Het HondenForum

Hoi Allemaal,

Afgelopen zondagochtend heeft onze Joy (Golden, wordt 14 februari 13 jaar) een aanval Geriatrisch Vestibulair Ataxie gehad. We zijn bij de DA geweest welke dit heeft vastgesteld. Voor de zekerheid heeft ze wel een injectie Prednison gekregen en omdat het trommelvlies niet te beoordelen was (viezigheid in oren) ook voor 3 weken antibiotica om een eventuele middenoorontsteking te behandelen.

Afgelopen zondag ging het herstel redelijk vlug, na een uur kon ze weer lopen en 's avonds lukte het ook redelijk om haar uit te laten met een sjaal om haar buik. Wel moesten we haar alles brengen (water, eten) en stond ze alleen op als we dat dringend van haar vroegen. Ook weer gaan liggen deed ze alleen als we erop aandrongen.

Maandag stond ze weer zelf op en ging ze weer zelf liggen. Lopen nog steeds met een sjaal om haar buik.

Dinsdag kon ze redelijk lopen zonder de sjaal, maar nog erg wankel. Ook was de nystagmus bijna weg en als ze haar kop schudt blijft ze (met moeite) staan.

Voor zover ik vanmorgen kon beoordelen staan haar ogen nu weer stil. Wel loopt ze nog steeds erg wankel en houdt ze haar koppie erg scheef.

Zijn er meer mensen die dit hebben meegemaakt en zo ja, hoe was het verloop bij jullie hond? Ik zie nog wel dagelijks een klein beetje herstel, maar het gaat zoooo langzaam. Voor mijn gevoel veel te langzaam, maar wil ik misschien te snel?

Ondanks dat ze inmiddels weer kwispelt en enthousiast is (en vervolgens omvalt) vind ik dit geen leven voor haar.

Ik ben benieuwd naar jullie verhalen zodat ik een beetje weet wat ik kan verwachten.

Mijn vorige hondje had het toen ze 14 was. Na een week of twee ging het weer redelijk, en toen kreeg ze het helaas in nog heviger vorm weer terug en hebben we haar moeten laten inslapen.

Bedankt voor je reaktie.

Dat is geen fijn verhaal. Moet zeggen dat de moed me toch geregeld in de schoenen zakt en we zijn pas op de 4e dag. Vind het gewoon zoooo zielig voor haar.

http://www.hondenforum.nl/plaza/medisch ... ?hilit=Max" onclick="window.open(this.href);return false; hersenbloeding
Max loopt weer als een kievit en heeft geen enkel restverschijnsel.

Dankjewel voor de link!

Fijn dat Max er weer helemaal bovenop is gekomen en zo snel!

Denk dat het bij Joy toch iets anders zal zijn. We beginnen nu aan de 4e dag en ze is nog steeds flink wankel. Het allereerste herstel, weer kunnen lopen, ging erg snel, maar de rest laat toch lang op zich wachten.

Nu maar weer even naar huis, de deur open doen en hopen dat het weer wat beter gaat dan vanmorgen.

Femmel schreef:Dankjewel voor de link!

Fijn dat Max er weer helemaal bovenop is gekomen en zo snel!

Denk dat het bij Joy toch iets anders zal zijn. We beginnen nu aan de 4e dag en ze is nog steeds flink wankel. Het allereerste herstel, weer kunnen lopen, ging erg snel, maar de rest laat toch lang op zich wachten.

Nu maar weer even naar huis, de deur open doen en hopen dat het weer wat beter gaat dan vanmorgen.

Toevallig op een ander forum net ook weer over een dergelijk geval gelezen.
Vestabulair syndroom heet het.
Dat kan tot twee weken duren voor ze weer helemaal overeind is.
Ik zou niet te snel gaan wanhopen

Femmel schreef:Bedankt voor je reaktie.

Dat is geen fijn verhaal. Moet zeggen dat de moed me toch geregeld in de schoenen zakt en we zijn pas op de 4e dag. Vind het gewoon zoooo zielig voor haar.

Sorry voor het nare verhaal
Het is ook vreselijk zielig: de hond snapt er niets van. Mijn hondje liep steeds rondjes naar links, botste overal tegenaan, zag slecht (ze had al slechte ogen): zelfs als ze in haar mandje lag kon ik zien dat ze superduizelig was.
Maar zoals je ziet aan het verhaal van Max van Marian kan het ook goed aflopen, dus kijk het nog even aan

Dankjewel allemaal weer voor de reakties! "Fijn" om te horen dat ik gewoon te snel teveel wil en dat ik er echt langer voor uit moet trekken.

Ze begint wel weer haar eigen streken en fratsen te krijgen maar dan wordt ze weer enthousiast en, hup, ligt ze weer op de grond.

Inderdaad, ze snapt er niets van en dat is misschien nog het ergste. Je staat zo machteloos, ik kan echt helemaal niets doen om het herstel te versnellen of om haar tijdelijke handicaps wat te verminderen.

Vanmiddag toch weer een kleine verbetering. Als ze haar tuig om moet dan moet ik 1 pootje van de grond pakken en in het tuig steken. Eerder moest ik haar dan goed vastpakken omdat ze anders omviel, maar nu ging het weer probleemloos!

Heb gelukkig op i-net ook nog een aantal positieve verhalen gelezen. Oude honden met hetzelfde die na een week of 2-3 weer helemaal op de poot waren en daarna nooit meer een aanval hebben gehad. Hoop dat het voor onze Joy ook zo'n positief verhaal zal worden.

tekkel schreef: Sorry voor het nare verhaal

Daar hoef je geen sorry voor te zeggen hoor! Het is al erg genoeg dat het bij jullie zo'n slechte afloop had.

Ik vroeg zelf om ervaringen en dan krijg je ook de negatieve ervaringen te horen. En ook die wilde ik horen, ook om voor mezelf ergens een grens te gaan trekken.

Mijn Flipper heeft een week of 4 - 5 geleden een aanval van het vestibulair syndroom gehad. Hij is bijna 13 jaar en een jaar of 7 geleden heeft hij het ook gehad. Beide keren door een oorontsteking. In tegenstelling tot vorige keer heeft hij nu wel restverschijnselen. Zijn kop staat niet helemaal recht en het inschatten van de sprong op de bank/bed is moeilijk. Daarnaast is hij ook onzekerder in de groep geworden en moet ik hem wat meer 'beschermen' tegen zijn zoom van 4 jaar.

Trap af lopen moet in tuig en met ondersteuning want anders dondert hij naar beneden. Naar boven gaat wel goed.

Lopen en rennen gaat met een lichte richtingsafwijking

Ik heb niet de indruk dat zijn kwaliteit van leven dusdanig verminderd is dat we het moeten laten ophouden. Ik zit nog wel een beetje naar osteopathie te kijken en me af te vragen of hij daar niet beter van zou kunnen worden.

In de eerste week is veel herstel opgetreden maar nu zie ik nog wel dingetjes in het springen en stabiel zijn die verbeteren.

Nog ff niet opgeven dus!

Een pupje van mij heeft het gehad. Ze was toen twaalf jaar.
Ze heeft een week wankel gelopen, na twee weken ging het al veel beter.
Ze is nu veertien jaar en 9 maanden en still alive and kicking
Ze is wel wat wankel, maar dat is gewoon de leeftijd
Restverschijnselen heeft ze niet.
Ze was na in totaal een week of vijf weer helemaal de oude.

Dankjewel allemaal voor het delen van de verhalen!

Tot gisterenmiddag wist ik nog niet goed wat de toekomst voor onze Joy zou gaan brengen. Echter toen ik haar gisterenavond uit ging laten wilde ze weer niet naar huis. Nee, haar eigenwijsheid heeft er niets onder geleden. Tja, dan maar weer eens een wandelingetje maken? Saampjes hebben we dus 40 minuten door de sneeuw gebanjerd. Ze vond het heerlijk! Niet gek natuurlijk, ze heeft sinds zondag 2 dagen in een donkere ruimte gelegen (moesten haar zo prikkelarm wegleggen) en ook het uitlaten werd beperkt tot 4x daags naar de overkant.

Ze heeft de wandeling goed doorstaan en heeft er echt van genoten. Haar koppie staat nog steeds flink scheef en ze staat ook nog steeds wankel op haar pootjes, maar ze loopt en heeft er duidelijk weer zin in. We zijn er nog niet, maar dit is toch weer een hele sprong vooruit.

Vanmorgen hoorde ik haar naar binnen rennen toen Leon met haar terugkwam van het uitlaten. Een zucht van verlichting ging door het huis.

Ik merk dat ze nu erg stijf in haar rug en achterpoot is. De 1e passen loopt ze met een bolle rug en trekt met haar rechter achterpoot. Misschien door het weinige bewegen, misschien omdat ze nog niet zo kan liggen als ze het liefste ligt, misschien omdat ze zich toch heeft bezeerd bij een val? We wachten even tot ze zo goed als hersteld is van deze aanval. Is ze dan nog steeds zo stijf dan gaan we toch serieus denken aan fysiotherapie.

Ben erg blij dat het nu weer zo goed gaat, de knoop in mijn maag is weer verdwenen.

Fijn dat ze zo goed opknapt
Kijk je wel een beetje uit?
Wij kunnen na bedrust ook niet meteen een marathon lopen hoor

ranetje schreef:Fijn dat ze zo goed opknapt
Kijk je wel een beetje uit?
Wij kunnen na bedrust ook niet meteen een marathon lopen hoor

Ja we kijken absoluut uit! We hebben een rondje gelopen wat je met een oude hond normaal gesproken in zo'n 15-20minuten kunt lopen. We hebben dus echt op ons gemakje rondgebanjerd. Van snuffelen wordt ze ook moe gelukkig.

Femmel schreef:

ranetje schreef:Fijn dat ze zo goed opknapt
Kijk je wel een beetje uit?
Wij kunnen na bedrust ook niet meteen een marathon lopen hoor

Ja we kijken absoluut uit! We hebben een rondje gelopen wat je met een oude hond normaal gesproken in zo'n 15-20minuten kunt lopen. We hebben dus echt op ons gemakje rondgebanjerd. Van snuffelen wordt ze ook moe gelukkig.

Joy is goed hersteld van de vorige aanval. Na een week of 3 zijn we begonnen met fysiotherapie waar ze ook veel baat bij heeft en na een week of 4 stond haar koppie weer recht.

Helaas sloeg afgelopen vrijdagavond het noodlot nogmaals toe... Weer een aanval GVA. Ditmaal kreeg ze hem na wat kleine "waarschuwingssignalen" (dat zie je natuurlijk pas achteraf) zoals ineens omvallen 's middags, zomaar stil blijven staan en wat algehele achteruitgang sinds woensdag.

En ondanks dat je dan weet wat er aan de hand is, slaat de schrik je gewoon weer om het hart. Zaterdag kon ze zich niet eens zelfstandig voortbewegen door de woonkamer en keuken, ze had bij elke stap hulp nodig. Sinds zondag gaat dat weer wat beter, sinds gisteren staan haar ogen ook weer bijna stil. Maar toch... buiten merk ik nu dat de prikkels haar soms teveel zijn. Ze blijft plotseling heel stil staan en reageert niet op mijn roepen.

We duimen dat ze hier weer volledig van zal herstellen, maar hopen echt vanuit de grond van ons hart dat dit de laatste aanval is geweest.

Femmel schreef:
We duimen dat ze hier weer volledig van zal herstellen, maar hopen echt vanuit de grond van ons hart dat dit de laatste aanval is geweest.

Daar draaien mijn duimen ook voor ! Sterkte en hopelijk knapt Joy snel weer op !

ah gos, wat naar. Veel sterkte!

Wat een pech
Ik hoop dat ze er goed uit zal komen en dat het nu klaar is

Duim ook dat ze er net als de vorige keer weer helemaal bovenop komt en dat het zich niet meer herhaalt.

Duimen draaien mee in de hoop dat zij weer opkrabbelt net als de vorige keer

ik duim uiteraard mee

Dankjewel allemaal voor de reakties!

In eerste instantie hadden we het idee dat ze sneller herstelde dan de vorige keer, maar ze staat nu eigenlijk al sinds maandag stil wat betreft het herstellen. Binnen kan ze zich weer goed redden, ze loopt door de woonkamer en keuken, schooit, is blij als we thuiskomen, eet en drinkt goed en doet soms zelfs een halfslachtige poging om te spelen. Buiten gaat het echter nog steeds niet echt goed, ze blijft gelukkig wel redelijk op haar pootjes staan en we hoeven haar maar weinig op de pootjes te houden d.m.v. haar tuig. Ze is ook "bang" van andere honden wil er met een grote boog omheen. En waar ze normaal naar iemand toe spurt als ze haar naam roepen, blijft ze nu stokstijf staan en reageert gewoon niet.

Maar toch mogen we vooralsnog niet klagen, al vind ik wel dat deze aanval erg kort op de vorige zit.

Hè wat jammer
Ik duim dat ze weer net zo goed opknapt als na de vorige keer

Bij Odin is het nu a.s. zaterdag twee weken geleden. Je merkt helemaal niets meer aan hem. Gaat hartstikke goed. Hij was een keer nog een keer de weg wat kwijt, na een klein weekje. Hij loopt weer helemaal goed, is weer net zo brutaal als vroeger. Kan dus heel goed gaan. ODin wordt volgende maand 9.

Jacky schreef:Bij Odin is het nu a.s. zaterdag twee weken geleden. Je merkt helemaal niets meer aan hem. Gaat hartstikke goed. Hij was een keer nog een keer de weg wat kwijt, na een klein weekje. Hij loopt weer helemaal goed, is weer net zo brutaal als vroeger. Kan dus heel goed gaan. ODin wordt volgende maand 9.

Ze heeft op 03 januari 2010 ook al een aanval GVA gehad en is daar inderdaad binnen een week of 2 helemaal van hersteld. Maar nu na 6,5 week dus weer een aanval en ze is al 13. Ben dus een beetje bang dat het deze keer een zwaardere wissel op haar zal trekken. Of dat er toch iets anders aan de hand is, want 2x in 7 weken tijd, dat zou eigenlijk niet mogen.

Hoop heel hard dat wij weer eens die uitzondering zijn die de regel bevestigd.

Niet zo pessimistisch
Als ik me goed herinner heeft Max van marian* er ook twee vrij vlot na elkaar gekregen.
Hij loopt nu nog steeds vlot (voor zijn leeftijd dan) en hij is 15 jaar.

Dus wie weet hoe het zal gaan.

ranetje schreef:Niet zo pessimistisch
Als ik me goed herinner heeft Max van marian* er ook twee vrij vlot na elkaar gekregen.
Hij loopt nu nog steeds vlot (voor zijn leeftijd dan) en hij is 15 jaar.

Dus wie weet hoe het zal gaan.

Bij Max zaten er een paar maanden tussen en hij was 14 toen.Hij is er weer helemaal bovenop gekomen dus er is inderdaad hoop

ranetje schreef:Niet zo pessimistisch
Als ik me goed herinner heeft Max van marian* er ook twee vrij vlot na elkaar gekregen.
Hij loopt nu nog steeds vlot (voor zijn leeftijd dan) en hij is 15 jaar.

Dus wie weet hoe het zal gaan.

Ik weet het, maar ik ben gewoon bang. De DA vertelde me dat ze dit in principe niet 2x kort achter elkaar krijgen en als dat wel het geval is dat er dan meestal iets anders aan de hand is. Ze is de 1e keer ook behandeld voor een mogelijke middenoorontsteking en bij de controle van de oren 2 weken geleden zagen haar oren er prima uit.

Ik heb het verhaal van Max ook gelezen en dat klinkt toch een stuk anders, in ieder geval minder langdurig, dan wat Joy heeft. Wat Jacky beschrijft van Odin komt wel heel erg overeen en ik kan me voorstellen dat Joy gewoon een wat langere herstelperiode nodig heeft gezien haar leeftijd en mindere conditie.

Ik ben ook niet zo zeer bang dat ze hier niet van hersteld, maar ben eerder bang dat ze op korte termijn weer een aanval krijgt.

Femmel schreef:

ranetje schreef:Niet zo pessimistisch
Als ik me goed herinner heeft Max van marian* er ook twee vrij vlot na elkaar gekregen.
Hij loopt nu nog steeds vlot (voor zijn leeftijd dan) en hij is 15 jaar.

Dus wie weet hoe het zal gaan.

Ik weet het, maar ik ben gewoon bang. De DA vertelde me dat ze dit in principe niet 2x kort achter elkaar krijgen en als dat wel het geval is dat er dan meestal iets anders aan de hand is. Ze is de 1e keer ook behandeld voor een mogelijke middenoorontsteking en bij de controle van de oren 2 weken geleden zagen haar oren er prima uit.

Ik heb het verhaal van Max ook gelezen en dat klinkt toch een stuk anders, in ieder geval minder langdurig, dan wat Joy heeft. Wat Jacky beschrijft van Odin komt wel heel erg overeen en ik kan me voorstellen dat Joy gewoon een wat langere herstelperiode nodig heeft gezien haar leeftijd en mindere conditie.

Ik ben ook niet zo zeer bang dat ze hier niet van hersteld, maar ben eerder bang dat ze op korte termijn weer een aanval krijgt.

De hond van mijn vriendin heeft er 4 in betrekkelijk korte tijd gehad(en ook in 1 weekend 3 diagnoses).Ook die is er goed van hersteld maar heeft alleen wat restverschijnselen(scheve kop,een beetje de wereld kwijt) en ook deze hond was toen 13-14 jaar of zo.
Ze loopt nu tegen de 16 aan.....dus echt,ik zou het niet al te zwaar inzien.