Het HondenForum

kiddo schreef:Dank jullie wel..

Het is trouwens de Duitse staande langhaar die ziek is geworden.

Wel typisch die bult die jouw hond had in zijn bek. Onze hond heeft ook iets in zijn bek, een soort van witte vlek, lijkt op een soort van schimmel maar goed kon de arts het niet zien. Toen er op de rontgen de tumor zichtbaar was, is er ook niet meer naar zijn tong gekeken.
Maar nu ik jou er over hoor.. Misschien is het daar wel begonnen..

Maar ach...heeft het zin om er nog mee bezig te zijn waar het is begonnen?

Wat is het toch ook een rot ziekte he? en het gaat zo ongelooflijk snel..

kiddo schreef:Dag Allemaal.

Bij het topic voor aanmelden heb ik verteld dat ik op dit forum ben beland toen ik op zoek ging naar herkenning toen onze hond ineens ziek werd 2 en een half week geleden.
Hij had vage klachten maar inmiddels is bekend dat hij een tumor heeft en niet meer te genezen is. We zij echt helemaal aangeslagen door dit verschrikkelijke nieuws.
Ik heb geen woorden voor wat er door me heen gaat maar dat ik het nog moeilijker ga krijgen, is een ding wat zeker is. Ik denk dat ik daar gewoon heel huiverig voor ben en daarom steun zoek bij mensen die me begrijpen.
Op dit moment ligt alles een beetje stil..ik heb gewoon nergens echt zin aan. Ik voel me ongelooflijk verdrietig en soms vliegt het me allemaal ineens heel erg aan. Hij is nog geen 3 jaar! en ik wil nog helemaal niet zonder hem.
Onze hond is -door de medicatie- eigenlijk net als hij altijd was. Hij eet weer goed (is nog wel erg mager),speelt en blaft als hij voor het raam staat en iets ziet wat hem niet aanstaat (of juist wel).
Verwarrend is dat (hoewel ik natuurlijk heel blij ben dat hij zich nu weer zo voelt!). Ik heb niet het idee dat hij pijn heeft en volgens de arts reageert hij erg goed op de medicijnen dus kan hij nog wel een paar weken bij ons zijn. Hij heeft ook geen uitzaaiingen. Vorige week is hij in een speciale kliniek geweest in Duitsland waar ze een biopsie hebben gedaan en hem verder hebben onderzocht. De tumor zit bij zijn hart en longen en is zo groot als een tennisbal. Het drukt -nog- nergens tegen aan.
Ongelooflijk...3 weken geleden was hij zo aan het rennen en spelen door de sneeuw. Ik heb nog zulke mooie foto's gemaakt en dan ineens...
Ik kan het niet bevatten.
Uiteraard staat het voorop dat de hond niet zal lijden..dat is vanzelfsprekend. Zodra we merken en hij aangeeft dat het gewoon niet meer wil dan tja.. maar het is toch afschuwelijk? Ik heb echt geen moment stil gestaan dat hij ons zo vroeg zou kunnen gaan verlaten. Soms werd ik al naar bij de gedachte dat ik hem ooit..als hij oud zou zijn...zou moeten loslaten.

Ik moet gewoon even mijn verhaal kwijt.
Ik heb wel mensen om me heen die me begrijpen maar ik ben niet zo goed in me te uiten. Ik trek me toch wat terug als ik zoiets te verwerken krijg. Maar ik merk dat ik zo vol zit..dat ik het gewoon wil delen.
Op een forum is het natuurlijk ook wel ''veilig''. En jullie zijn allemaal dierenvrienden en herkennen het misschien ook wel. Dat voelt op dit moment fijn