dat wilde ik ook in een eigen Lassie
Het heeft gek genoeg heel wat jaren moeten duren maar 7 jaar geleden kocht ik toch mijn eerste collie ..... een totaal onverandwoorde aankoop uit de broodfok , hij komt uit het oostblok , maar ik had direct een klik met hem en heb hem willens en wetens mee genomen en er nooit spijt van gehad en hij heeft me alles gegeven wat ik zocht en toen was het hek van de dam alleen dit keer van een goede fokker en zo lopen er hier nu 4 schotten ....en ze hebben me niet teleur gesteld ...ze passen als een oude slof

We kenden de Groenendealer en Tervuerense al een tijdje omdat we vroeger toen we onze cocker spaniël nog hadden meeliepen met een Groenendealer teef en onze Cocker was de alpha reu en dat was de alpha teef. Zo liepen ze samen in de roedel. Ook gingen we vaak bij de fokker van die Groenendealer teef puppies knuffelen en helpen socialiseren en uitlaten zodra ze daar oud genoeg voor waren... Nooit aan gedacht om er zelf 1 te nemen. Totdat onze cocker spaniël werd aangereden tot de dood daarop volgde. Ik ben toen vrijwillig honden uit gaan laten van kenissen en getraind met die honden. Ook ben ik vrijwilliger geworden op het dierenasiel en heb een variëteit aan rassen uitgelaten, maar ik miste 1 ding.. mijn eigen hond. Het voelde echt alsof er een stukje van mij was overleden na Snoopy, hij ging overal mee naartoe met mij en was echt mijn maatje (van mijn 6e tot mijn 15e jaar moest nog 16 worden) 3 jaar volgehouden maar wel blijven zeuren om een hond maakte me echt niet uit welk ras (wel voorkeur voor cockers en herder-types, maar vaak wel de karakters van honden in het asiel de me aanspraken). Onderhand waren er weer een paar nesten geboren. Het nest in 2007 sprong er een reutje voor mij uit, maar die was al geplaatst (Tervueren uit Groenendealer) Uiteindelijk gingen we met de hele familie uit eten en de week daarvoor was ik met 2 pupjes langs huis gelopen en mijn pa vond de Tervueren teef wel echt eruit springen. Vervolgens kwam het zo dat mijn pa die wel leuk vond, en ik zo alleen... ik moest dan wel de verantwoordelijkheid weer dragen, ik viel van mijn stoel van verbazing toen mijn moeder hiervoor instemde want die wilde resoluut geen hond meer. Tranen in mijn ogen van blijdschap, weer mijn eigen hondje! Fokker opgebeld, 2 dagen gewacht en we konden onze 11 weken oude teef ophalen. Vanaf die dag wijkt ze niet meer van mijn zijde, 2 poten en 2 handen op 1 buik, mijn maatje mijn allessie! Ik ben nu verliefd op de belgische herder, vind alles prachtig aan ze zelfs het blaffen kan ik me niet meer aan storen... in 1 keer luisteren, en een will to please waar je eng van word... heerlijk! Moest er wel even aan wennen dat wel... maar een VZH diploma verder en agility-trainingen... voor mij is zij mijn toppertje

Jacht was min of meer in ons leven gekomen. Daarom moest het een jachthond worden. Van onze inmiddels gestorven leonberger had ik altijd zoveel haar, dus zo vaak stofzuigen dat ik graag een ruwharige wilde. Gewoon plukken als het nodig is.
Zo kwamen er 3 rassen in beeld, de Griffon korthals, duitse staande draadhaar en de cesky fousek. Vervolgens heb ik gekeken naar het karakter. Het scherpe van de duitse draadhaar past niet bij mij ( daarvoor ben ik dan soms te zacht) De laatste twee konden beide maar de cesky vind ik net iets mooier. Daarna ben ik op zoek gegaan naar in mijn ogen de beste fokster. En ik ben nog alle dagen blij met mijn grote vriend. Hij past perfekt bij bij en we zijn dikke maatjes.

Toen ik samen ging wonen zou er een hond komen.
Ik keek in de via via en daar stond een advertentie met dalmatier puppies, gaan kijken en verkocht. Dat was in 2003

Mijn eerste hond, Bouvier kwam op mijn pad als dumphond.
De tweede, Syberische husky kwam met manlief mee.
De derde, Mechelse herder komt uit het asiel, waar we naartoe gingen met de eisen, lief voor kinderen en boven de knie qua hoogte.
De vierde, X-windhond komt ook uit een asiel. Mijn man had in het verleden veel contact met windhonden en sprak daar altijd positief over. dat wekte mijn interesse in die magere dingen;-)
De vijfde, Galgo nadat ik zijn foto zag was ik zwaar verliefd. De windhonden hebben toch echt wel een grote plek in mijn hart gevonden.

De rottweilers omdat heel dat ras ons wel aansprak na zoeken wat we wilden. Uiterlijk en innerlijk.
De mechels omdat Leon met een hond wilde gaan werken. En door Kelly ben ik het ras wel gaan waarderen.
Zelf wilde ik al járen iets met een volgende hond gaan doen, knpv trok me het meeste. En tja... dan kom je al snel op de mechel uit. En absoluut géén spijt van. Mooie, allerte, werkgrage honden!
Oja, ik vergeet Birdy. Daar werd ik verliefd op toen ik haar foto zag staan. Was op zoek naar een buitenlandertje en zij werd het!

Toen in in het dierenasiel in rotterdam stage liep werd daar een zwarte Poedel X Malthezer pup binnengebracht, Sam.
Ik was op slag verliefd en dat was ook wederzijds, hij was heel bang en zo ziellig alleen in zon grote kennel dat ik toen hij binnen kwam even bij hem ben blijven zitten

Vervolgens hoefde ik de kennels maar binnen te komen en ''poedeltie'' te roeppen en daar stond hij wild te kwispelen

Toen was het helemaal volmaakt, ik mocht Sam van mijn ouders hebben! wij hadden Max en spike toen al en ze hadden kennis gemaakt en dit ging goed.

Maar de dag voordat hij mee mocht (na de verplichte quarantaine tijd) belde mn vader dat mn moeder zich bedacht had...

Ik was dus in tranen! en kon niet meer in het asiel stage blijven lopen

Niet veel dagen later werdt mijn schatje Spike op een leeftijd van net 1 jaar doodgereden, Sam was toen helaas ook al weg.

Sam spookt tot op de dag van vandaag nog door mn hoofd, en zo ook de poedel kruising, hierna ben ik ook gevallen voor poedels in het algemeen en toen ik met mijn vriend ging samen wonen mocht er dan ook een komen!

Op MP de advertentie van ''Schnoodles in de maak'' gezien en na contact besloten te reserveren en nu dus in huis te hebben.

En ja Sam, ik denk dat hij me nooit meer los zal laten.

Ik weet niet beter dan dat ik van kleins afaan altijd een duitse herder wilde hebben... mijn oom die elders in het land woont had er 1, misschien was dat van invloed al was dat niet de makkelijkste hond
Mijn ouders wilden niet echt huisdieren, en al zeker geen hond of kat..
Finn heb ik leren kennen via een vriendin wiens nieuwe vriend twee duitse herders had en daar africhting mee deed (wist helemaal niet wat het inhield..) ik vond hem helemaal geweldig in ieder geval toen ik hem ontmoette (Finn dan.. haar vriend was ook wel aardig )
Twee jaar later op mijn verjaardag vroeg ik naar hem en toen was er sprake van dat hij weg moest door omstandigheden. Ik zei toen gekweg dat ik hem wel wilde..hij is toen niet direct bij me gekomen maar via een omweg na twee maanden toch bij mij gekomen.
Bluf ontmoette ik met kerst 2007 geloof ik.. ik was op visite bij de fokster die ik via het internet had leren kennen, ik vond haar wel heel leuk.. een jaar later is ze bij mij komen wonen.