Het HondenForum

lekker aan de wandel op hemmeland en toen kwam er een dalmatier x aan met een gentle leader om ze snuit dus ik hou al wat in maar die man zei ''hij doet niks hoor'' dus we lopen door en die dalmatier x krijgt in de gaten dat tibo bang is en gaat ff vet achter hem aan rennen....tibo in de stress en rennen voor ze leven, helemaal uit zicht.Dus ik ook vet in de stress erachteraan maar ik ken niet rennen dus ik roep naar die man...''roep jij je hond ff, misschien komt die wel'' maar die luisterde natuurlijk ook niet......ik rennen,rennen,rennen (dat is bij mij dus niet zo snel ) en eindelijk zag ik tibo weer, helemaal aan het eind van het hemmeland (wel in de buurt van de auto ) maar hij dorst niet te komen want dalmatier x stond er ook nog maar die stond wel stil. Toen kwam die man er ook eindelijk bij en kon zijn hond pakken maar tibo kwam nog steeds niet en als ik heen liep, liep tibo weer verder weg Toen ben ik gaan zitten en heel lief tibootje gaan roepen en zowaar...hij kwam naar me toe en....sprong in me armen. Nou doen mijn honden dat nooit en lichamelijk contact houden ze al helemaal niet van dus hij was echt bang Nou wou ik eerst meteen weggaan maar dat heb ik toch maar niet gedaan want anders wil ie nooit meer mee dus vast en toch lekker gaan lopen maar hij vond er niet veel meer aan. Thuis gekomen was ie nog erg onder de indruk en hij viel meteen in slaap (amaar dromen en grommen in ze slaap )Gelukkig allemaal goedgegaan maar ik wou het ff kwijt. Vooral na dat verhaal van cady ben je toch banger....dat je er 1 kwijt raakt....zo ken dat zomaar gebeuren....brrrr

o verschrikkelijk nanna. 3 dagen.....ik zou gek worden!
Hoe is die teckel toch weer bij je terug gekomen?

Nanna schreef:Fijn dat je hem toch weer te pakken kon krijgen ondanks dat je niet "ken" rennen
Ik vind dit altijd heel nare situaties, ben er zelf eens drie dagen een kaninchen teckeltje door kwijtgeweest (die werd achteropgezeten door een groep honden).

Dat was toch het teckeltje van je zus? Of hebben jullie allebei zoiets meegemaakt met een Teckeltje?

Nanna schreef:

Moos schreef:

Nanna schreef:Fijn dat je hem toch weer te pakken kon krijgen ondanks dat je niet "ken" rennen
Ik vind dit altijd heel nare situaties, ben er zelf eens drie dagen een kaninchen teckeltje door kwijtgeweest (die werd achteropgezeten door een groep honden).

Dat was toch het teckeltje van je zus? Of hebben jullie allebei zoiets meegemaakt met een Teckeltje?

We hebben dit allebei meegemaakt. De mijne was een korthaar teefje, de moeder van het hondje van mijn zus (Sofie).
Ze is zoekgeraakt in de Soesterduinen, waar we wandelden. En teruggevonden in Amersfoort, waar we woonden. Ze was al 7 km. op weg naar huis (drukke wegen overgestoken!). Ze lag bij iemand als een lappenpopje in de tuin, helemaal doodmoe. Ze had een penning om dus die mevrouw belde me op. We zijn er met een reuzegrote bos bloemen op afgevlogen.

Da's ook wat zeg, allebei een Teckeltje een paar dagen kwijt

ja dat lijkt me de grootste nachtmerrie......ik moet ook de hele tijd aan die stafferd cady denken, die is nu gewoon al 8 dagen zoek!

Nanna schreef:

Moos schreef: Da's ook wat zeg, allebei een Teckeltje een paar dagen kwijt

Het is erfelijk
Maar ik kan je zeggen dat het je jaren van je leven kost.

Ja, dat geloof ik direct!
Ik vind het altijd enge situaties die naar mijn idee vaak onderschat worden; dat opjagen, of eventueel opjagen. Niet alleen door de bazen van de opjagende honden, maar ook door de bazen van het hondje dat zich op laat jagen. Een paar weken geleden ook weer, zo'n kleine kefferd die op afstand Vera aan gaat staan keffen, en zodra Vera zich zijn kant op beweegt paniekerig weg gaat schieten. Hou dat hondje *^#%)@^&# bij je! Niet voor mij of voor Vera, maar voor die vele andere honden die daar wel (en niet onterecht) door getriggerd worden.

Pff ik hoop het nooit mee te maken dat ik mijn honden een paar dagen kwijt ben. Ik geloof meteend at dat jaren van je leven is.

Gelukkig is het allemaal goed gekomen.

agossie Heb je wel met de eigenaar gepraat, dit kan je niet normaal noemen.

tibetaantje schreef:....tibo in de stress en rennen voor ze leven, helemaal uit zicht.Dus ik ook vet in de stress erachteraan maar ik ken niet rennen dus ik roep naar die man...''roep jij je hond ff, misschien komt die wel'' maar die luisterde natuurlijk ook niet......ik rennen,rennen,rennen (dat is bij mij dus niet zo snel ) en eindelijk zag ik tibo weer, helemaal aan het eind van het hemmeland (wel in de buurt van de auto ) maar hij dorst niet te komen want dalmatier x stond er ook nog maar die stond wel stil. Toen kwam die man er ook eindelijk bij en kon zijn hond pakken maar tibo kwam nog steeds niet en als ik heen liep, liep tibo weer verder weg Toen ben ik gaan zitten en heel lief tibootje gaan roepen en zowaar...hij kwam naar me toe en....sprong in me armen.

O vreselijk, en heel herkenbaar!
Ik had het een paar weken geleden, toen mijn tekkel werd aangevallen door drie honden: een xlabrador, een engelse bulldog en een bokser. Om een lang verhaal kort te maken: uiteindelijk wist ze weg te rennen, maar werd ze achtervolgd door de bokser. De eigenares wilde hem niet terugroepen 'want hij doet toch niets, en hij komt vanzelf wel weer terug'
Ik ben er ook amechtig achteraan gehinkepinkt, en vond haar bibberend bij het hek naar het parkeerterrein, met de bokser er gezellig dansend omheen Ik heb toen ook nog een extra rondje gelopen daar, maar gelukkig was Eeb het al snel weer vergeten (zij wel....)

Jeetje, kan me voorstellen dat je bent geschrokken.
Zo ben ik mijn eerste hondje verloren, die werd opgejaagd en kwam onder een auto!

Gelukkig dat het bij jou een stuk beter is afgelopen!

dat baasje zei alleen amaar...''hij doet niks'' maar dat weet tibo toch niet
volgende keer pak ik tibo gewoon meteen vast en zal ik toch wat zeggen tegen dat baasje....nu was ik alleen maar blij dat ik tibo weer had
tibo loopt nu toch anders op hemmeland merk ik....amaar om hem heen kijken (ik trouwens ook )

Ja kan ik me heel goed voorstellen!
Ik ben daardoor ook echt verandert, zo erg dat ik nu bang ben mn nieuwe pup los te laten...