Het HondenForum

kon ik de dood zien. Ik ben zo verschrikkelijk geschrokken.

Gisteravond heb ik een training gehad met de paarden en ben huiswaarts vertrokken. Thuis aangekomen, vertelden mijn moeder en broertje met een lach op het gezicht dat Beau 'zo raar' deed. Hij knauwde op zijn kleed, likte de vloer af en kwijlde veel. Ik kon er niet om lachen toen ik hem zag, hij begroette me niet, had écht veel kwijl en luisterde totaal niet. Ik ben direct met hem gaan lopen om eens te kijken hoe het ging. Hij trok me naar het gras toe en begon het gras naar binnen te schrokken. Hij heeft een tijdje mogen eten, maar ik wou toen huiswaarts, hij had echter genoeg kracht om zich te verzetten, dus ik maakte me nog niet ernstige zorgen. Thuis aangekomen wou ik even met hem knuffelen maar ik kon zijn buik zowat zíén opzetten. Mijn moeder wou de dierenarts niet bellen, het was vast niet zo ernstig. Ik ben zelf maar naar boven gelopen en heb daar even mobiel gebelt, ze zei dat ik het even moest aankijken. Beneden gekomen ben ik nogmaals met hem naar buiten geweest, voor een frisse neus voor hem, misschien zou het wat goeds doen. Zijn buik werd echter alleen maar groter en harder, ik wilde huiswaarts dus ik zette wat kracht op de riem, die ik normaal hard nodig heb. Beau kieperde zo om Ik heb direct de dierenarts nogmaals gebeld en we konden komen. Mijn moeder vond het goed, omdat ze zag dat ik me echt zorgen maakte. In de auto werd Beau down en reageerde amper nog.

Bij de dierenarts aangekomen, ging ze even voelen aan zijn buik, hij vond het duidelijk niet prettig, maar werd wat rustiger als ik bleef praten. Ze heeft een röntgenfoto gemaakt en daarin was héél erg veel gas te zien en zijn maag was ietwat gekanteld en was zo erg opgezwollen dat hij tegen zijn ruggengraat aanzat.. Beau moest onder narcose om te redden wat er te redden viel, maar het zag er niet goed uit. Hij kreeg een sonde en de dierenarts heeft gespoeld, maar er kwam bijna niks uit. Ze zag er praktisch niets meer in. Ik dacht werkelijk dat ik hem zou verliezen.. Ze deed haar best, maar leek tergelijkertijd heel wanhopig. Hij lag daar, onder narcose, alles helemaal slap. Ineens besefte ik me, wat ik die tijd dat Beau er was, met hem gedaan heb. Alle mooie momenten kwamen even langs.. Ze had het inmiddels over operaties en dergelijke, want er kwam niks uit zijn maag via de sonde. Het laatste wat we hebben gedaan is een tweede foto maken. Dat was verschrikkelijk, je moet namelijk even wachten.. Alles wat er nog zou gebeuren, of juist niet, hing van die foto af. Zou ik dan echt zonder Beau terug naar huis gaan? Toen ik de foto mocht zien kon ik het niet meer houden, zijn maag was gekrompen en hij was al veel gas kwijt! Hij zou het gewoon overleven, zijn maag was zelfs teruggekantelt! Hij heeft nu nog wat pijnstillers en krijgt kleinere porties eten.

Toen we weer in de auto zaten zei mijn moeder.. 'Hij zat vandaag wel langer in de bosjes, misschien zat hij te eten.' Nouja, alles wat telt.. Ik heb mijn allerliefste hondje gewoon mee naar huis. Ik besef me meer dan ooit hoeveel ik van hem hou, hoe eigenwijs hij soms ook is. Ik ben iniedergeval blij dat mijn maatje nog naast me kan liggen en dat hij nog heerlijk vrolijk en opgewekt is! Nog vele jaren te gaan, Beau!

Ach hilde wat een verhaal. Sterkte voor het kereltjes

Potverdorie, je ventje!
Dat is even spannend geweest!
Kleine beetjes eten geven maar nu.
Geef je hem een dikke knuf?

jeetje Hilde dat is niet niks, wat een schrik
gelukkig dat het goed afgelopen is.

TeamWork schreef:Potverdorie, je ventje!
Dat is even spannend geweest!
Kleine beetjes eten geven maar nu.
Geef je hem een dikke knuf?

Nog meer knuffels zal hij niet kunnen hebben

Zo dan! Dat is flink schrikken geweest!
Beterschap voor je ventje.

oh hilde toch gelukkig is het goed afgelopen....

verwen je ventje maar lekker..

Jeetje Hilde!
Gelukkig is het zo goed afgelopen!!!

Hilde :N:

Blij dat alles nu weer goed gaat met je mannetje Wat zul je geschrokken en zijn en maar goed dat je zo volhardend bent

Nanna schreef:Ik vind wel dat je moeder koud en totaal niet belangstellend reageert, jammer is dat.

Ze vond me 'hysterisch'. Dat kwam omdat ik eigenlijk wel direct zo'n gevoel had dat het niet goed was. Ik ben blij dat ze uiteindelijk mee is geweest, want de dierenarts zei, dat als we niets gedaan hadden, hij de nacht misschien niet gehaald had.

dat is schrikken gelukkig is het goed afgelopen
dat die maar weer heel vlug de oude beau mag worden

wat naar om dit mee te maken

en jammer dat je moeder zo reageerde

gelukkig trok jij je dit niet aan en bent fijn eigenwijs geweest

Jeetje wat een verhaal! Goed dat je toch naar de dierenarts hebt gebeld hoor. Ik ken dat ook wel van mn ouders, die vinden alles wel goed zo en er is vast niks ernstigs aan de hand. Vervelend is dat als je zelf overtuigd bent van het tegendeel Beterschap voor Beau, geef hem maar een dikke knuffel van mij!

Als ik geen contact had opgenomen met de dierenarts en hij had het niet gehaald, had ik dat mezelf nooit vergeven. Mijn vriendje, alles wat ik mét en vóór hem gedaan heb, kan ik niet zo achter me laten. Beau is hier met een speciale reden, hij ís speciaal en zal dat ook altijd blijven. En hij wordt een oude, stomme, eigenwijze Beagle Het kan me niet schelen hoe hij is of wordt, want ik hou toch wel van hem. Mijn sukkel

Gelukkig....

Jeetje hilde,dat is schrikken. Geef Beau maar een dikke knuffel (en ook 1 voor jezelf)

Wat geweldig dat het goed afgelopen is.Ik zat het met angst te lezen. Mijn maatje Bruno is er namelijk aan overleden.Hetzelfde verhaal als bij Beau, maar hij kreeg het een paar uur later terug.
Hou Beau voortaan goed in de gaten, pas ook op met grote hoeveelheden drinken.

Jeetje Hilde....Wat een ongelooflijke schrik! Geef hem van mij ook maar een knuffel!

Wat een schrik zeg, je hebt uitstekend gehandeld, Hilde Slaap vannacht maar lekker tegen je kereltje aan.

Oh wat zal je geschrokken zijn, goed dat je toch even gebeld hebt zeg...knuffel voor je kereltje hoor.

Wat een schrik zeg!
Gelukkig is het goed afgelopen

Wat heb je geluk gehad en wat heb je goed opgetreden. Geniet lekker van Beau.

Jeetje zeg, wat eng zal dat geweest zijn :N: .
Gelukkig is het goed afgelopen en is Beau weer in orde.
Goed gedaan hoor

Jee, wat heftig zeg.

De schrik zit je vast nog in de benen! Wat een geluk dat het goed is afgelopen.

Jeetje zeg dat is schrikkengelukkig was je zo eigenwijs en oplettend dat je wel de dierenarts had gebeld! Fijn dat het nu weer wat beter met je mannetje gaat.

Jeetje Hilde, wat een nachtmerrie. Ik hoop wel dat je moeder nu geleerd heeft om naar jou te luisteren wat Beau aangaat.
Doe het rustig aan met hem. Wil wel graag regelmatig met jullie (en Elfi) kunnen blijven wandelen. Was hartstikke gezellig afgelopen zondag.

Hilde schreef:

Nanna schreef:Ik vind wel dat je moeder koud en totaal niet belangstellend reageert, jammer is dat.

Ze vond me 'hysterisch'. Dat kwam omdat ik eigenlijk wel direct zo'n gevoel had dat het niet goed was. Ik ben blij dat ze uiteindelijk mee is geweest, want de dierenarts zei, dat als we niets gedaan hadden, hij de nacht misschien niet gehaald had.

Pffft, ik hoop dat je moeder er iets van geleerd heeft, en godzijdank is het allemaal goed afgelopen!!

Goed dat je door hebt gezet, en je eigen gevoel serieus hebt genomen. Wat een schrik zeg..

Wat goed dat jij in ieder geval de ernst van de situatie inzag Ik zou Beau voor de zekerheid nog maar even in de gaten houden.

wat een nachtmerrie gelukkig goed afgelopen dankzij jou adequate reactie
geef beau een dikke knuffel, jezelf ook en je moeder een harde schop! hopelijk heeft zij er ook van geleerd en reageerd ze de volgende keer niet meer zo lacherig! een maagtorsie is zeer ernstig en ik hoop dat zij er van geleerd heeft