Het HondenForum

Angel heeft deze week iets heel raars doorgemaakt. Ik was er zelf niet bij dus heb het verhaal van mijn ouders.

Het was 's avonds toen Angel naar de keuken liep, en daar ging liggen naast mijn moeder die wat aan het eten was.
Ze probeerde op te staan en dat lukte dus niet meer. Ze geraakte niet recht en viel steeds om als ze dat probeerde. Begon ook enorm te trillen en vervolgens compleet in paniek te slaan omdat ze dus niet meer kon opstaan.

Mijn ouders hebben haar uiteindelijk in haar mand gekregen en overtuigd om stil te liggen (ze probeerde nog steeds om op te staan). Vervolgens de DA gebelt dat ze eraan kwamen en haar met mand en al in de auto gezet.
Net toen ze vertrokken stond ze opeens terug recht . Doorgereden naar de DA die haar heeft onderzocht, maar daar was niets meer te zien of te vinden behalve wat heel lichte gevoeligheid aan haar achterhand.

Mijn ouders dachten in de eerste plaats dat het haar heupen uit de kom geschoten waren (Angel heeft HD-D). Maar de DA, en dat ben ik met hem eens, achte de kans dat beide heupen op hetzelfde moment eruit en er weer in waren geschoten heel klein. Bovendien is ze ook niet stijf of stram nu.

Maar wat het dan wel geweest is?
Kan het dat een bv een zenuw zo plots bekneld raakt en vervolgens binnen tien minuten er niets meer aan de hand is?

Of zou het nog iets anders kunnen zijn?

toevalig zijn we laats met diego naar de da gegaan hij had een zenuwbekneling en kon daardoor niet meer opstaan.
hij vond het ook eng hij was heel zielig ik heb naast hem geslapen en de volgende ochtend was het helmaal over.
de da dacht aan een zenuwbekneling hij kon niets anders vinden.

Het kan een tijdelijke beklemming zijn geweest, of epilepsie, of een lichte tia.

Ik heb Nika ooit verlamd in haar mand gevonden. Haar in de auto getild en naar de dierenarts (waar we toevallig al een afspraak hadden voor entingen).
De dierenarts heeft flink getrokken en gedraaid aan haar achterpoten/heupen en ze liep de spreekkamer weer uit. De verklaring was dat ze pijn moet hebben gehad (Nika had ook HD) en de boel zo geforceerd had dat een zenuw in haar rug bekneld was geraakt.
Sinds die tijd ben ik op de kleinste signalen van pijn gaan letten (Nika was behoorlijk hard voor zichzelf en gaf geen pijn aan) en bij die signalen (bv. haar staartje plat) een pijnstiller gaan geven.Zo heeft ze nog ruim 7 jaar geleefd zonder echt pijn te hebben, verlammingsverschijnselen heeft ze nooit meer gehad.

Klinkt erg hetzelfde als mijn oude Lab.
Die heeft dat twee keer gehad. Vooral dat trillen is hetzelfde.
Het waren bij waarschijnlijk aanvallen van epilepsie.
Niet erg(als het zo blijft en niet erger wordt), maar wel angstig voor de hond.