Het HondenForum

Zelf heb ik 2 herplaatsers en 2 heb ik als pup. 1 is al 3,5 jaar hier en de andere 2 jaar2maanden. Nou zat ik eigenlijk met een vraag. Ik weet niet of ze hier al es ooit gesteld is..
Maarre..
Onze herplaatsers en die van jullie ook, zouden ze hun vorige baasje herkennen ? Wie heeft daar ervarig mee ? En hoe is het meegevallen ?

Dat weet ik wel zeker, hoewel ik geen ervaring in deze specifieke situatie heb.
Wel in een andere. Toen wij onze eerste pup kregen zijn wij na een week, een weekje op vakantie gegaan met 2 nichtjes van mijn man en hun honden.
Door omstandigheden hebben we daarna niet zoveel contact meer met ze gehad, maar op een verjaardag van mijn schoonmoeder (een paar jaar later) zagen we ze weer. Toen ze de trap van de flat op kwamen lopen, sprong Sjoerd zowat een halve verdieping naar beneden om hun te begroeten. Hij was zo ontzettend enthousiast, dat had hij bij geen ander zo, zelfs niet bij mijn schoonmoeder die hem toch best wel verwende.

De eerste keer dat ze hier thuis kwam, herkende hij haar niet en na 1,5 minuut viel het 'kwartje' en toen vloog hij haar letterlijk om de nek
ze komt gemiddeld 2x per jaar en elke keer gaat het zo... even geen herkenning en dan opeens compleet uit zijn dak.
Als ze weg gaat is het goed geen enkel probleem, hij zwaait haar nog net niet na.

nee Nanni reageerde totaal niet op laatste eigenaar. Ook niet als ze geroepen werd.
Wel vorig jaar had Nanni opeens door van heee jou ken ik. Toen was ze dus 12 jaar en al 7 jaar bij mij

Geen herplaatser, maar een pup die haar fokker erg leuk vond (en vice versa). Eerste 2 jaar van haar leven erg vaak gezien, daarna minder. Maar ik kan haar loslaten, fokster kan haar van 200 meter afstand roepen en ze gaat in 1 rechte lijn daarna toe. Of wij stoppen even bij foksters huis die instapt om naar de da te gaan, en Saar is compleet door het dolle.
Pure herkenning. Ze kent ook de straat waar de fokster woont.

(Miep heeft dat overigens totaal niet, die komt van dezelfde fokster)

De vorige eigenaar van Anna had me gemaild of ze haar es konden terugzien. Anna is ondertussen ruim 2 jaar bij ons. Anna heeft meer dan een jaar problemen gehad om zich aan te passen hier bij ons, en ik sta er een beetje huiverig tegenover een hernieuwde ontmoeting met haar vorig baasje. Kheb maanden een gedragstherapeut laten komen en ze krijgt nog steeds bachbloesems. Kben gewoon ontzettend bang, dat wat we met haar bereikt hebben, dat het gewoon voor niks is..moest ze haar vorige eigenaar terugzien. De vorige eigenaar heb ik ondertussen gemaild, dat ik geen ontmoeting wil. Moesten wij haar indertijd niet hebben genomen, zou ze in 't asiel gebleven zijn. De vorige eigenaar had een advertentie geplaatst op internet maar de overdracht moest gebeuren in 't asiel, omdat ze vandaar ook al bij hun geplaatst was. Wij zijn haar 3de gezinnetje. Maar ik vroeg het mezelf af, of een hond zijn vorige eigenaar zou herkennen.

ik doe vrijwilligers werk op een asiel en heb daar veel stage gelopen. tijdens mijn stage was ik altijd anderhalf tot 2 uur alleen op het asiel als het middag pauze was. ik haalde dan altijd 1 of 2 asiel honden naar voren zodat ze bij mij waren in de pauze. daarna ging ik met ze lopen, spelen etc.

er was een border collie die heel goed luisterde en ik had wel wat met hem. ik nam dan Dusty mee en ging dan met Gio de border naar een weiland naast het asiel met ze ballen. dat vond die fantastisch. ik had best wel een band met hem. toen heb ik hem geplaatst. ongeveer een half jaar na zijn herplaatsing kwam ik hem tegen in een wandel gebied. hij keek vanaf een afstandje naar mij, begon te kwispelen, ik riep hem en toen kwam die heel erg knuffelen. Gio is helemaal geen hond die wat met andere mensen heeft. eigen gezin is zat.

vond het een erg mooi moment

Dusty schreef:ik doe vrijwilligers werk op een asiel en heb daar veel stage gelopen. tijdens mijn stage was ik altijd anderhalf tot 2 uur alleen op het asiel als het middag pauze was. ik haalde dan altijd 1 of 2 asiel honden naar voren zodat ze bij mij waren in de pauze. daarna ging ik met ze lopen, spelen etc.

er was een border collie die heel goed luisterde en ik had wel wat met hem. ik nam dan Dusty mee en ging dan met Gio de border naar een weiland naast het asiel met ze ballen. dat vond die fantastisch. ik had best wel een band met hem. toen heb ik hem geplaatst. ongeveer een half jaar na zijn herplaatsing kwam ik hem tegen in een wandel gebied. hij keek vanaf een afstandje naar mij, begon te kwispelen, ik riep hem en toen kwam die heel erg knuffelen. Gio is helemaal geen hond die wat met andere mensen heeft. eigen gezin is zat.

vond het een erg mooi moment

Ben er stil van..

Pups die hier vandaan komen herkennen mij eigenlijk altijd.

Ik heb ooit een hondje herplaatst, ze was toen acht. Na een jaar zag ik haar weer en ze herkende me pas na een minuut of twee, drie, maar toen ging ze helemaal uit haar dak!
Maar ze was helemaal gelukkig met haar nieuwe baas, al keek ze wel altijd om als ze wegging.

Ander teefje dat ik heb herplaatst toen ze twee was, zag ik een paar keer per jaar terug.
Zij herkende me wel altijd meteen maar vond het ook prima als ik weer weg ging.

elly p schreef:

Dusty schreef:ik doe vrijwilligers werk op een asiel en heb daar veel stage gelopen. tijdens mijn stage was ik altijd anderhalf tot 2 uur alleen op het asiel als het middag pauze was. ik haalde dan altijd 1 of 2 asiel honden naar voren zodat ze bij mij waren in de pauze. daarna ging ik met ze lopen, spelen etc.

er was een border collie die heel goed luisterde en ik had wel wat met hem. ik nam dan Dusty mee en ging dan met Gio de border naar een weiland naast het asiel met ze ballen. dat vond die fantastisch. ik had best wel een band met hem. toen heb ik hem geplaatst. ongeveer een half jaar na zijn herplaatsing kwam ik hem tegen in een wandel gebied. hij keek vanaf een afstandje naar mij, begon te kwispelen, ik riep hem en toen kwam die heel erg knuffelen. Gio is helemaal geen hond die wat met andere mensen heeft. eigen gezin is zat.

vond het een erg mooi moment

Ben er stil van..

ik heb toen ook wel weer even een traantje gelaten. een goude hond die nu een goude mandje heeft

onze honden gaan helemaal uit hun dak als ze hun oude baasjes zien....
ze springen al bijna door het glas van de auto heen als we het erf oprijden

na een langdurige en innige begroeting keert de rust wel terug, ze blijven nog wel opgewonden als ze daar op het erf los lopen, je ziet dat ze het echt leuk vinden om alles weer te zien en ruiken....
maar er is verder geen verwarring bij de honden, ze luisteren gewoon naar ons en gaan met veel plezier weer mee naar huis.

Ik denk wel dat ze inderdaad dingen herkennen & onthouden.
Met lune valt het me heel erg op dat ze de fokker bijv. echt nog herkent. Als ze die ziet, wordt ze echt leip... (in positieve zin haha). Heel hard schuddekonten en kwispelend er naar toe, en piepend in de armen vallen.. hahaha

De vorige baas van Shendor wil hem ook graag nog eens zien.
Shen heeft nogal wat aanpassingsproblemen gehad, en nog steeds een beetje. Hij is hier net 2 maanden (of alweer 3, het gaat zo snel).
Dus denk dat het slim is om daar nog even mee te wachten.

Ik heb de ervaring dat als je herplaatsers goede herinneringen hebben aan hun oude baasjes ze die wel willen herkennen.....maar dat is puur gebaseerd op mijn eigen herplaatsers.
Een daarvan was met 3 maanden teruggekomen bij de fokker en daar nog een dikke maand geweest voordat ik hem kreeg, toen die na een jaar of 3 die fokker weer zag ging hij helemaal uit zn dak, die had het daar dus fijn gehad.
Dezelfde hond zag ongeveer een jaar nadat ie bij mij was gekomen zn eerste baasje weer (waar de fokker hem dus had teruggehaald) Hij heeft haar met geen blik verwaardigd.

Een andere hond zag zn oude baas -waar hij 3,5 jaar gewoond had voordat hij bij mij kwam- na een maand of 3 weer. Totaal geen reactie.
Weer een andere hond zag vroeger baasje een maand of twee na de herplaatsing, ook totaal geen reactie.
Deze honden hadden het inderdaad niet zo fijn gehad bij die vorige bazen.

Het kan toeval zijn hoor, maar ik geloof daar toch niet zo in.

Zoals sommigen weten hebben wij onze Francien herplaatst , 4 of 5 maanden geleden, en we hebben regelmatig telefonisch contact over Cien. Het gaat supergoed met haar en de nieuwe baasjes zouden het heel leuk vinden als we eens op visite komen, ze zijn zo blij met haar en willen dat we zelf zien dat ze gelukkig is daar.
Maar ik ben er een beetje huiverig voor. Ze is nu lekker stabiel en happy, wat heeft zij eraan om mij weer te zien ? Niks toch. Ik zou haar dolgraag weer zien en haar een hele dikke knuffel geven maar wat schiet zij daar mee op. Ik ga toch weer weg. En ik weet eerlijk gezegd niet hoe ze daar op gaat reageren omdat we haar al twee keer herplaatst hadden, wat een mislukking was, en ze beide keren zó enorm blij was om me weer te zien en weer thuis te komen.
Ik wil niet dat ze denkt dat ik haar op kom halen en helemaal van slag raakt als ik weer weg ga.
Vermenselijken, ik weet het. Misschien over een half jaar ofzo, lijkt me beter.

Sinds anderhalf jaar ben ik verhuisd. Waar ik vroeger woonde was een uitlaatveldje waar ik geregeld kwam met Dante. Sindsdien nooit meer geweest. Een paar weken terug liep ik in het centrum (zonder Dante) en kwam een baasje tegen met collie die ik daar ook regelmatig zag. We begroetten elkaar (baasje en ik) en tot mijn verbazing ging de hond helemaal uit zijn dak (op het moment dat ik wilde zeggen dat ik benieuwd was of hij mij zou herkennen ). Sprong tegen me op en begon me af te lebberen . Ik was er gewoon een beetje van ontroerd

Vrienden van me zijn geëmigreerd naar ZuidAfrika toen Nawosh ong. 8 maanden was. Voor die tijd had ze ze redelijk vaak gezien.
Toen de man na 2,5 jaar op bezoek kwam, durfde ik Nawosh er eigenlijk niet bij te laten omdat ze best moeilijk is met vreemde mensen.
Hij wilde haar toch erg graag zien dus heb ik het erop gewaagd en zodra ze hem zag ging ze piepend en springend en likkend helemaal uit haar dak.
Zo mooi om te zien....

Mijn herplaatshondjes zijn/waren alletwee bij hun vorige bazen ernstig mishandeld, die zou ik niet meer blootstellen aan de veroorzakers van hun angsten.

Weet het wel zeker. Als ik na een jaar naar stage toe ga flipt Jelle (SB reu) nog helemaal.

heb geen herplaatsers, maar Elmo herkent zijn fokster nog steeds (die zien we dan ook regelmatig), en elke keer is ie helemaal verliefd. De hele tijd bij haar zitten en kussen. Hij herkent ook haar zusje en haar moeder (v/d fokster). De ene keer heeft ie geen probleem als ze weg gaan en de andere keer piept hij.

Een DH reu met een naar verleden in het asiel waar ik toen werkte en herkende zijn oude baas wel die ineens voor de ren stond.
Met een hele lage houding verdween de hond snel achter zijn schuilhuisje, triest he? Dan weet je ook genoeg!

Mijn eerste Corgi kreeg ik toen ze ruim vier was, na een half jaar zag ze de fokker en zn vrouw weer terug op een jonge honden dag.
De fokker begroette ze niet, zijn vrouw wel nadat ze eerst eens goed geroken had aan de boodschappentas die ze bij zich had. Echt blij was ze niet.

Luna herkent de fokster altijd wel en is blij.

Chelsea was op leeftijd van 9 maanden bij ons gekomen, de oude eigenaresse woonde in een drive-in woning, als we daar kwamen rende ze altijd als een gek de trappen op maar ook altijd weer snel mee met ons.......

Enkele jaren terug hebben we voor onze friese stabij een ander thuis gezocht. Hij was heel gefrustreerd omdat hij niet tegen onze Leonberger op kon. Dat uitte zich in extreem plas gedrag. Pieste overal tegen aan. Zelfs in m'n oven.
Daar was hij heer en meester en hij heeft nooit meer ergens tegen aan gepiest.
Die mensen waren er erg blij mee, hadden nooit eerder een hond gehad en kregen er nu 1 die heel goed luisterde.
Veel telefonisch contact gehad. En na 1,5 jaar zijn we daar gaan kijken. Ze kwamen net van een wandeling terug en hij blafte. Todat hij de stem van mijn man hoorde, hij jankte het uit. Was gek van blijdschap. Maar had helemaal geen behoefte om met ons weer mee te gaan. Hij had z'n stek gevonden, dat was duidelijk.
Het was goed. We krijgen nog jaarlijks een kerstkaartje van hem
Vergeten doen we hem nooit en we weten nu dat hij ons ook niet vergeet.

Het is nu praktisch 4 jaar geleden dat mevrouw hond hier naar binnen kwam gelopen .. En, ja! .. Ze kent haar vorige eigenaren nog als de dag van gisteren

Met beide honden is het contact met de eerste eigenaren ok, Bluf zit er nu zelfs weer ivm dekking en ze had niet echt een probleem dat ik haar daar achter had gelaten, maar ook toen de Thea na twee maanden dat ze bij mij verbleef langs kwam was het een feest van herkenning en blijdschap, maar ook geen reactie van he nu gaat ze weer weg of zo.. het was allemaal prima.
Finn zijn eerste baas zag ik na twee maanden bij hun thuis weer zijn we gaan zwemmen met de honden, in huis hield hij me erg in de gaten en op het moment dat ik zei we gaan naar huis stond hij bij de voordeur
Verder ziet hij hem geregeld op de trainingen maar dat echte he daar is mijn eerste baas is over.. ook het stoeien zoals hij kon doen toen hij van hem was is over.. dat liet Finn op een gegeven moment duidelijk merken...
Denk dat die duidelijk gekozen heeft voor mij als nieuwe baas en in zijn kop zo iets had van jij hebt niets meer over me te vertellen.. ook een simpele appeloefening voordoen ging niet meer.. Finn weigerde gewoon.. ergens moest ik er wel om lachen.. was alleen maar duidelijk dat Finn voor mij had gekozen