Ik moet dit even kwijt...
Geplaatst: 11 apr 2010 19:37
Mijn vader is vanmiddag met Shadow gaan wandelen en heeft een tijdje met de stok gegooid. Hij doet eerst alsof hij de stok de andere kant op gooit en gooit het vervolgens de tegenovergestelde richting in zodat de stok al op de grond ligt en deze niet omhoog stuit en zo de hond kan verwonden. Op een gegeven moment gooit hij de stok en Shadow rent erachter aan, opeens hoort hij een schreeuw van pijn en Shadow komt heel langzaam (terwijl hij normaal altijd rent met de energie die hij heeft) aangelopen met zijn hoofd scheef.
Thuis aangekomen (Shadow heeft de hele weg mee terug gelopen, aan zijn been geplakt terwijl hij normaal graag een metertje de ruimte neemt) zag ik Shadow en wist dat er iets niet klopte. Ik ben bij hem gaan zitten en hij was heel sloom. Ik heb dit even afgewacht, vooral omdat mijn vader mij niet kon vertellen wat er precies gebeurt was omdat de hond al op afstand was. Ik heb zijn hele lijf nagekeken, om te kijken of er misschien iets aan zijn pootjes was en ik heb zijn mond nagekeken om te kijken of hij een wond of iets dergelijks had. Ik kon niets ontdekken. Kort daarna gaf Shadow over en er zat heel wat bloed bij. Ik heb geen moment getwijfeld en heb meteen de DA gebeld, ik kon gelijk langskomen. Onderweg heeft hij nog twee keer overgegeven en hij bleef heel sloom en reageerde op niets.
De DA heeft hem nagekeken en vermoed dat de stok in zijn keel is geschoten (maar er is niets blijven steken voor zover hij kon zien). Hij vermoed dat er een wond in de keel zit en heeft Shadow een aantal prikjes gegeven (ontstekingsremmer, pijnstiller en tegen de misselijkheid). Ook heb ik pilletjes (lichte antibiotica) gekregen die ik hem 1x per dag moet geven.
Eenmaal thuis aangekomen bleef Shadow te rustig, hij reageerde nog steeds niet en zat constant tegen mij aangeplakt terwijl hij normaal in huis echt zijn vrijheid neemt en alleen komt als ik hem roep en af en toe als ik opsta. Maar nu bleef hij uren tegen me aan liggen en ik mocht geen centimeter opschuiven.
Net heb ik hem uitgelaten, het is al een aantal uren geleden en ik wou kijken hoe hij op alles zou reageren. Met veel moeite heb ik hem naar buiten gekregen, terwijl hij normaal niet kan wachten tot de deur open is. Met veel moeite is hij met me meegelopen naar het parkje, geen centimeter van mijn been afgeweken. Ik had zoiets van: in het parkje komt het wel goed, daar heeft hij het normaal zo naar zijn zin en daar worden altijd leuke dingen gedaan, het zal wel goed komen. Maar nee, hij heeft geen druppel geplast en hield me constant in de gaten en zat ook constant aan me geplakt. Zo is hij normaal helemaal niet en ik schrok er ook echt van. Nu thuis reageert hij ook nergens op en ik weet niet of dat komt omdat hij pijn heeft, of omdat hij heel erg geschrokken is. Ik weet ook niet of dit tijdelijk is of dat dit voor altijd invloed op hem heeft. Hij ligt nu onder mijn stoel, steeds met zijn hoofd rechtop (ik vermoed dat het pijn doet als hij zijn hoofd neerlegt) en steeds tegen mij aan. Ik weet het gewoon even niet meer. Ik weet ook niet waarom ik het hier typ, maar ik moet dit gewoon even kwijt. Ik maak me best wel zorgen en heb echt medelijden met mijn ventje...
Thuis aangekomen (Shadow heeft de hele weg mee terug gelopen, aan zijn been geplakt terwijl hij normaal graag een metertje de ruimte neemt) zag ik Shadow en wist dat er iets niet klopte. Ik ben bij hem gaan zitten en hij was heel sloom. Ik heb dit even afgewacht, vooral omdat mijn vader mij niet kon vertellen wat er precies gebeurt was omdat de hond al op afstand was. Ik heb zijn hele lijf nagekeken, om te kijken of er misschien iets aan zijn pootjes was en ik heb zijn mond nagekeken om te kijken of hij een wond of iets dergelijks had. Ik kon niets ontdekken. Kort daarna gaf Shadow over en er zat heel wat bloed bij. Ik heb geen moment getwijfeld en heb meteen de DA gebeld, ik kon gelijk langskomen. Onderweg heeft hij nog twee keer overgegeven en hij bleef heel sloom en reageerde op niets.
De DA heeft hem nagekeken en vermoed dat de stok in zijn keel is geschoten (maar er is niets blijven steken voor zover hij kon zien). Hij vermoed dat er een wond in de keel zit en heeft Shadow een aantal prikjes gegeven (ontstekingsremmer, pijnstiller en tegen de misselijkheid). Ook heb ik pilletjes (lichte antibiotica) gekregen die ik hem 1x per dag moet geven.
Eenmaal thuis aangekomen bleef Shadow te rustig, hij reageerde nog steeds niet en zat constant tegen mij aangeplakt terwijl hij normaal in huis echt zijn vrijheid neemt en alleen komt als ik hem roep en af en toe als ik opsta. Maar nu bleef hij uren tegen me aan liggen en ik mocht geen centimeter opschuiven.
Net heb ik hem uitgelaten, het is al een aantal uren geleden en ik wou kijken hoe hij op alles zou reageren. Met veel moeite heb ik hem naar buiten gekregen, terwijl hij normaal niet kan wachten tot de deur open is. Met veel moeite is hij met me meegelopen naar het parkje, geen centimeter van mijn been afgeweken. Ik had zoiets van: in het parkje komt het wel goed, daar heeft hij het normaal zo naar zijn zin en daar worden altijd leuke dingen gedaan, het zal wel goed komen. Maar nee, hij heeft geen druppel geplast en hield me constant in de gaten en zat ook constant aan me geplakt. Zo is hij normaal helemaal niet en ik schrok er ook echt van. Nu thuis reageert hij ook nergens op en ik weet niet of dat komt omdat hij pijn heeft, of omdat hij heel erg geschrokken is. Ik weet ook niet of dit tijdelijk is of dat dit voor altijd invloed op hem heeft. Hij ligt nu onder mijn stoel, steeds met zijn hoofd rechtop (ik vermoed dat het pijn doet als hij zijn hoofd neerlegt) en steeds tegen mij aan. Ik weet het gewoon even niet meer. Ik weet ook niet waarom ik het hier typ, maar ik moet dit gewoon even kwijt. Ik maak me best wel zorgen en heb echt medelijden met mijn ventje...