Zo trots
Geplaatst: 19 feb 2010 10:33
Ik ben zo trots op mijn Elmo!
Ik DENK dat de ergste kantjes van zijn puberteit eraf zijn.
Hij is terug de lieve, brave, gehoorzame en baasgerichte aussie die hij als pubje was.
Werken met hem is nog nooit zo leuk geweest! Ik kan hem tegenwoordig zelfs los tussen de andere honden laten (op training dan), hij blijft met zijn aandacht bij mij. Hij doet alles zo prima tegenwoordig! Hij is nog steeds snel afgeleid, maar ik kan hem nu wel terug bij de les roepen. Terwijl hij twee maanden geleden gewoon wegliep... Niet meer bereikbaar. Nu roep ik zijn naam, hij kijkt om naar mij en denkt "ah jah, ik was ergens mee bezig" om het dan gewoon te doen!
Ook tijdens wandelingen is er groot verschil: bijna geen gesnuffel meer, niet meer 50x plassen. Neen: aandacht bij het baasje, want misschien wil ik wel iets van hem! Als we samen met de hond van mijn ouders wandelen, kan ik hem zelfs al terugroepen uit spel. Andere honden weet ik nog niet, die kom ik niet zo vaak tegen.
Thuis is hij een echte knuffelkont!
Ik zie echt uit naar agility, in maart proberen we weer aan te sluiten. Gaat super worden, dan zijn we een echt team!
Ik heb af en toe de moed laten hangen toen hij zo's stouterik was. Het leek enkel erger te worden, ondanks de vele inspanningen die ik deed. Soms voelde het als verraad aan. Ik die zoveel deed voor hem, en hij die mij gewoon liet staan...
Maar nu is het hem allemaal vergeven, ben er weer helemaal verliefd op.... Mijn super ausje
Zijn er nog zo'n ervaringen?
(en is het echt dat er nog een tweede puberteit komt, die véél erger is? Wanneer kan ik me daar dan aan verwachten?)
Ik DENK dat de ergste kantjes van zijn puberteit eraf zijn.
Hij is terug de lieve, brave, gehoorzame en baasgerichte aussie die hij als pubje was.
Werken met hem is nog nooit zo leuk geweest! Ik kan hem tegenwoordig zelfs los tussen de andere honden laten (op training dan), hij blijft met zijn aandacht bij mij. Hij doet alles zo prima tegenwoordig! Hij is nog steeds snel afgeleid, maar ik kan hem nu wel terug bij de les roepen. Terwijl hij twee maanden geleden gewoon wegliep... Niet meer bereikbaar. Nu roep ik zijn naam, hij kijkt om naar mij en denkt "ah jah, ik was ergens mee bezig" om het dan gewoon te doen!
Ook tijdens wandelingen is er groot verschil: bijna geen gesnuffel meer, niet meer 50x plassen. Neen: aandacht bij het baasje, want misschien wil ik wel iets van hem! Als we samen met de hond van mijn ouders wandelen, kan ik hem zelfs al terugroepen uit spel. Andere honden weet ik nog niet, die kom ik niet zo vaak tegen.
Thuis is hij een echte knuffelkont!
Ik zie echt uit naar agility, in maart proberen we weer aan te sluiten. Gaat super worden, dan zijn we een echt team!
Ik heb af en toe de moed laten hangen toen hij zo's stouterik was. Het leek enkel erger te worden, ondanks de vele inspanningen die ik deed. Soms voelde het als verraad aan. Ik die zoveel deed voor hem, en hij die mij gewoon liet staan...
Maar nu is het hem allemaal vergeven, ben er weer helemaal verliefd op.... Mijn super ausje
Zijn er nog zo'n ervaringen?
(en is het echt dat er nog een tweede puberteit komt, die véél erger is? Wanneer kan ik me daar dan aan verwachten?)
