Hij heeft het zo super gedaan dat ik overliep van trots. Niet dat ie het echt leuk vond, maar hij liep overal keurig met me mee, trein en bus in en uit, in het restaurant keurig netjes gedragen te midden van 30 man, geinteresseerd zij het enigszins terughoudend aan de medemensen gesnuffeld en geen grom gevallen. Dat voor een hond die vorig jaar maart toen ik hem kreeg de straat niet op durfde, wegsprong voor iedere auto of scooter en gromde/blafte als hij ook maar ergens een voetganger zag in de straat, hapte naar wie een hand uitstak en probeerde hem te lokken. Nu verstopt ie zich nog regelmatig achter mij, maar dat vind ik wel prima voorlopig, dat gaat vanzelf wel over als ie ouder en wijzer wordt.
Op de terugweg had ie zichzelf helemaal weten op te vouwen op een treinstoel, de kop in standje relax, oogjes halfdicht. De vrouw tegenover me zei dat ie vast een heel ervaren treinreiziger moest zijn
En bij de overstap in Arnhem was ie zo gewend inmiddels dat ik midden op het perron met hem kon spelen, maffe ketel dat ie is. Bij de snerpende fluit als de trein vertrekt, kijkt ie enkel nog mijn kant op en loopt dan gerust weer verder.
Ik zou hem haast een normale hond gaan noemen, mijn hele speciale Kiba
! Kan me voorstellen dat je erg trots bent, gelijk heb je 
Knappe Kiba, hij kan het wel!
