Ik probeerde heel rustig te blijven en zei: "hé hallo, je slaat je hond toch niet?" Natuurlijk kreeg ik het geijkte antwoord: "dat maak ik zelf wel uit". Mijn antwoord was "wat een onmacht".
Ik had ze nog nooit hier in het bos gezien. Het is hier bij gebleven maar ik heb de hele wandeling aan dit incident gedacht, Er liep een vrouw naast. Zij keek de andere kant op en deed of zij er niet bij hoorde. Nu weet ik niet of het een "setje" was, maar ik dacht zo'n eikel slaat haar natuurlijk ook. Nog een reden om niet bij zo'n zielig mannetje te blijven.
Nu kan ik me niet voorstellen om een relatie te hebben met iemand die een hond slaat. De liefde zou bij mij meteen over zijn.






