Het HondenForum

Af en toe lees ik ze weer eens door.
Ook vanavond en terwijl ik het lees zit ik weer in compleet in die tijd, ben ik acuut weer daar op dat moment en de tranen rollen gelijk weer. Beleef ik het opnieuw.
Nog steeds de gevoelens van oneerlijkheid en boos....maar wat me ook aan gevoel overvalt is het feit hoe mensen hier je steunen, meeleven , tips geven en je een hart onder de riem steken tijdens ziekte en tijdens momenten dat ik de wanhoop nabij was zoals toen met Liam .
Het heeft me toen zo goed gedaan en nog wanneer ik het teruglees.

HF....en zijn leden. Toch een bijzonder iets met bijzondere mensen.

Ben ik met je eens MJ, soms is het koppensnellen, maar als er ergens stront aan de knikker is of verdriet dan staan de forummers voor elkaar...

Jij sterkte meis

Ik had een heel stuk geschreven maar...... doe wel gewoon zo dan weet jij voor jezelf genoeg.

Wat fijn als men zo met je meeleeft. Vond het ook best raar dat ik ineens aan Bassie dacht tijdens de wandeling..
Het is natuurlijk een groot verdriet wat niet zal verdwijnen.. het is dan ook goed als je het weer eens terugleest en weer over ze nadenkt

Ach, ik liep net buiten met de hondjes en moest ineens aan Liam denken.

kitty2 schreef:Ben ik met je eens MJ, soms is het koppensnellen, maar als er ergens stront aan de knikker is of verdriet dan staan de forummers voor elkaar...

Precies Kit!

Ik zal nooit die keer op Roggebotzand vergeten toen Bassie met ons meeliep op weg naar de auto.
Jij liep een heel eind vooruit en plotseling realiseerde hij zich dat je er niet was.
Cor en ik hebben toen naar je geroepen dat je een hond kwijt was (of zoiets) en toen kwam je teruglopen.

Ach, ik weet niet goed hoe ik het moet zeggen, maar ik vergeet dat nooit......
Toen was je het.....vrouwtje.

Ach ja die Bassie!! Echt zo'n hond die je niet snel vergeet, ook al heb 'm verder nooit gekend!!

blijft moeilijk he. dikke knuffel van mij

Tsja,dat is het hf ten voeten uit.Soms knetterhard,maar als het moet....

Ariane schreef:
Ik zal nooit die keer op Roggebotzand vergeten toen Bassie met ons meeliep op weg naar de auto.
Jij liep een heel eind vooruit en plotseling realiseerde hij zich dat je er niet was.
Cor en ik hebben toen naar je geroepen dat je een hond kwijt was (of zoiets) en toen kwam je teruglopen.

Ach, ik weet niet goed hoe ik het moet zeggen, maar ik vergeet dat nooit......
Toen was je het.....vrouwtje.

Gods ja, die freggel !
En dat gebeurde zoooo vaak. Bassie op zoek naar eten . Ouwe snaaierd was het.