Schitterend om te zien hoe die mensen op Hera reageerden. Ze wilden allemaal wel aaien.
Er zat een meneer die niet meer kon praten e.d. Ik ging naast hem zitten met Hera en de begeleidster legde zijn hand op hera's kop... hij begon helemaal te stralen, zijn mond wijd open en in een dikke glimlach.... onvoorstelbaar.
Daarna bij een mevr. in bed op een kamer geweest, bij het aanraken van Hera begon ze te huilen, zo fijn vond ze het. Ze had zelf een hondje gehad die bij een botsing is overleden.
Er was een mevr. die constant achter ons aan reed "je komt wel terug he?" "zeg, mag ik nou ook nog eens aaien".
En een mevrouw die ons in haar deuropening al op stond te wachten en terwijl ze hera aaide zei ze constant "oh wat fijn he, zo fijn dit, oh wat heerlijk".
En een mevr. waar Hera aan de handen ging likken, helemaal schaterlachen "niet zo kriebelen, ohhh niet zo kriebelen".
Tjonge, dit had ik niet zo verwacht hoor. En Hera was zo ontzettend zoet.















