Het HondenForum

En zo ja, in welke situatie?

Ja, mij
Toen ik tijdens een knokpartij tussen Marouck en Biène ze uit elkaar wilde halen beet Biène vol in mijn hand.

Nope gelukkig niet

Nanni meerdere keren helaas. Bij visite kon ze verstijven en dan opeens schoot ze vooruit en deed snel een hap.
Noah wil nog wel eens achter rennende kinderen aanrennen :N: Of ze dan ook hapt weet ik niet, ga ik ook niet testen. Noah durft als ze neidig is wel om zich heen te happen

Gisteren nog, ze zat met kap op in de bench en er moest nog een antibiotica pilletje bij in tijdens haar eten. Ergens ging er iets mis waardoor mijn duim ineens tussen haar kaak zat toen ik het pilletje in haar bek probeerde te stoppen.

Mij regelmatig tijdens het spelen, als ik niet oplet (Jamey wordt heel fel van sommige speeltjes en gaat dan in het wilde weg happen om hem te kunnen pakken/vasthouden)

En en keer toen ze met een andere hond aan het knokken was (eerste keer dat ze dat deed) en ik de honden aan de halsbanden uit elkaar probeerde te halen . Ik weet bijna zeker dat Jamey degene was die mij had gebeten, maar 100% zeker weet ik het niet, ik weet wel dat het sowieso niet op mij gericht was.

Nee, nog nooit.
Wel tijdens spel iets te hard happen, maar NOOIT gebeten, niet in ons en niet in een hond..

Nee, ook geen honden trouwens.

Maddox dreigt en snapt (gelukkig is hij veel vaker heel lief ), maar echt gebeten heeft hij maar een paar keer.

De laatste keer was toen hij Sam heeft gebeten, die twee zijn geen vrienden
Aanleiding?
Sam liep van de ene kant van de kamer naar de andere kant, zonder naar mij of Maddox te kijken, Maddy vloog van zijn plek en beet Sam van achter in zijn kuit.

Ja, DeeJay heeft mij eens "gebeten".. Welliswaar toen ik met hem aan het trainen was met de speurpijpjes, dus niet als aanval...
Hij had toen ipv het speurpijpje vol mijn duim te pakken (resultaat zwaar gekneusde duim). Hij heeft wel regelmatig gesnapt in het eerste jaar dat we hem hadden.

Pip heeft alleen in haar eerste puppytijd gehapt uit speelsigheid...

Nee, gelukkig niet. Geen mensen, geen honden of andere dieren.

Ja, twee keer. Een keer naar mijn vriend en een keer naar mijn broer.

Bijde keren wanneer Angel eten heeft gevonden ergens buiten en ze haar in een reflex aan haar halsband wegtrokken. Dan loopt het mis en hapt ze.
Twee keer raak met een soort van gekneuse schaafwonde op hun hand.

speelse bui dan bijten ze wel eens en hoe langer we spelen hoe feller ze worden dus dan word het wel wat harder maar dat is in spel. en dan kap ik het meestal ook af. Diego kent nu ook zachtjes/niet bijten dus dat scheelt ook wel.

Diego heeft mij 1x gebeten toen ivan en Diego even nodig vonden te snauwen naar elkaar (beetje rangorde in die leeftijd die ze nu zijn) en dat was net toen ik er tussen zat, normaal is het zo over en klaar maar nu zat mijn been er per ongeluk tussen maar dat was niet doorbijten ofzo.

en 1x heeft diego mij gebeten toen hij ergens niet mee eens was. maar dat was ook niet doorbijten maar alleen een blauwe plek. dat heeft hij daarna nooit meer gedaan.

Beiden zie ik niet snel bijten (overigens weet ik meer over diego te vertellen dan ivan omdat ik met diego train en ivan is de hond van mijn vriend).

Nee, alleen irritant met voortanden knabbelen.

Ja, Orpa, mij.

Tijdens haar eerste bevalling bij de eerste pup, toen ze in paniek naar haar buik hapte en ik mijn hand daar tussen stak.
Had ik mooi een blauwe arm.
Zij schrok erger dan ik

Nee, ze hebben nog nooit iemand gebeten.

Nee

Puchu nooit.

Kaya heeft wel gebeten, waarschijnlijk vanuit onduidelijke gezondheidsproblemen, want hoe gek het ook klinkt... ze was op die momenten niet in opgewonden of agressieve staat.
Eén keer een vrouw die voorbij liep, Kaya tilde haar kop op (om te snuffelen leek het) en gaf blijkbaar een razendsnelle knauw om nog net zo 'gemoedelijk' weer door te lopen. Ik liep er vlak achter en zag het niet eens, maar de vrouw schreeuwde 'AUWWW' en na mijn ongeloof liet ze een lelijke beurse plek op haar bovenbeen zien.
En een keer heeft ze mij in mijn gezicht gebeten, in dezelfde rustige staat... ze deed het terwijl ze kalm was, ging ook niet door en schrok zich te barste toen ik een brul gaf en was één en al onderdanigheid. Ik had een hoektand erin een halve centimeter onder mijn oog en een bijtafdruk over heel mijn wang, maar de schrik was veel erger en het verdriet ook.
Waarom ze het gedaan heeft? geen mens die het weet, ik heb het met de dierenarts besproken ook omdat ze vaker 'afwezige' momenten had en die dacht aan of een hersentumor of aan een bepaalde vorm van epilepsie.
We zijn nu alweer 2 jaar verder en het is niet meer voorgekomen, hersentumor is dus inmiddels ook uitgesloten en de afwezige momenten heeft ze niet meer, maar de voorzichtigheid wel. Zo laat ik haar niet meer vlak langs mensen lopen en let zelf nog steeds op de stand van haar ogen bij bepaalde situaties.
Toch iets in haar gedrag is nooit volledig uit te sluiten, dus ik hou haar nog altijd goed in de gaten bij situaties met mensen.

Reina heeft een jogger gebeten. Ze stond bovenaan een talud te snuffelen en in één keer kwam een wat ouder joggend mannetje naar boven. Ze schrok en begon hem aan te blaffen. Ik heb meneer een keer of 3 bijna gesmeekt of hij alstublieft even stil wou staan met de armen naar beneden. Maar nee, meneer trappelde met zijn benen, zwaaide met zijn armen, schreeuwde naar haar en toen ik vlakbij haar was, schopte hij haar en toen was het hap. Z'n broek was heel maar hij had de tandafdrukken in zijn been staan. Ik heb mij er weken ellendig over gevoeld

Caro. schreef:Kaya heeft wel gebeten, waarschijnlijk vanuit onduidelijke gezondheidsproblemen, want hoe gek het ook klinkt... ze was op die momenten niet in opgewonden of agressieve staat.
Eén keer een vrouw die voorbij liep, Kaya tilde haar kop op (om te snuffelen leek het) en gaf blijkbaar een razendsnelle knauw om nog net zo 'gemoedelijk' weer door te lopen. Ik liep er vlak achter en zag het niet eens, maar de vrouw schreeuwde 'AUWWW' en na mijn ongeloof liet ze een lelijke beurse plek op haar bovenbeen zien.
En een keer heeft ze mij in mijn gezicht gebeten, in dezelfde rustige staat... ze deed het terwijl ze kalm was, ging ook niet door en schrok zich te barste toen ik een brul gaf en was één en al onderdanigheid. Ik had een hoektand erin een halve centimeter onder mijn oog en een bijtafdruk over heel mijn wang, maar de schrik was veel erger en het verdriet ook.
Waarom ze het gedaan heeft? geen mens die het weet, ik heb het met de dierenarts besproken ook omdat ze vaker 'afwezige' momenten had en die dacht aan of een hersentumor of aan een bepaalde vorm van epilepsie.
We zijn nu alweer 2 jaar verder en het is niet meer voorgekomen, hersentumor is dus inmiddels ook uitgesloten en de afwezige momenten heeft ze niet meer, maar de voorzichtigheid wel. Zo laat ik haar niet meer vlak langs mensen lopen en let zelf nog steeds op de stand van haar ogen bij bepaalde situaties.
Toch iets in haar gedrag is nooit volledig uit te sluiten, dus ik hou haar nog altijd goed in de gaten bij situaties met mensen.

Dat is precies de, persoonlijke , reden waarom ik niks aan rottweilers vind
Ik kan ze niet lezen. Als ik naar een rottweiler sta te kijken vind ik het net zo'n plaatje waar je tegelijkertijd een oude heks en een jong meisje in kunt zien, je weet wel.
Dan denk ik, hij kan me zo wel een dikke lebber geven, maar voor hetzelfde geld heb ik hem vanuit het niets in mijn klauwen hangen
Ik kan er echt helemaal niks mee. Maar het scheelt ook dat ik vroeger eens een paar uur ben gegijzeld door een rottweiler, dat doet hun zaak ook geen goed

ja, mij toen ik 2 van mn eigen honden uit elkaar probeerde te halen, en bij mn ex een vingertopje afgebeten ook toen hij er 2 uit elkaar haalde.

Ja, maar niet uit agressie.
De eerste keer kwamen we een oudere mevrouw tegen die zelf een stafford van pup af aan had gehad en haar begon te knuffelen en aaien. Charlie stond op het punt te gaan wisselen en was overal in aan het happen.
Had haar gewaarschuwd, maar ze zei dat ze dat nog wel wist van haar vorige hond... Niet dus, toen Charlie in haar hand hapte met die loeischerpe puppennaaldjes schrok ze toch en trok ze terug... au! Ze had toch een flink gaatje in haar hand
Stom van ons allebei, gelukkig vonden zij en haar man het niet erg.

Bij mij heeft ze wel eens in m'n duim gebeten ipv in haar balletje. Gelukkig was het alleen maar flink blauw.

Een paar weken terug was de buurjongen met haar aan het stoeien met een flosje, zij verpakte het flosje en hij had heel dicht bij haar snuit vast... Tand door z'n duim, kon hij een tetanusspuit gaan halen. Inmiddels is hij een stuk voorzichter met spelen.

Nog nooit. Not even close. Hoop dat we dat zo kunnen houden, maar je weet het nooit...

Nee, Tirsa heeft nooit gebeten. Mijn duim heeft wel eens in de weg gezeten als we samen met een balletje aan het spelen waren, maar dat was mijn eigen schuld.

Snoopy heeft 2x een hondentrainer gebeten en 1x mijn vriend. Mij heeft hij ook gebrobeerd te bijten maar dat was dus niet raak. Mijn andere honden hebben nog nooit gebeten.

Samara en Bowie hebben nog nooit gebeten , Bowie wil wel eens tijdens het spelen happen in je armen of handen of kuiten maar dat zie ik zeker niet als bijten.
Tyson bijt absoluut, hij heeft van pup afaan al een lage bijtgrens en heeft mij of andere familieleden wel eens gebeten....

Ja Olijfje heeft mij dus gebeten toen ik haar een een Fb teefje uit elkaar wilde halen In mijn knie. De Fb had geen schram En Favo heeft ooit iemand gebeten in haar duim. Het signaal wat ze afgaf werd niet opgepakt, dus hap.

Mijn honden hebben gelukkig nog nooit gebeten.

Nee gelukkig nog nooit.
Zelfs niet als hij door een andere hond aangevallen wordt, doet hij helemaal niets terug.
Ik moet hem dan redden, het is wat dat betreft echt een sulletje.

Jaap* schreef:

Caro. schreef:Kaya heeft wel gebeten, waarschijnlijk vanuit onduidelijke gezondheidsproblemen, want hoe gek het ook klinkt... ze was op die momenten niet in opgewonden of agressieve staat.
Eén keer een vrouw die voorbij liep, Kaya tilde haar kop op (om te snuffelen leek het) en gaf blijkbaar een razendsnelle knauw om nog net zo 'gemoedelijk' weer door te lopen. Ik liep er vlak achter en zag het niet eens, maar de vrouw schreeuwde 'AUWWW' en na mijn ongeloof liet ze een lelijke beurse plek op haar bovenbeen zien.
En een keer heeft ze mij in mijn gezicht gebeten, in dezelfde rustige staat... ze deed het terwijl ze kalm was, ging ook niet door en schrok zich te barste toen ik een brul gaf en was één en al onderdanigheid. Ik had een hoektand erin een halve centimeter onder mijn oog en een bijtafdruk over heel mijn wang, maar de schrik was veel erger en het verdriet ook.
Waarom ze het gedaan heeft? geen mens die het weet, ik heb het met de dierenarts besproken ook omdat ze vaker 'afwezige' momenten had en die dacht aan of een hersentumor of aan een bepaalde vorm van epilepsie.
We zijn nu alweer 2 jaar verder en het is niet meer voorgekomen, hersentumor is dus inmiddels ook uitgesloten en de afwezige momenten heeft ze niet meer, maar de voorzichtigheid wel. Zo laat ik haar niet meer vlak langs mensen lopen en let zelf nog steeds op de stand van haar ogen bij bepaalde situaties.
Toch iets in haar gedrag is nooit volledig uit te sluiten, dus ik hou haar nog altijd goed in de gaten bij situaties met mensen.

Dat is precies de, persoonlijke , reden waarom ik niks aan rottweilers vind
Ik kan ze niet lezen. Als ik naar een rottweiler sta te kijken vind ik het net zo'n plaatje waar je tegelijkertijd een oude heks en een jong meisje in kunt zien, je weet wel.
Dan denk ik, hij kan me zo wel een dikke lebber geven, maar voor hetzelfde geld heb ik hem vanuit het niets in mijn klauwen hangen
Ik kan er echt helemaal niks mee. Maar het scheelt ook dat ik vroeger eens een paar uur ben gegijzeld door een rottweiler, dat doet hun zaak ook geen goed

Nee, dat zal hun zaak zeker geen goed doen

Ik vind (vond??) ze dus juist altijd heel goed te lezen, maar moet dus ook bekennen dat ik deze 2 keer totaal niet heb zien aankomen.
Nog altijd ga ik voor 95% voor iets van een 'black out' door welke oorzaak dan ook, maar ik kan stomweg niet volledig uitsluiten dat het toch iets anders is... en dus kijk ik helaas wel in bepaalde situaties of bij bepaalde blikken uit en sta niet meer totaal onbevangen tegenover haar.
Ik vind het erg verdrietig hoor, want wellicht heeft ze er echt niks aan kunnen doen en had het allang vergeven en vergeten moeten zijn omdat het alweer een tijd geleden is en ze ook geweldig lief en trouw is, maar ik raak het toch niet kwijt.