Het HondenForum

Laatst was ik in het park en vertelde iemand dat haar hond waarschijnlijk een of twee keer een CVA of TIA had gehad, hij kon een dag lang amper lopen en had daarna verlammingsverschijnselen aan één kant van zijn kop. Daarbij veranderde de hond ook qua gedrag, hij werd waakser, stopte bij binnenkomst van bezoek niet meer met blaffen als ze wilden dat hij stopte en bleef de confrontatie zoeken, begon te vechten met de andere hond in huis en begon vreemd te reageren naar mensen op straat. Er leek een constante spanning om de hond heen te hangen en ze waren bang dat er iets zou gebeuren en de hond iemand zou bijten. De hond hebben ze uiteindelijk in laten slapen.

Ik heb dit nog nooit eerder meegemaakt of gehoord van iemand en ben hier wel nieuwsgierig naar. Komt dit vaak (of überhaupt) voor? Zijn hier mensen die mij daar wat meer over kunnen vertellen of dit soort dingen zelf meegemaakt hebben? Ik heb wel vaker gehoord van een hond die een CVA of TIA heeft gehad, maar eigenlijk nog niet eerder dat dit gepaard ging met dit soort gedragsveranderingen.

Ik ken het niet bij honden, maar bij mensen is het wel bekend dat ze na een TIA of CVA heel erg gedrags veranderigen kunnen krijgen. Dus het is opzich heel logisch

Ik weet wel dat er bij mensen die een hersenbloeding hebben gehad er gedragsveranderingen kunnen optreden. Heel zachtaardige mensen kunnen dan agressief worden. Dus ik denk dat het bij honden ook wel kan. Er is dan wel wat beschadigd in de hersenen waarschijnlijk waardoor ze zo agressief worden. Het lijkt me vreselijk om mee te maken, zowel bij een mens als een hond....

Ja, een pup van mij had dat. Hondje was 10 bij de eerste keer en 11 bij de tweede keer.
Was CVA hoor, TIA is erg onwaarschijnlijk bij honden.

Ze had problemen met herkennen leek het en daardoor werd ze waakser en onzeker.
Ik denk dat als de andere hond haar positie had betwist er was gevochten, maar dat deed (en doet) de andere hond niet. Het teefje in kwestie is nu 14 trouwens.

Ik houd het op onzekerheid en ik denk dat als je dat goed begeleidt, het overgaat.
Dat is in elk geval wat deze eigenaren hebben gedaan en het gaat met dit teefje weer prima.
Ze is zelfs op haar 12e nog aan een gescheurde kruisband geopereerd en daar kwam ze ook prima uit.

Judith-Diesel schreef:Ik ken het niet bij honden, maar bij mensen is het wel bekend dat ze na een TIA of CVA heel erg gedrags veranderigen kunnen krijgen. Dus het is opzich heel logisch

Ja klopt. Alleen blijft die gedragsverandering ook wanneer de persoon fysiek weer helemaal is opgeknapt? Aan die hond was niets meer te zien, ik geloof dat die verlammingsverschijnselen ook weer verdwenen.

Ja hoor, dat kan prima! immers is er een stukje van de hersenen beschadigd geraakt.

Marjoleine schreef:Ja, een pup van mij had dat. Hondje was 10 bij de eerste keer en 11 bij de tweede keer.
Was CVA hoor, TIA is erg onwaarschijnlijk bij honden.

Ze had problemen met herkennen leek het en daardoor werd ze waakser en onzeker.
Ik denk dat als de andere hond haar positie had betwist er was gevochten, maar dat deed (en doet) de andere hond niet. Het teefje in kwestie is nu 14 trouwens.

Ik houd het op onzekerheid en ik denk dat als je dat goed begeleidt, het overgaat.
Dat is in elk geval wat deze eigenaren hebben gedaan en het gaat met dit teefje weer prima.
Ze is zelfs op haar 12e nog aan een gescheurde kruisband geopereerd en daar kwam ze ook prima uit.

Wat fijn voor dat hondje. 14 is ook al een prachtige leeftijd! Maar daar kwamen mijn twijfels ook een beetje wat betreft het verhaal. Deze mensen hebben geen gedragstherapeut ingeschakeld o.i.d. en de hond in laten slapen. Ik geloof wel dat ik die eerst zou raadplegen voor ik de hond een spuit zou geven. Zou een gt nog iets kunnen veranderen in zo'n situatie? Is dat reëel?

Maar een CVA dus, hoe kan het dat een TIA erg onwaarschijnlijk is bij honden?

Ik denk dat een hond misschien wel verandert, maar dat het geen probleem hoeft te zijn.
Dit teefje is ook wel wat anders geworden, maar het is normaal, aanvaardbaar, sociaal gedrag, alleen dus iets anders dan eerst.
De onzekerheid is logisch denk ik, CVA is vooral zintuigen die niet doen wat je wilt (praktisch bedoel ik), dus logisch dat een hond daar angstig en onzeker van wordt en dus reageert met agressie.

Waarom TIA zelden tot nooit voorkomt weet ik niet, maar dat schijnt wel zo te zijn.
CVA wordt door DA's vaak TIA genoemd omdat dat voor mensen begrijpelijker is, heb ik begrepen.

Een tia herstelt binnen 24 uur en heeft nauwelijks tot geen restverschijnselen.
De schade hangt erg af van het gebied waar het cva heeft plaatsgevonden. In de frontaalkwab bv ligt de impulsbeheersing. Zit daar schade kun je dus meer ongeremd gedrag krijgen en dus ook agressie.

Eline* schreef:Een tia herstelt binnen 24 uur en heeft nauwelijks tot geen restverschijnselen.
De schade hangt erg af van het gebied waar het cva heeft plaatsgevonden. In de frontaalkwab bv ligt de impulsbeheersing. Zit daar schade kun je dus meer ongeremd gedrag krijgen en dus ook agressie.

Dat had ik gevonden inderdaad, maar de gedragsverandering kan dus blijvend zijn, terwijl het fysiek lijkt alsof de hond niets meer mankeert?
Het ging in dit geval wel om een joekel van een hond, mocht hij bijten dan was het wel goed mis geweest. Ik zou het toch wel proberen met een Gt, ondanks dat.

Een cva laat altijd een litteken achter op de hersenen. Je zegt dat er fysiek niets mis was met de hond, maar hij had toch verlammingen in de kop?
Er kan in de loop der tijd een hoop herstellen, maar vaak blijven er wel restverschijnselen.

Odin heeft ook wat gedragsveranderingen , minimaal maar toch. Verder heeft hij een oog die wat meer dichtzit dan anders. Hij kan bijvoorbeeld als je de kamer in komt heel hard gaan slaan met zijn staart op de plek waar hij ligt, en ook erg lang en daarbij staart hij je aan. Het is absoluut niet storend of wat dan ook en hij heeft er waarschijnlijk zelf ook geen last van

Rosita Compagner schreef:Vestibulair syndroom

Ja precies CVA / TIA komt eigenlijk zeer zelden voor bij honden.