Het HondenForum

Met Hera vanochtend bij het bejaardentehuis hier in de buurt geweest:

Schitterend om te zien hoe die mensen op Hera reageerden. Ze wilden allemaal wel aaien.
Er zat een meneer die niet meer kon praten e.d. Ik ging naast hem zitten met Hera en de begeleidster legde zijn hand op hera's kop... hij begon helemaal te stralen, zijn mond wijd open en in een dikke glimlach.... onvoorstelbaar.
Daarna bij een mevr. in bed op een kamer geweest, bij het aanraken van Hera begon ze te huilen, zo fijn vond ze het. Ze had zelf een hondje gehad die bij een botsing is overleden.
Er was een mevr. die constant achter ons aan reed "je komt wel terug he?" "zeg, mag ik nou ook nog eens aaien".
En een mevrouw die ons in haar deuropening al op stond te wachten en terwijl ze hera aaide zei ze constant "oh wat fijn he, zo fijn dit, oh wat heerlijk". ))))))))))))))
En een mevr. waar Hera aan de handen ging likken, helemaal schaterlachen "niet zo kriebelen, ohhh niet zo kriebelen".

Tjonge, dit had ik niet zo verwacht hoor. En Hera was zo ontzettend zoet.

Wat leuk estelle ! Volgende keer eens fotos maken mischien is erg leuk om te zien.

Welk bejaardentehuis ben je geweest ?

shanty schreef:Wat leuk estelle ! Volgende keer eens fotos maken mischien is erg leuk om te zien.

Welk bejaardentehuis ben je geweest ?

De burcht.
Ja volgende keer moet mijn toestel even mee. Maar het is lastig om foto's te maken want ik moet Hera ook begeleiden en dan zit ik er te dicht op voor foto's. Maar wellicht wil iemand anders die daar werkt foto's maken.

Wat leuk! Mensen leven vaak helemaal op door de komst van een dier..
Waarom ging je daarheen? juist voor dit doel?

Dat is leuk! Wat goed dat Hera daar zo geschikt voor is. En wat een heerlijke reacties.

Wat ontroerend! Goed dat je dat doet, Hera zal voor die mensen echt het hoogtepunt van de week geweest zijn.

Wat een prachtig iets!!
ik heb er met timber ook aan zitten te denken hij zou daar ook uitermate geschikt voor zijn.
Maar weet niet zo goed welke weg ik daarvoor moet bewandelen... Hoe heb je dit geregeld?!

Bij ons wordt via de KC regelmatig om "aaibare" honden gevraagd.
Ik wil dit heel graag met Tapas gaan doen maar dan moet ze eerst wat minder onstuimig worden.
Dus hier wordt dat over een paar jaar denk ik pas.

Het lijkt me geweldig om iets voor de ouderen te kunnen doen op deze manier, heel dankbaar ook.
Estelle, super dat je dit met Hera doet.

Ooh, dat is dankbaar werk.
Toen mijn opa en mijn vorige hond nog leefde ging ik opa vaak bezoeken en moest dan altijd rondjes gang en koffiekamer lopen met hem. Opa er achteraan met zijn rolstoel.
Duuk was een grote hond met enorme kop dus niet iedereen durfde hem te aaien.
Duuk genoot er enorm van en bleef heel stil zitten.
Opa zat er altijd heel trots bij.

(shit, nu mis ik opa en Duuk, slik)

*Jolanda* schreef:Wat een prachtig iets!!
ik heb er met timber ook aan zitten te denken hij zou daar ook uitermate geschikt voor zijn.
Maar weet niet zo goed welke weg ik daarvoor moet bewandelen... Hoe heb je dit geregeld?!

Er zit hier een vrijwilligersbank in Hoogezand. Daar heb ik aangegeven dat ik veel wandel en dat ik best eens iemand mee zou kunnen nemen.
Zij zijn toen rondvraag gaan doen bij de diverse instellingen hier. Er werd heel positief op gereageerd.

Het is namelijk eigenlijk de bedoeling dat ik dus straks iemand meeneem op mijn wandeling. Gewoon een rondje lopen met iemand die daar zit en dat leuk lijkt.
In ieder geval zijn er nu al 5 gegadigden die dolgraag mee willen met Hera uitlaten.
Volgende week ga ik weer heen, krijg ik even wat tips en advies hoe ik met zo'n rolstoel moet omgaan e.d. En dan kan het feest beginnen.

Hera vond het allemaal prima. Ook het personeel liep uit om te aaien enz. hah.
Nu kan Hera ook wel druk doen hoor qua blaffen e.d. Maar 't viel reuze mee. Ze heeft een paar keer geblaft maar ook dat vond men prachtig.

Wat leuk dat het zo'n succes is!!

Wat leuk Estelle en wat fijn ook dat die bejaarden er zo van genoten hebben
Ben benieuwd hoe het gaat op de wandeling straks,

Inge O schreef:wat leuk en goed zeg .

en toch vind ik het tegelijkertijd ook heel triest : ik zie mezelf daar namelijk in gedachten ook al zitten, zonder hond, en dan eventjes weer een glimp opvangen van wat ik zooooooooo graag wil .

(daarmee bedoel ik helemaal niet dat dit daarom niet zou mogen hoor!)

jha nu je dat zecht.. ooit zitten wij ook in die situatie...
personelijk hoop ik dat ik het bejaardenhuis niet in hoef....

heeel dankbaar werk dat je dit doet met hera.. dat vinden die ouwetjes geweldig ben ook een keer bij de opa van mijn zwager geweest met de herder van mijn ouders.. en dat vond ie geweldig hij had zelf ook ooit een herder... en toen werd ie dement en elke keer als ik bv ff met mijn zus langs ging dan begon ie weer tegen mij over dat ie zelf ook een herder had gehad.. hihi

Wat gaaf Estelle , je ziet die oudjes gewoon opknappen als ze contact hebben met honden/dieren in het algemeen.
Go Hera!

Inge O schreef:wat leuk en goed zeg .

en toch vind ik het tegelijkertijd ook heel triest : ik zie mezelf daar namelijk in gedachten ook al zitten, zonder hond, en dan eventjes weer een glimp opvangen van wat ik zooooooooo graag wil .

(daarmee bedoel ik helemaal niet dat dit daarom niet zou mogen hoor!)

Er zaten er een heleboel die zelf ooit een hondje hadden gehad, er kwamen gelijk allerlei verhalen naar boven.
Enne, de begeleidster heeft zelf een Hovawart! Moest gelijk aan jou denken.

Er zat ook een oudere man, die Hera eens flink met dr kop tussen zijn handen nam, als in een stevige knuffel, en toen zei "ja als ik dit doe dan weten ze dat het goed is he, dan is er vertrouwen". hihihi uhhh ja hoor meneer.

Ik vind het echt fantastisch dat je dat doet met Hera!! Echt super!
Als mijn toekomstige hond (ooit) hier ook geschikt voor is ga ik het zeker ook doen. Het moet enorm veel voldoening geven voor iedereen lijkt me.

Ik vind het ook altijd zo geweldig om te doen. Ik neem Kyra en Lyndie een paar keer in de maand mee naar een verzorgingstehuis en de reacties zijn altijd zo ontzettend ontroerend. Mensen die in dement zijn in verschillende gradaties maar helemaal opleven bij het aaien van een hond. Ineens vol verhalen zitten over hondjes die ze vroeger hadden...
De leukste herinneringen heb ik aan de keren dat ik Gina mee nam. Met luier om uiteraard.
En een mevrouw die een keer uitriep: 'Kijk eens, die hond heeft net als ik een luier om.'
Of die keer dat wij er waren en een mevrouw die vrijwel comateus in een bed de recreatieruimte werd ingereden. Lyndie liep er heen en duwde haar neus in de hand die over de rand van het bed hing. En die mevrouw deed haar ogen open en begon haar te aaien. De begeleidster zei toen dat dit de eerste keer in meer dan 6 weken was dat deze mevrouw op een externe prikkel had gereageerd!

Eigenlijk zouden meer mensen met (sociale) honden dit moeten doen. Het is enorm dankbaar werk en de honden zelf genieten er ook van (al was het alleen maar om de plakjes cake die speciaal voor deze bezoekjes worden bewaard ).

lieke schreef:Ik vind het ook altijd zo geweldig om te doen. Ik neem Kyra en Lyndie een paar keer in de maand mee naar een verzorgingstehuis en de reacties zijn altijd zo ontzettend ontroerend. Mensen die in dement zijn in verschillende gradaties maar helemaal opleven bij het aaien van een hond. Ineens vol verhalen zitten over hondjes die ze vroeger hadden...
De leukste herinneringen heb ik aan de keren dat ik Gina mee nam. Met luier om uiteraard.
En een mevrouw die een keer uitriep: 'Kijk eens, die hond heeft net als ik een luier om.'
Of die keer dat wij er waren en een mevrouw die vrijwel comateus in een bed de recreatieruimte werd ingereden. Lyndie liep er heen en duwde haar neus in de hand die over de rand van het bed hing. En die mevrouw deed haar ogen open en begon haar te aaien. De begeleidster zei toen dat dit de eerste keer in meer dan 6 weken was dat deze mevrouw op een externe prikkel had gereageerd!

Eigenlijk zouden meer mensen met (sociale) honden dit moeten doen. Het is enorm dankbaar werk en de honden zelf genieten er ook van (al was het alleen maar om de plakjes cake die speciaal voor deze bezoekjes worden bewaard ).

Goh ook mooie verhalen zeg.
De meneer die met zijn mond wijd open zat , daar zat daarvoor ook vrijwel geen teken van leven in. Hij zat voorover gebogen in een stoel aan een tafel.

oh en er was een oudere mevr. die vond dat er nu dan wel hondenkoekjes op de afdeling moesten komen want dan wist Hera dat het daar heel erg leuk is. Hera zat namelijk veel bij mij te bedelen om koekjes....

Inge O schreef:

Cash schreef:
Er zat ook een oudere man, die Hera eens flink met dr kop tussen zijn handen nam, als in een stevige knuffel, en toen zei "ja als ik dit doe dan weten ze dat het goed is he, dan is er vertrouwen". hihihi uhhh ja hoor meneer.

met attack moet ik dan misschien maar niet gaan .

Voor Bikkel zou dit ook teveel van het goede zijn hoor.
Hera boeit dat allemaal niet. Wat dat betreft weet ik ook gewoon dat hera nooit zomaar zou bijten, dan moet er een hele hoge drempel over gegaan worden.

Tja, met Cody hoef ik het ook heus niet te doen hoor
Met Lisa heb ik het nog niet geprobeerd maar ik ben wel van plan om haar ook eens mee te nemen. Ik denk dat zij het ook heel leuk zal vinden.
Ik ga trouwens vaak met een groepje en er zit ook een meisje in die met haar konijn gaat. 't Beest vindt het heerlijk om te kroelen en geniet zichtbaar van het zitten op de schoot van vreemden.

En jaren geleden had ik mijn O'tje nog (door-de-weekse-naam van zwart-wit katertje Odysseus) en die nam ik ook mee met mijn toenmalige collie. O'tje kende geen groter geluk dan geknuffeld te worden en reed parmantig op de passierstoel gezeten mee naar elke plaats waar hij maar mensen kon ontmoeten.
Of dat nou naar de da was of op verjaardagsvisite (jaja, ook daar ging hij altijd mee) of naar een bejaardentehuis. Zelfs wildvreemde honden werden door hem enthousiast begroet. Hoewel die meestal een hartaanval van schrik kregen als ze ineens een ondermaats katertje voor hun neus zagen opdoemen .
Hij is 17,5 geworden en ik mis die gekke kat na al die jaren nog steeds .

Geweldig "werk" doen Hera en jij.

Wat leuk dat je ze dan ook mee gaat nemen met wandelen. Knappe Hera hoor.

Ik zat me even in het beeld te verplaatsen met Fenja. Die vind mensen wel leuk, maar aaien daar zorgt ze altijd met een wiebel voor dat dat niet lukt. Mensen zijn om mee te spelen Ik heb nu dus helemaal beeld van een langzame hand van een oud iemand richting Fenja's kop en haar behendige move om die te ontwijken

Het lijkt mij ook geweldig om te doen, ik denk alleen dat Daan daar anders over denkt. Mensen zijn alleen leuk als er koekjes worden uitgedeeld. Hij zou het wel allemaal toelaten maar er geen plezier aan beleven

Leuk is dat he
neem mijn honden ook altijd mee als ik naar mijn vader ga die in een verpleeghuis woont voor dementerende
Met name Harley is geweldig. Hij wil ook best op schoot bij de mensen en is zo mak als een lammetje
Toya vertrouw ik niet. Die is zo enthousiast en springt plotseling op. Meestal houd ik haar daarom op een afstandje of houd haar heel erg kort

leuk!
ik heb mijn honden ook wel meegenomen naar verzorgingshuizen maar dan gingen ze gewoon mee op bezoek met mij mee, dus niet voor de bewoners. maar je merkt inderdaad wel dat mensen het erg leuk vinden en aangezien Ragyo gek is op aandacht, laat ik hem wel bij mensen kijken zodat ze hem kunnen aaien. en ook degene waar ik op bezoek ging vond het geweldig (had zijn eigen hondje moeten herplaatsen bij opname in verzorgingshuis). Ragyo mocht dan even op het bed komen liggen, dat vonden ze beiden geweldig. vroeger toen Ragyo nog echt bang van vreemden was, kon hij juist wel met bejaarde mensen overweg, die bewegen zo lekker langzaam bij Kiba merk ik dat ook, die laat ik nog niet aaien maar je ziet ook dat ie bejaarden minder eng vindt.

wat goed dat je dit met je hond kan doen

Wat ontroerend om te lezen al die verhalen Heel leuk van je Estelle, dat je jezelf en Hera hiervoor hebt opgegeven

Ik zit helemaal te glimmen bij jullie verhalen, echt fantastisch om die mensen zulke fijne momenten te geven