Het HondenForum

Zoals de meeste wel gelezen hebben heeft Lila dit. Ze heeft nog een week volgens de DA.
Het is gekomen door een baarmoederontsteking en daar bovenop heeft ze narcose gehad. Dit is dus niet goed gegaan met haar nieren. 12 dagen geleden zag het bloedbeeld van haar nieren er nog goed uit, niks verhoogd, alleen albumine verlaagd. Een week erna, dus na de operatie blijt dat haar creatine enorm gestegen is, normaal is deze rond de 100, bij Lila is deze 310. Verder is haar ureum en fosfaat niet verhoogd. Na 3 dagen spoelen is haar creatine maar heel iets gedaald naar 284, maar is haar ureum enorm gestegen, deze hoort rond de 12 te zijn, bij Lila is deze nu 24. Ook haar fosfaat stijgt licht, deze is nu 1,7 dus een tiende verhoogd.
De dierenarts heeft haar opgegeven, haar nieren werken niet meer en zouden na het spoelen er beter moeten uitzien, niet slechter.
Toch wil ik vragen naar ervaringen over acuut of chronisch nierfalen.

We twijfelen nog of het acuut is of chronisch. Als we terug kijken is ze half februari al begonnen met slomer worden, veel drinken en veel plassen. en dat zijn toch wel symptomen van nierfalen. Als het toen al begon, zou je denken aan chronisch. Of toch net na de operatie begonnen, al was haar albumine al erg laag VOOR de operatie.

wij zijn stuk en kunnen niet meer, denken kan ik ook nietmer, vandaar mijn vraag naar ervaringen

Als ze eerder een aktieve fase van erlichia heeft doorgemaakt kunnen de nieren allang schade hebben gehad. Dan is er weinig nodig om de boel echt goed plat te leggen.
Ik vrees dat ze voor de hele toestand met de baarmoeder mogelijk al een verminderd funktioneren van de nieren heeft gehad. Dat hoeft niet altijd te zien te zijn aan het bloed, omdat ze bv bij voldoende drinken de boel zelf redelijk onder controle heeft kunnen houden.
Het blijft gissen...
Sterkte meis!!

Allereerst heel veel sterkte met Lila
Dit heb ik op Google gevonden:

Wat moet je doen wanneer de diagnose van nierfalen is geconstateerd? De schade aan de nieren is meestal onherstelbaar. Maar met een tijdige diagnose en behandeling kan het ziekteverloop beperkt worden. Belangrijk is een speciale voeding die de nieren zo min mogelijk belast. In die voeding zitten minder eiwitten en die zorgen ervoor dat er minder ureum geproduceerd wordt, door het hoge ureum voelt het huisdier zich ziek. Ook zit er in deze voeding minder fosfor. Wanneer er een hoog fosforgehalte in het bloed bij uw huisdier zit dan moet er nog een apart supplement toegevoegd worden aan de voeding, zoals ipakitine® poeder. Zorg er altijd voor dat er vers en schoon drinkwater staat. En voer de hond geen restjes of hapjes aangezien dit fosfor of zout kan bevatten.

Het kan zijn dat de voeding alleen niet voldoende is. Wanneer de nieren toch nog verslechteren dan moet er ook een ACE-inhibitor gegeven worden. Deze zorgt ervoor dat de bloeddruk in de aders na de nieren wat verlaagd wordt waardoor ze beter hun werk kunnen doen. Dit medicijn wordt ook gebruikt als er teveel eiwit in de urinestaal zit of als de hond een hoge bloeddruk heeft.

Het verdere verloop van de ziekte is verschillend per dier. Bij een patiënt met acuut nierfalen zullen de eerste dagen met infuus bepalend zijn. Wanneer de waarden zakken en het huisdier opknapt is het belangrijk om de patiënt goed op te volgen.

Chronisch nierfalen is stabiel te houden door een goede behandeling en met tijdige controles kan uw huisdier toch een prettig leven leiden.

Bron: Huisdierenziekenhuis.nl

Eline* schreef:Als ze eerder een aktieve fase van erlichia heeft doorgemaakt kunnen de nieren allang schade hebben gehad. Dan is er weinig nodig om de boel echt goed plat te leggen.
Ik vrees dat ze voor de hele toestand met de baarmoeder mogelijk al een verminderd funktioneren van de nieren heeft gehad. Dat hoeft niet altijd te zien te zijn aan het bloed, omdat ze bv bij voldoende drinken de boel zelf redelijk onder controle heeft kunnen houden.
Het blijft gissen...
Sterkte meis!!

Ze had een hele hoge titer toen ze bij ons kwam, dus ik denk wel dat ze actieve ehrlichia gehad heeft ooit. Alleen haar bloedbeeld vd nieren zag er eigenlijk altijd heel mooi uit, kan het zo zijn dat dit een vertekend beeld gegeven heeft?
Kan het dan nu zo zijn dat het toch de ehrlichia is, of nierfalen door verminderde nieren?

ik wist het, voordat ze baarmoederoperatie kreeg zei ik tegen de dierenarts, dit gaat niet goed, ik voel het....

cybert2 schreef: Allereerst heel veel sterkte met Lila
Dit heb ik op Google gevonden:

Wat moet je doen wanneer de diagnose van nierfalen is geconstateerd? De schade aan de nieren is meestal onherstelbaar. Maar met een tijdige diagnose en behandeling kan het ziekteverloop beperkt worden. Belangrijk is een speciale voeding die de nieren zo min mogelijk belast. In die voeding zitten minder eiwitten en die zorgen ervoor dat er minder ureum geproduceerd wordt, door het hoge ureum voelt het huisdier zich ziek. Ook zit er in deze voeding minder fosfor. Wanneer er een hoog fosforgehalte in het bloed bij uw huisdier zit dan moet er nog een apart supplement toegevoegd worden aan de voeding, zoals ipakitine® poeder. Zorg er altijd voor dat er vers en schoon drinkwater staat. En voer de hond geen restjes of hapjes aangezien dit fosfor of zout kan bevatten.

Het kan zijn dat de voeding alleen niet voldoende is. Wanneer de nieren toch nog verslechteren dan moet er ook een ACE-inhibitor gegeven worden. Deze zorgt ervoor dat de bloeddruk in de aders na de nieren wat verlaagd wordt waardoor ze beter hun werk kunnen doen. Dit medicijn wordt ook gebruikt als er teveel eiwit in de urinestaal zit of als de hond een hoge bloeddruk heeft.

Het verdere verloop van de ziekte is verschillend per dier. Bij een patiënt met acuut nierfalen zullen de eerste dagen met infuus bepalend zijn. Wanneer de waarden zakken en het huisdier opknapt is het belangrijk om de patiënt goed op te volgen.

Chronisch nierfalen is stabiel te houden door een goede behandeling en met tijdige controles kan uw huisdier toch een prettig leven leiden.

Bron: Huisdierenziekenhuis.nl

Als ik dat zo lees is het dus de vraag of het acuut is of chronisch. Ik begreep ook vd de DA dat ureum en creatine pas gaat verhogen als de nieren al voor 75% niet meer werken. maar ja, was dit ineens, of toch chronisch en de verlaagde albumine toch wel een teken van vermindering van haar nieren....

Demi schreef:

cybert2 schreef: Allereerst heel veel sterkte met Lila
Dit heb ik op Google gevonden:

Wat moet je doen wanneer de diagnose van nierfalen is geconstateerd? De schade aan de nieren is meestal onherstelbaar. Maar met een tijdige diagnose en behandeling kan het ziekteverloop beperkt worden. Belangrijk is een speciale voeding die de nieren zo min mogelijk belast. In die voeding zitten minder eiwitten en die zorgen ervoor dat er minder ureum geproduceerd wordt, door het hoge ureum voelt het huisdier zich ziek. Ook zit er in deze voeding minder fosfor. Wanneer er een hoog fosforgehalte in het bloed bij uw huisdier zit dan moet er nog een apart supplement toegevoegd worden aan de voeding, zoals ipakitine® poeder. Zorg er altijd voor dat er vers en schoon drinkwater staat. En voer de hond geen restjes of hapjes aangezien dit fosfor of zout kan bevatten.

Het kan zijn dat de voeding alleen niet voldoende is. Wanneer de nieren toch nog verslechteren dan moet er ook een ACE-inhibitor gegeven worden. Deze zorgt ervoor dat de bloeddruk in de aders na de nieren wat verlaagd wordt waardoor ze beter hun werk kunnen doen. Dit medicijn wordt ook gebruikt als er teveel eiwit in de urinestaal zit of als de hond een hoge bloeddruk heeft.

Het verdere verloop van de ziekte is verschillend per dier. Bij een patiënt met acuut nierfalen zullen de eerste dagen met infuus bepalend zijn. Wanneer de waarden zakken en het huisdier opknapt is het belangrijk om de patiënt goed op te volgen.

Chronisch nierfalen is stabiel te houden door een goede behandeling en met tijdige controles kan uw huisdier toch een prettig leven leiden.

Bron: Huisdierenziekenhuis.nl

Als ik dat zo lees is het dus de vraag of het acuut is of chronisch. Ik begreep ook vd de DA dat ureum en creatine pas gaat verhogen als de nieren al voor 75% niet meer werken. maar ja, was dit ineens, of toch chronisch en de verlaagde albumine toch wel een teken van vermindering van haar nieren....

Dat lees ik er ook uit maar ik kan je verder ook niet helpen want ik heb er totaal geen ervaring mee, leverfalen dan helaas weer wel... maar daar zijn wel pillen voor.

Het kan zijn dat de nieren schade hebben opgelopen tijdens de aktieve erlichiafase. Dat herstelt niet meer. Echter zie je dat dus inderdaad niet zo terug in het bloedbeeld.
De hond kan bv net even meer drinken zonder dat het opvalt om de spoeling voldoende te houden. Als je in het bloedbeeld problemen ziet is het vaak al aardig mis. Nierproblemen signaleer je vaak pas als al een groot deel van de nieren is aangetast.

Ik geloof niet in een erlichia nu. Dit is gewoon te veel geweest voor haar, alles bij elkaar.
Honden die ziek zijn geweest, ernstig ziek waarbij er mogelijk orgaanschade is zijn gewoon verdomd kwetsbaar.

Ik heb helaas alleen Nanni als voorbeeld. Zij was natuurlijk een oude hond, haar waardes waren veelste hoog. Er kon nog gespoeld worden etc, maar dat heb ik niet gedaan. Zij is ingeslapen

duitse herder schreef:Ik heb helaas alleen Nanni als voorbeeld. Zij was natuurlijk een oude hond, haar waardes waren veelste hoog. Er kon nog gespoeld worden etc, maar dat heb ik niet gedaan. Zij is ingeslapen

Weet je nog wat de waardes waren van Nanni waren toen?

Ik heb zelf 2,5 jaar geleden mijn hondje in moeten laten slapen na acuut nierfalen.
Op donderdag leek hij 'gewoon' ziek te worden, spugen en lusteloos. Op vrijdagochtend ben ik met hem naar de dierenarts gegaan en bloed laten prikken, conclusie nieren functioneerde niet goed. Hij is toen direcht gespoeld. De dag erop 's morgens weer gespoeld, 's middags mee naar huis genomen waar het meteen bergafwaarts met hem ging. Hij kreeg verschrikkelijke ondertemperatuur, weer terug naar de dierenarts waar hij in een soort coma is geraakt. Ik heb toen afscheid van hem moeten nemen.
Het kan ontzettend snel gaan is mijn ervaring en als ik er nu op terug kijk, vind ik dat mijn hond best geleden heeft zijn laatste dagen. Als ik alles van te voren had geweten had ik hem na de eerste spoeling (die niet goed aansloeg) willen laten inslapen. Hij is zijn laatste dagen alleen maar dood ziek geweest.

Ik kan je dus helaas geen positief verhaal brengen, maar ik hoop dat je iets aan mijn ervaringen hebt.
Ik wens je heel veel sterkte de komende tijd en geniet nog zo veel mogelijk van je Lila.

ik kan je niet helpen maar wil je nogmaals onwijs veel sterkte wensen

Vorig jaar heb ik mijn hond verloren aan nierfalen.
In juni moest een kies getrokken worden. Daarna is ze slecht gaan eten. Ik dacht dat het aan de pijn van de getrokken kies lag.
Eind juni naar de dierenarts gegaan omdat ik het niet meer vertrouwde. Bloed laten prikken en toen bleek dat haar nierwaardes torenhoog waren. Ik weet de waardes niet meer maar de DA schrok ervan.
3 weken later weer bloed laten prikken maar helaas zat er geen verbetering meer in.
Dieet en medicijnen mochten niet meer baten. Ze werd zieker en zieker. Ze was op.
Binnen 2 maanden was ze veranderd van een blije gup naar een doodziek mupke.
In augustus heb ik Matje laten gaan

Ik zou willen dat ik een andere ervaring hiermee had om jou een beetje op te kunnen fleuren.
Ik wens je de komende tijd veel sterkte

Is er gesproken over de ziekte van Addison?
La Vie, de bruinwitte poedel van mijn (ex-)baas had ook accuut nierfalen, helaas heeft behandeling voor hem niet mogen baten maar achteraf heeft zijn eigenaar gedacht dat hij wellicht de ziekte van Addison gehad zou kunnen hebben. Als dat op tijd gesignaleerd en behandeld wordt schijnt er een overlevingskans te zijn.

Misschien een schot in het donker, misschien slaat het nergens op wat ik schrijf (excuus daarvoor dan), maar ik probeer alleen maar mee te denken in de hoop dat er nog iets mogelijk is voor je meisje.

Misschien heb ik er in je andere topic overheen gelezen, maar heb je contact gehad met een specialist hierover?? De waardes zullen al wel te slecht zijn om speciaal voer te geven en Solidago Complex??

Wat erg voor jullie.
Mijn vorige hond is overleden aan nierfalen.
Door een verkeerde diagnose van mijn vorige DA is dit steeds erger geworden.
Toen mijn hond Sheila, opeens erge koliekpijnen kreeg zijn wij meteen naar een andere dierenarts gegaan.
Dit was namelijk in het weekend gebeurd en daarom kregen we een kliniek als arts.
Die stelden ernstig nierfalen vast.
Ik weet niet of ik je kan helpen, zou het graag willen.
Wat ik weet is dat wij, tijdens die constatering nog een half jaar hebben kunnen rekken met speciaal voer met zo min mogelijk eiwitten.
Aan gezien deze moeilijk af te breken zijn door de nieren en dus zoveel mogelijk vermeden moesten worden.
Later kwam er ook bloedarmoede bij kijken.
Schijnt erbij te horen...
Ik vind het heel erg voor jullie en ik weet hoeveel pijn dit doet.
Mijn hond heeft echter nooit een spoeling mogen meemaken.
Wij wilden dit wel maar om een of andere reden ging dat toen niet.
DA spreekt over, wat stuk is, is stuk wat nieren betreft.
Heel erg veel sterkte en als ik iets voor je mag en kan betekenen hoor ik dat graag....
Sterkte

Ik heb een kat moeten laten inslapen bij acuut nierfalen, en ik heb er eentje nog jaren gehad met chronisch nierfalen, maar daar waren we bizar vroeg bij, ik heb hem laten testen toen hij nauwelijks symptomen had, vanwege de ervaring met die andere poes, en hij was dus nog vrij goed en verder ook kerngezond toen we al overschakelden op een nierdieet.

Maar als die nieren eenmaal echt kapot gaan... dan is het over en uit. Het klinkt misschien cru, maar ik zou de boel ook niet al te lang rekken. Liever nog 1 dagje kroelen en dan afscheid nemen dan dat alsmaar misselijker worden.

Knuffel voor jou en voor Lila.

Ik ben bang dat dit acuut nierfalen is, ten gevolge van de baarmoederontsteking. De bacterie die baarmoederontsteking veroorzaakt gaat helaas graag naar de nieren, en veroorzaakt daar dus nierfalen. Tel daarbij op de gevolgen van de operatie zelf (lage bloeddruk) en eventuele medicijnen die gebruikt zijn. Het kan natuurlijk dat haar nieren tevoren ook al niet geweldig waren maar daar heb je verder niets aan. Als met het spoelen de nierwaarden niet verbeteren dan is er helaas ben ik bang gewoon helemaal niets meer te doen. Ongeveer 1 op de 25 honden met baarmoederontsteking overlijdt daar aan, en blijkbaar was het helaas jouw beurt Ik kan bijna niet geloven hoe verschrikkelijk veel pech jij steeds hebt. Ik vind dat echt héél erg voor je

Kees

Wat een ellende meid!

Ik heb helaas geen goed voorbeeld voor je. Onze Youp hebben we op de leeftijd van 5,5 maand in laten slapen. Hij had chronisch nierfalen waarbij zijn nieren voor minder dan 25% werkten. Het heeft wel lange tijd geduurd voordat er een diagnose was. Wie denkt er nu aan chronisch nierfalen bij een pup? Toen de diagnose er eenmaal was, was ik ook helemaal kapot.
We hadden hem nog een tijdje bij ons kunnen houden met spoelingen, medicijnen en een dieet, maar wat is dat voor een leven voor een pup? Oud zou hij er niet mee worden. De volgende dag hebben we hem laten gaan.
Na sectie bleek dat dit al langere tijd gaande was, zijn nieren waren aan het verschrompelen en zijn lever was te klein. Ook had hij vocht om zijn hart en in de longen en was zijn milt vergroot. Voor ons nogmaals een bevestiging dat we de juiste beslissing hebben genomen.

Heel veel sterkte!

Mijn verhaal over Jenny lijkt heel veel op dat van Lila, Allison.

Jenny werd begin november 2008 ineens ziek. Sloom, ze dronk ineens bakken met water wat er direct weer uitgebraakt werd.
Ze was nog schijndrachtig, dus gezien haar loopsheid twee maanden daarvoor, dacht ik gelijk aan een baarmoederontsteking, dus gelijk de dierenarts gebeld.
Bij de dierenarts aangekomen wilde hij eerst bloed afnemen. Daaruit kwam dat de nierwaarden veel te hoog waren, dus ze ging gelijk aan een spoeling.
Vervolgens is er een echo van de baarmoeder gemaakt en daaruit bleek een beginnende baarmoederontsteking. Diezelfde dag is haar baarmoeder er nog uit gehaald.
Verder mocht ik thuis doorgaan met spoelen en dat is gebeurd.

Toen we twee dagen later voor controle terug moesten komen, bleken de nierwaarden nog verder verhoogd.
Jenny moest nu 3 dagen achter elkaar gespoeld worden. Ik heb dit wederom thuis mogen doen.
Daarna weer terug voor controle en de nierwaarden waren gehalveerd. Het ureum was toen rond de 250 en het kreatinine rond de 25, dus nog wel veel te hoog.
Nierdieet erbij, Fortekor en nog een berg maatregelen en medicijnen, waaronder veel antibiotica en dexamethason.
Verder iedere week weer, soms twee keer in de week terug voor controle van de nierwaarden. Deze bleven stijgen, alleen de fosfor zat nog binnen de normaalwaarden en bleef dat ook al tijd tijd.
Daaruit putte wij onze hoop, tegen beter weten in.
Mijn dierenarts had mij al gewaarschuwd dat als de waarden weer richting 50 (ureum) en 500 (kreatinine) gingen, dat het dan afgelopen was.
Een hond kan door de vele afvalstoffen in het bloed in coma raken en dat wilde ik niet op m'n netvlies hebben.

Wij hebben toen een dikke maand als tijgers gevochten tegen de te veel te hoge nierwaarden en geen enkel medicijn, geen enkele maatregel hielp. Er was geen kruid tegen de te hoge nierwaarden opgewassen.
Jenny werd zieker en zieker en wilde half december 2008 niet meer eten. Eten was altijd het belangrijkste in haar leven geweest, maar zelfs een hard gekookt eitje of een visfilétje wilde ze niet meer. Ook was ze sloom en haar ogen gingen dieper liggen.
Afvallen deed ze niet en wonder boven wonder bleven haar totale eiwitten goed.
Op 22 december 2008 zouden wij op vakantie gaan naar Duitsland. Dat was begin dat jaar al geboekt. Een paar dagen ervoor wilde ik nog een keer controle van de nierwaarden.
En ja..., wat ik al vermoedde werd waarheid. Het ureum ging richting 50 en de kreatinine richting 500. Ook de fosfor was nu dik door de 2 gestegen.
Foute boel dus en wat doe je dan? Ik heb toen alles nog eens doorgesproken met de dierenarts en gevraagd was hij zou doen als het zijn hond zou zijn.
Hij was daar heel duidelijk in en zijn antwoord was: "Stoppen".
Wij hebben Jenny toen haar verdiende rust gegeven.
Jenny mocht nog geen 6½ jaar worden.

Daarna hebben de dierenarts en ik nog lang gesproken over een oorzaak.
Jenny had altijd voorafgaand aan haar loopsheid een vaginitis, veroorzaakt door de e-colie bacterie. Na een kuurtje Baytril was dat over.
Wij vermoeden wij dat e-colie zich in al die tijd zo diep heeft kunnen nestelen, dat hij diep in de nieren terecht is gekomen. Zo diep, dat een hele sterke dosis Baytril zelfs niet op de plek in de nieren kwam waar de bacterie zat.
Nieren zijn een open verbinding vanuit de eierstokken en zo heeft de bacterie daar kunnen komen. Het typische was ook dat de baarmoedermond nog open stond tijdens de operatie.
Dat was twee maanden na de loopsheid, dus die had allang gesloten moeten zijn.

Was het nu acuut of chronisch?
Het proces dat de nieren kapot zijn gegaan, is met alle waarschijnlijkheid al langer aan de gang geweest. Daar merk je niets van.
Pas als er symptomen komen, zijn de nieren al voor tussen de 60 en 70% kapot en wat kapot is aan de nieren, geneest niet meer.
Aangezien de symtomen heel acuut zijn gekomen, wordt dit acuut nierfalen genoemd.
Het spoelen kan een verlaging van de nierwaarden geven, maar meestal is dit tijdelijk.
Dat is ook logisch, want door het spoelen wordt het bloed en daarmee ook de afvalstoffen verdund, dus zie je een verbetering in de nierwaarden.
Maar zodra de nieren het zelf weer op moeten pakken na het spoelen, gaat het vaak weer mis. De nieren zijn kapot en niet meer in staat om de afvalstoffen te filteren.

Heel veel sterkte en let heel goed op je meisje.
Ze lijdt niet in de zin dat ze heel veel pijn heeft, maar ze is wel honds- en hondsberoerd door de vele afvalstoffen die de nieren niet meer uit het bloed kunnen filteren.
Ik weet wat je doormaakt.

LongFields schreef:Is er gesproken over de ziekte van Addison?
La Vie, de bruinwitte poedel van mijn (ex-)baas had ook accuut nierfalen, helaas heeft behandeling voor hem niet mogen baten maar achteraf heeft zijn eigenaar gedacht dat hij wellicht de ziekte van Addison gehad zou kunnen hebben. Als dat op tijd gesignaleerd en behandeld wordt schijnt er een overlevingskans te zijn.

Misschien een schot in het donker, misschien slaat het nergens op wat ik schrijf (excuus daarvoor dan), maar ik probeer alleen maar mee te denken in de hoop dat er nog iets mogelijk is voor je meisje.

Onze vorige hond heeft de ziekte van Addison gehad. Dierenarts dacht ook aan acuut nierfalen en wilde zelfs al een afspraak maken om haar in te laten slapen. Heeft op ons verzoek naar Utrecht gebeld en daar dacht men gelukkig aan de ziekte van Addison, wat ze ook bleek te hebben. Ze is er bovenop gekomen en er 11½ jaar mee geworden, terwijl ze het op 4-jarige leeftijd kreeg. Maar mocht Lila dit hebben, dan zou ze wel elke keer na een spoeling moeten opknappen. Het is misschien inderdaad een schot in het donker, maar zoals gezegd, misschien wel waard om aan te denken.
Ik wens je wel heel veel sterkte ermee.

ik heb geen advies of tips. Wil je alleen laten weten dat ik met je meeleef, wat een klote zooi.

Veel sterkte!

Het meeste is al gezegd, ook ik denk dat het allemaal teveel is geweest voor Lila. Ik vind het echt enorm kut voor je en natuurlijk blijf ik hopen op een wondertje. Als iemand het verdiend zijn jullie het wel

Demi schreef:

duitse herder schreef:Ik heb helaas alleen Nanni als voorbeeld. Zij was natuurlijk een oude hond, haar waardes waren veelste hoog. Er kon nog gespoeld worden etc, maar dat heb ik niet gedaan. Zij is ingeslapen

Weet je nog wat de waardes waren van Nanni waren toen?

Urea 27,2 (2,5-9,6)
Crea 163 (44-159)
TP 93 (52-82)
ALT < 10 (10-100)
ALPK 27 (23-212)
GLU 6,55 (3,89-7,94)

Tussen haakjes staat wat de normen zijn

duitse herder schreef:

Demi schreef:

duitse herder schreef:Ik heb helaas alleen Nanni als voorbeeld. Zij was natuurlijk een oude hond, haar waardes waren veelste hoog. Er kon nog gespoeld worden etc, maar dat heb ik niet gedaan. Zij is ingeslapen

Weet je nog wat de waardes waren van Nanni waren toen?

Urea 27,2 (2,5-9,6)
Crea 163 (44-159)
TP 93 (52-82)
ALT < 10 (10-100)
ALPK 27 (23-212)
GLU 6,55 (3,89-7,94)

Tussen haakjes staat wat de normen zijn

Dank je wel voor het opzoeken. Ik begreep gisteren van de specialist dat waardes dus eigenlijk niet zoveel zeggen, het is meer de oorzaak van het falen wat belangrijk is. Bij Lila is het zo goed als zeker dat het idd de bacterien van de baarmoederontsteking zijn die in haar nieren zitten. Dit omdat haat leukocyten wel gedaald zijn van 30 naar 22, maar dus nog steeds te hoog. Daarom vermoedt ze dat er ontstekingscellen in haar nieren zitten en deze moeten gewoon weg :M:

duitse herder schreef:Ik heb helaas alleen Nanni als voorbeeld. Zij was natuurlijk een oude hond, haar waardes waren veelste hoog. Er kon nog gespoeld worden etc, maar dat heb ik niet gedaan. Zij is ingeslapen

Dat vb heb ik ook met Dusty, van de een op de andere dag doodziek, kon zelfs geen water meer binnenhouden... waardes veel te hoog. Ik had ook de keuze om te spoelen en heb het niet gedaan, ik heb haar in laten slapen.

heb het destijds hier ook nog neergezet: http://www.hondenforum.nl/plaza/medisch ... t=%20dusty" onclick="window.open(this.href);return false;

je hebt er wel niks aan waarschijnlijk, maar heel veel sterkte in ieder geval.