Het HondenForum

Ons ouwetje Belle heeft een verlamde stemband. In de loop der tijd is ze steeds meer lawaai gaan maken bij het ademhalen en eten en haar blaf is niet meer zoals geweest is. Nu was ze eerder ook al af en toe wat kortademig, maar het klinkt nu bij tijd en wijle zo dat ze echt benauwd is; alsof het allemaal een beetje vacuum zuigt..
Moeilijk om te zien en te horen; weet dan ook niet zo goed wat we kunnen doen om het voor haar te verlichten.
Iemand ideeen of ervaring hier mee?
We hebben het af en toe al over het besluit tot inslapen. Maar het is zo wisselend; vandaag is er bijvoorbeeld amper iets aan de hand. Alleen als ze op haar ouwewijven-manier een sprintje trekt is ze een minuut of twee/drie buiten adem maar dan gaat het weer goed en maakt ze geen indruk tot benauwdheid. Maar gisteren bijvoorbeeld leek ze ook benauwd als ze lekker op de bank ligt. En daar ligt eigenlijk wel onze grens....

Oh ja, als ze jonger zou zijn, zouden we haar misschien laten opereren maar ze is 13,5 en dat overleeft ze hoogstwaarschijnlijk niet. Verder gaat het over het algemeen wel steeds iets minder met haar; ze heeft op zeker een tumor aan haar poot en ik denk ook een die vast zit aan wat rechter-ribben dus hoe moeilijk ik het ook vind om te zeggen; heel veel ouder zal ze denk ik toch niet meer worden.

Moeilijk, moeilijk...

Heel moeilijk tot april vorig jaar hadden wij ook een hond met deze kwaal. Ook bijna 13. Ging over het algemeen goed, maar bij opwinding kreeg hij het benauwd en dan gingen we maar met hem aan de wandel zodat hij weer bij kon komen. Typisch zo'n geval van....tussen de benauwdheden door eigenlijk geen problemen, waardoor ook wij het onvermijdelijke uitstelden. Uiteindelijk hebben we 'm met spoed in moeten laten slapen op de 1ste warme dag van dat jaar omdat hij door de warmte niet op op adem kwam. Er waren toen ook voor hem geen remedies of alternativen, het enige wat we konden doen was extreme opwinding vermijden en dat is best lastig, want daar viel ook onder dat hij niet meer alleen gelaten kon worden.
Ik wens je heel veel sterkte en wijsheid toe.

DA staat volgende week op het programma. Het is niet "officieel" vastgesteld in de vorm van een scopie of iets dergelijks want dat wil ik haar niet meer aandoen. Maar het beeld is eigenlijk behoorlijk eenduidig en laat niet heel veel ruimte over voor iets anders. In elk geval niet iets wat beter is met meer perspectief dan een stembandverlamming

Ik vind het zo moeilijk te vertrouwen op het gevoel dat ik weet wanneer de koek op is. Ben nogal van het vasthouden als een pitbull, loslaten is niet mijn sterkste punt. Nu moet ik zeggen dat ik er twee jaar geleden geen moeite mee had met Charly. Ja, wel het verlies natuurlijk maar niet het nemen van de beslissing. Dat ging met veel verdriet maar zonder twijfel toen het eenmaal zo ver was.
Het feit dat het Belle zo wisselend is maakt het ook moeilijk; als ze continu benauwd zou zijn was het besluit "makkelijk". Maar er zijn dagen dat ze het alleen is na een sprintje (zoals vandaag, meldt mijn moeder die oppast), maar gisteren was het dus ook in rust. En dan heb ik zo'n medelij, wil haar eigenlijk dan het liefst zo snel mogelijk uit die situatie halen. Maar als ik dan een dag als vandaag meemaak ben ik blij dat we dat dan nog niet besloten hebben..

Ik heb (toevallig ook) een flatcoat gekend die daar op 10 jarige leeftijd nog aan geopereerd is; had overigens wel aan aan beide zijden een larynxparalyse (door scopie vastgesteld). Hij "hoestte" veel, ook 's nachts en verslikte zich vaak in eten en drinken. Blaffen klonk niet als blaffen (na de ingreep kon hij helemaal niet meer blaffen). Ondanks dat hij dus ook een "krakende wagen" was hebben de eigenaren toen wel besloten te laten opereren en in zijn geval met succes. De klachten waren overigens niet te verlichten ..... hij kreeg ook steeds longontsteking omdat er bijv. water en/of voedsel in zijn longen terechtkwam ipv in zijn maag. Mede door de terugkerende longontstekingen hebben zij hem dus uiteindelijk laten opereren.
Misschien toch nog afwachten of het nog erger wordt qua verschijnselen voordat je een beslissing neemt als opereren niet tot de opties behoort.
Sterkte, want leuk is dit niet.

flatcoat schreef:Ik heb (toevallig ook) een flatcoat gekend die daar op 10 jarige leeftijd nog aan geopereerd is; had overigens wel aan aan beide zijden een larynxparalyse (door scopie vastgesteld). Hij "hoestte" veel, ook 's nachts en verslikte zich vaak in eten en drinken. Blaffen klonk niet als blaffen (na de ingreep kon hij helemaal niet meer blaffen). Ondanks dat hij dus ook een "krakende wagen" was hebben de eigenaren toen wel besloten te laten opereren en in zijn geval met succes. De klachten waren overigens niet te verlichten ..... hij kreeg ook steeds longontsteking omdat er bijv. water en/of voedsel in zijn longen terechtkwam ipv in zijn maag. Mede door de terugkerende longontstekingen hebben zij hem dus uiteindelijk laten opereren.
Misschien toch nog afwachten of het nog erger wordt qua verschijnselen voordat je een beslissing neemt als opereren niet tot de opties behoort.
Sterkte, want leuk is dit niet.

Belle is al 13,5 he, in juni wordt ze 14... Bovendien is ze nu zo'n 3 jaar geleden onder narcose geweest voor een gebroken kies en kwam ze toen al amper uit de narcose. Denk zelfs trouwens dat het toen gebeurd is, met een slangetje in de keel of zo want daarna had ze het voor het eerst? En ze heeft al 2 tumoren. Een van een diameter van ong. 6 centimeter op haar achterpoot die af en toe openspringt. In december heeft ze 4 weken met een soort van open wond op die plek rondgelopen. Gelukkig met veel calendula weer dicht (viel niets anders aan te doen) maar goed. En de ander heeft een diameter van ongeveer 10 centimeter op haar rechterzij.. Nu loopt ze met beide tumoren al een jaar (op de zij) tot vier jaar (op haar poot) maar toch. Maar dank voor je verhaal. Hoe is het met het Flatje afgelopen eigenlijk? Want veel longontstekingen lijkt me ook geen pretje?
Oh, Belle is trouwens mijn ouwe Golden-dame

Dubbel geplaatst

Het flatje (Harvey) heeft nog een jaar of twee in "reserve-tijd" mogen leven ..... Het verhaal heeft ook in de Koerier gestaan destijds, maar ik weet niet of je lid bent van de RV.
Maar persoonlijk zou ik dus bij een hond van die leeftijd, met hetgeen er al speelt, geen operatie meer tegenaan gooien. Daarom zei ik dus al dat je het beste het verloop kunt afwachten want i.d. continue longontsteking (met de verschijnselen en medicatie hiervoor) is ook geen pretje.
Sterkte ....