Het HondenForum

Hallo forum leden,

Zojuist heb ik mij voorgesteld en ik ben dus nieuw op dit forum.

Toch kom ik gelijk met een pijnlijk onderwerp. Althans .... voor ons!

Onze hond Nicky, bijna 10 jaar oud, heeft een tumor aan haar linker voorpoot. Het is een neurofibrosarcoom. Dit is een tumor die zich aan een zenuw vasthoudt en steeds groter zal worden. Die tumor MOET verwijderd worden, alleen kan dat niet vanwege de plaats. De tumor moet namelijk weggenomen worden + ruim 3 cm gezond vlees. De poot is nog niet eens 3 cm doorsnee, dus dat gaat niet. Nu hebben we 2 opties (althans ... zijn dat wel opties?). De eerste is: tumor weghalen en nabestralen (of andersom: bestralen en dan tumor verwijderen) met een zéér kleine kans op totale genezing en dan moet haar poot er alsnog af, met kans op uitzaaiingen. Of: Optie 2, direct amputeren.

Zijn er mensen op dit forum die te maken hebben en/of hebben gehad met amputatie van een poot?
Ik zou graag bevindingen, advies, meningen en/of tips krijgen, zodat ik een weloverwogen beslissing kan nemen.

Alvast bedankt voor jullie eventuele reacties.

Groetjes, Odette

Ik persoonlijk heb geen ervaring met amputatie, maar mijn oma heeft een hondje waarbij vorig jaar de poot is geamputeerd.
Wel in andere omstandigheden (complicatie na operatie aan patella) maar hun zijn blij dat ze de beslissing hebben genomen om toch te amputeren. Ze kregen veel reacties van mensen van: dat doe je een hond niet aan, laat het beestje inslapen, dat heeft zonder poot geen leven meer etc etc.
Ze hebben het toch gedaan en ze zouden het zo weer gedaan hebben. De hond was heel snel hersteld van de operatie en rende binnen no-time weer rond. Het hondje springt/rent en vliegt net als iedere andere hond met 4 poten, aan de hond merk je niet dat hij maar 3 poten heeft.

Heel veel succes in ieder geval met je beslissing en sterkte met Nicky!

Mijn hondje Bucksy ( ergens wel te lezen op het forum) heeft een voorpoot amputatie gehad ivm botkanker in haar pootje.. Hadden ut eerst een paar keer operatief laten verwijderen, maar kwam steeds terug het gezwel.. toen gekozen voor amputatie... Ruim rondom weg genomen en hopen dat het niet meer terug kwam (ze was 9 jaar oud) na 8 maanden was het dusdanig weer groot gegroeid dat wij de keus hebben gemaakt om haar te laten inslapen, weer een operatie wilde ik niet meer, daar we die ervaring al hadden dat het toch steeds terug kwam...

Ze heeft nog 8 mooie maanden gehad, ze kon alles ermee, rennen, zwemmen, traplopen en zelfs graven.. de keus was toen moeilijk en de eerste 3 dagen had ik spijt ervan omdat ik zag hoeveel pijn ze had enzo.. maar daarna had ik het niet meer, en zou als ik ooit weer voor die keus zal staan minder moeite hebben om te beslissen daar ik zag hoe snel ze opknapte en alles gewoon weer kon...ze heeft een aantal weken met een t-shirt van mn zoon aangelopen zodat ze niet aan die wond kon komen, daar ik geen kap wilde voor haar.. het geneesde snel en ze heeft nooit napijnen gehad...

Het mocht voor haar niet zo wezen dat ze nog langer van het leven mocht genieten omdat die ^%^%$# weer veel te snel terug kwam...

Suc6 met beslissen en sterkte ermee.

P's, heb je vragen dan hoor ik het wel..

Hier onze Bucksy


Edit: foto toegevoegd

Wij hebben jaren een hond met 3 poten gehad. Ze had een verlamming opgelopen na een val van een dakterras.
Ze rende net zo hard als voor de amputatie. Ik had er in het begin meer moeite mee dan de hond zelf.
Toen ik haar na de operatie voor het eerst zag ging ik bijna van mijn stokkie. Het zag er naar uit.
Dagen erna ontstond er veel wondvocht maar dat trekt uiteindelijk weg. De hond herstelde verbluffend snel.
De hond zelf rende twee dagen later al de trap op om haar plekje onder ons bed weer op te zoeken.
Je moet wat wennen aan de reacties op straat. Mensen vinden het in zielig. Wij waren er al gauw zo aan gewend dat ik me steeds afvroeg waar de mensen nou zo naar keken.
Belangrijk is wel dat je hond niet te zwaar is. Zeker als het om een voorpoot gaat. Het meeste gewicht rust namelijk op de voorhand.

Sterkte met het nemen van de beslissing!

ik "ken"en aantal 3 poters die helemaal happy rondhobbelen en hun poot ws niet eens missen.
Na een dag of 3 gaat het vaak al een heel stuk beter met d ehonden en hebben de baasjes er meer last van dan de honden zelf.

Bij mijn hond, Indi, is bijna 3 jaar geleden ook een poot geamputeerd vanwege een tumor. Er was ook te weinig ruimte om te opereren. We hebben haar nog laten bestralen maar uiteindelijk moest de poot er toch af.
Binnen 2 weken rende ze weer achter haar balletje aan en nu is ze 8 jaar inmiddels en het gaat nog steeds heel goed.
Bij Indi was het een achterpoot.
Ik wens je sterkte de komende tijd want zo'n beslissing nemen is niet makkelijk.

Ik zou absoluut voor de amputatie kiezen. Ik ken zelf een ex-geleidehond, een labrador, waarbij voorpoot inclusief schouder moesten worden geamputeerd. Die hond red zich er écht prima mee.
Als het mijn eigen hond was, zou ik daar niet over twijfelen. Leuk is het zeker niet, maar wel goed overkomelijk. Wel inderdaad goed op het gewicht van je hond blijven letten en oppassen voor overbelasting.

Hier ook een driepoot, Timo.
Zijn hele verhaal is HIER te lezen.

Mensen merken vaak niet eens dat hij een poot mist. Hij heeft zich heel snel aangepast, het enige waar hij moeite mee heeft is achteruit lopen.

Allereerst welkom hier.
Ik zou meteen voor amputatie gaan als ik je verhaal zo lees.
Het klinkt zo rot, een poot eraf laten halen en het ziet er ook raar uit.
Maar zoals je hier al leest is een hond er zo snel aan gewend.
Groetjes, Ellen

Hoi,
Ik vind wel dat je de ouderdom van de hond moet meenemen in dit verhaal. Ik neig denk ik zelf naar "eerst proberen zonder amputatie" maar dat is een persoonlijke keuze denk ik.

En, voor alle zekerheid; als het gaat om de BorderCollie (dat kon ik niet opmaken uit je verhaal) denk je dan aan de mogelijkheid van mdr1-gen defect ivm de narcose??

Suzanne

Ik zou gaan voor amputatie.

Mijn hond heeft ook een amputatie ondergaan maar dan geen poot maar NEUS(zie: luc met neustumor) en hij is ook 10 jaar.
Ik denk dat dieren veel makkelijker met een handicap kunnen leven dan mensen.

Ben je in Utrecht bezig?? Ik ben daar ook met mijn hond Luc.
Ze zijn geweldig daar. En toppie.

Heel veel sterkte.

Is een moeilijke keus ik weet het, maar ik denk dat je hond nog jaren meekan met drie pootjes.

Allereerst bedankt voor alle lieve reacties.

Ik vind het echt een hele moeilijke beslissing. We hadden inderdaad van de dierenarts al begrepen dat honden op 3 poten heel goed en snel doorkunnen. Maar toch ... 't is een voorpoot!

Morgen wordt er een foto van haar borst gemaakt en worden (nogmaals) haar lymfen gecontroleerd. Het ziet er vooralsnog naar uit dat er geen aanwijzingen zijn voor uitzaaiingen. Dat is - deels - goed nieuws. Ons was inderdaad ook aangeraden om naar Utrecht te gaan, maar aangezien de uitleg van onze dierenarts geheel overeen kwam met wat ik zelf al op internet gevonden had, denk ik dat we geen andere keuze hebben dan amputatie.

Mijn motto voor mijn dieren blijft: Kwaliteit gaat voor kwantiteit.

Overigens ... Lydia ... door jouw berichten omtrent Bucksy ben ik op dit forum terecht gekomen. Vind het heel naar te lezen dat Bucksy na 8 maanden toch nog is ingeslapen.

Ik zou zo graag die amputatie van Nicky overnemen. Haal bij mij maar een been weg! Ik red mij wel.

ik ben het helemaal met je eens kwaliteit gaat voor kwantiteit.

Dat vond ik met Luc en zijn neus ook. Ze mochten alles bij hem doen, als hij maar een goed leven zou hebben. En dat heeft hij en dat is egr belangrijk. Dat gaat voor alles

Ik denk dat je een goede keus maakt om poot amputatie en vooral als er geen uitzaaiingen zijn.

Ga je naar Utrecht voor de eventuele amputatie?? Kan ik je wel aanraden. Ze zijn superrr kundig en goed voor hond en baasje.
echt toppie daar

heel veel sterkte

Ook hier een 3 poot.
Bij Issy is haar linkervoorpoot inclusief schouder verwijderd, ik ken haar alleen zo.
Ze was bij een vriendin van me gedropt (vanuit Griekenland, lang verhaal) en haar voorpoot bleek ooit verbrijzeld te zijn geweest, nu verlamt en verzakt.
De amputatie is hier bij de dierenarts in Schagen gedaan en dat was ook allemaal helemaal goed en netjes.
Ze was zeer snel weer op de been.
Ze is een hond van ruim 20 kg (zeker niet te dik) ze was nog wel jong, nog geen jaar oud.

Enige "nadeel" is dat ze nu denkt dat ze zielig heet, want iedereen die we tegenkomen roept dat naar haar, terwijl wij zoiets hebben van, je ziet zelden zo'n vrolijke hond.
Inmiddels is ze bijna 9 en natuurlijk zien we dat ze ouder wordt en niet meer de lange wandelingen kan maken maar vrolijk is ze nog steeds.

Marina, wij gaan niet naar Utrecht voor amputatie. Onze eigen dierenarts - vreselijk lieve man voor onze honden - wil het zelf doen. Hoewel hij ons overigens wel heeft aangeraden om naar Utrecht te gaan voor een second opinion (en eventuele amputatie) maar vooral om ons te laten informeren wat de mogelijkheden zijn (geen andere dan die de dierenart ook al had genoemd, want de informatie die hij mij gaf omtrent de soort tumor hadden zij ook weer ingewonnen bij Utrecht!). Maar dat kwam vooral doordat ik mijn emoties niet onder controle kon houden toen hij het over amputatie had.

Zelf heb ik het nog steeds moeilijk met een eventuele amputatie. Op de stomste momenten springen de tranen in mijn ogen. Als Nicky gewoon even voorbij loopt, of tegen me opspringt, of in de tuin met haar tennisballen (haar idolen) loopt te voetballen. Sterker nog ... alleen al bij de gedachte dat er in haar gesneden wordt ... schieten de tranen in mijn ogen. Want snijden betekent: pijn!

Ik zou trouwens graag een foto van Nicky bij mijn profiel willen zetten, maar mijn foto's blijken qua pixels te groot te zijn. Iemand een tip om die kleiner te krijgen????

Nou ja, eerst vandaag maar even afwachten.
Nogmaals bedankt voor jullie lieve reacties.

Ik kan je verdriet voorstellen.. weet precies wat en hoe je je voelt... maar toch, denk als je er voor gaat dat je achteraf geen spijt zal krijgen.. die rooie van mij was zo snel genezen, zwemmen kon ze als de beste ook met 3 pootjes... het is een moeilijke zware beslissing maar toch....

Ik heb bij Bucksy gekozen voor wel omdat haar geest nog zo jong was en haar hele doen en laten, als ze een slome niet actieve hond was geweest had ik het niet gedaan, maar echt, nog nooit geen spijt gehad.. ja de eerste 3 dagen omdat ze dan nog niet goed weten hoe te handelen ermee...

Ja, het was er zuur toen we zagen hoe hard die klote tumor toch weer de kop op stak en zo snel groeide weer... helaas heeft zij niet langer van het leven meer mogen genieten.

Nogmaals, heel veel suc6 met de beslissing!

Ik kan me heel goed voorstellen dat je er verdrietig van bent. Zoiets is nooit leuk. Maar pijn hoeven ze niet te lijden. Toen ze Luc zijn neus hadden geamputeerd heeft hij ok geen pijn hoeven te lijden.

En als je eigen DA het kan heb je groot gelijk dat je het daar laat doen.

Heel veel sterkte.

Lydia en Marina,

Jullie woorden doen mij erg goed op het moment.

Gisteren is er een foto van haar borst gemaakt en zijn haar lymfen nagekeken. Alles is schoon en het ziet er naar uit dat er inderdaad geen sprake is van uitzaaiingen. Dat is "goed" nieuws natuurlijk. We hebben ook gelijk een afspraak gemaakt om de poot te laten verwijderen, die staat nu op maandag 17 mei (op mijn verzoek), maar alsof de duvel ermee speelt, loopt ze sinds gister middag mank. Ze heeft tot aan dat we thuis kwamen van de dierenarts (foto e.d.) niet naar die poot omgekeken, maar nadat mijn man haar had uitgelaten wil ze niet meer op dat pootje staan. Vanmorgen was haar pootje na een nachtje lekker slapen natuurlijk helemaal stijf en pijnlijk dus naar beneden lopen was even een klein probleempje, maar ze is er. De stijfheid wordt iets minder nu, maar ze wil er nog steeds niet op staan. Dus ik denk dat ik de afspraak ga vervroegen naar volgende week. Als ze dan toch pijn en last heeft, dan maar gelijk handelen!

Ze gaat vanaf vandaag tot zondag lekker logeren bij hele lieve mensen die in een flat wonen, dus ze hoeft geen trappen te lopen en ze heeft het daar altijd enorm naar haar zin, dus ik maak me geen enkele zorgen.

Het is heel gek, maar nu ze niet meer op het pootje wil staan, begin ik er steeds minder moeite mee te krijgen dat het er af moet. Stom hè?! Komt natuurlijk ook door jullie allemaal en anderen die ik lees en/of spreek die het zelfde hebben meegemaakt. Doet mij heel erg goed!

Bedankt allemaal tot zover

Ik denk dat als ze nu geen gewicht meer op het pootje zet ze beter af is zonder. Het lijkt me ook een hele moeilijke beslissing hoor.....Maar mijn nichtje heeft een hondje met drie pootjes en mijn honden houden haar niet bij qua snelheid en wendbaarheid. Het is dan wel een whippet-kruising maar toch. Ik merk echt niet dat zij het als een beperking beschouwd. Succes!

Dat is superrr nieuws dat er geen uitzaaiingen zijn. Geweldig. Is tot nu toe de beste uitslag die je kon krijgen. Toch???

Als ze weer mankt zou ik het ook vervroegen als ik jou was. Zowiezo bij tumoren etc etc zo snel mogelijk verder handelen.

En het blijft toch even vervelend. Maar als je ziet dat ze na verloop van tijd weer alles kan, dan ben jij ok weer blij echt waar

Odette schreef:Het is heel gek, maar nu ze niet meer op het pootje wil staan, begin ik er steeds minder moeite mee te krijgen dat het er af moet. Stom hè?! Komt natuurlijk ook door jullie allemaal en anderen die ik lees en/of spreek die het zelfde hebben meegemaakt. Doet mij heel erg goed!

Is helemaal niet stom, dat is juist goed.

Ik denk aan je. sterkte en beterschap

Alleen maar beter dat je gevoel er anders door is geworden, dan wordt de keus "makkelijker" om te maken..

Ik ga duimen dat alles voorspoedig verloopt en je hond snel geneest en weer kan rennen en alles wat erbij hoor.. maar weet zeker dat alles goed komt!

heel veel sterkte 17 mei en hoop dat ze weer snel opknapt

ik kan me voorstellen dat het een moeilijke beslissing was.....nu je de knoop hebt doorgehakt wil ik je heel veel succes wensen.

je kunt in het leven niet meer doen dan je best

De afspraak is gewoon blijven staan op maandag 17 mei. Inmiddels loopt ze weer als een kievit, dus ze heeft echt gewoon een misstap gemaakt. Ik merk wel dat ik steeds onrustiger ga slapen (nu al!), dat gaat wat worden volgende week.

Nogmaals bedankt voor alle lieve reacties en ik zal eind volgende week zeker even laten weten hoe het met haar is. Ik zelf zal waarschijnlijk een paar kilo lichter zijn door alle tranen die er geplengt zijn, maar ja ... dat kan op zich geen kwaad.