Het HondenForum

Jessie is nu bijna 12. Ze heeft artritis, en een vergroot hart, ze loopt telkens slechter, zakt soms door de achterpoten. Allerlei kleine kwaaltjes zo her en der, niet te vergeten verschillende tumoren. Nu heeft ze een soort van kuch ontwikkeld, en moeten we zo langzaam aan toch een beslissing gaan nemen.
En daar zit hem net de kneep. Ik raak bijna in paniek omdat ik ineens overvallen word door de angst de verkeerde keuzes te maken.

Te vroeg,te laat, waar, hoe, wanneer....ik kan het ineens niet bedenken, ik zit alleen maar te huilen, en dat lost niets op natuurlijk.
Terwijl ik er zo zeker van was dat ik dit zou kunnen. Maar ze is zo bijzonder in ons leven dat ik nu aan alles twijfel.
Ze heeft harttabletten gekregen en plastabletten, en er veranderd niets aan haar gekuch. Ook de anti biotica leverde niets op. Het lijkt of ze zich meer terugtrekt van ons. Normaal ligt ze bij ons, maar nu gaat ze achter de bank liggen. En ik denk dat dat haar manier is om ons te vertellen dat het tijd is om afscheid te nemen?.
Ik weet dat niemand me kan vertellen wat ik zou moeten doen, maar ik vind dit zo moeilijk. Dat het thuis moet, dat weet ik nog net.
Ik heb al gezocht op het forum, maar kan niets vinden over het in laten slapen, en hoe en waar. Ik weet zeker dat ik het ergens gelezen heb, maar waar?
Kan iemand me tips geven, wat wel, wat niet?
Of, nog beter....kan iemand Jessie de eeuwige jeugd geven?

Wat moeilijk zeg.
Ik zou zeggen je kent je hond zelf het beste dus ga op je gevoel af.
Heel veel sterkte de komende tijd met welke beslissing je ook gaat nemen!

Ik begrijp je paniek hoor! Het is ook zo definitief als je afscheid moet nemen.
Dat ze achter de bank gaat liggen, kan wel wat betekenen.
Ik hoop dat je een goede DA hebt, vraag hem/haar wat de mogelijkheden zijn en wat hij precies gaat doen. Dat kan je ook wat rust geven.
Ik heb meerdere honden gehad die ik in moest laten slapen, bij de eerste heb ik 1 lange nacht te lang gewacht en dat deed me veel pijn achteraf. Bij de keren daarna "wist" ik eigenlijk wanneer het zover was.
Pas zag ik een foto die ik van mn Boxer had gemaakt nadat ik wist dat ik haar zou laten inslapen.Toen ik die foto terug zag, zag ik een hond op de bank liggen die sliep maar er toch op een bepaalde manier doodmoe uitzag. Dat gaf toch op een wel troost, zo van : het was wel op de juiste tijd......
Ik wil je heel veel sterkte wensen!!!

Ik hou me altijd een beetje vast aan: Als het echt tijd is, weet je dat als baasje wel!

Ik zit nu een beetje met hetzelfde (alleen betreft dat een (jong) paard)

Heel veel sterkte iig!

Jeetje.....wat moeilijk.......het valt inderdaad niet mee om je geliefde maatje zo steeds zieker te zien worden. Ik heb het zelf al een paar keer meegemaakt.

Het enige advies dat ik je kan geven is: kijk naar je hond. Jullie kennen haar door en door. Ze zal zelf aangeven wanneer ze niet meer kan. En dat ze weg gaat kruipen is voor mij wel een teken dat ze zich erg beroerd voelt......
Wil ze nog wel eten en drinken? En vind ze het nog wel leuk om uit te gaan?

Het blijft vreselijk om de beslissing te nemen,maar jullie willen haar natuurlijk niet onnodig laten lijden.Geniet nog van de tijd dat ze nog bij jullie is en verwen haar lekker. Probeer tegenover haar nog wat vrolijk te blijven, want ze voelt jullie stemming heel goed aan.

Over het hoe en waar van inslapen: dat is heel persoonlijk. Veel mensen laten hun dier thuis in de vertrouwde omgeving inslapen. En anderen gaan naar de dierenarts. Ik zelf tot het laatste moment bij hen gebleven. Twee van mijn honden thuis, en twee bij de dierenarts. Het is bij allemaal heel vredig gegaan. Het tijdstip bepalen vind ik ook altijd heel erg moeilijk. Je moet je eigen gevoel eigenlijk wat opzij zetten en alleen aan de hond denken: is hun leven zo nog waardig? Het mag geen lijden worden.

Heel veel sterkte de komende tijd. En wat ik al zei: geniet nog van alle momenten die je met haar hebt!

Bij mijn golden retriever ( toen 13 jaar) heb ik een lijst gemaakt met postieve/negatieve dingen. Mijn golden had ook allemaal ouderdomskwaaltjes en zware artrose. Bij mijn lijstje kwamen toen meer negatieve dingen uit dan positieve. Toen heb ik ook besloten om te stoppen en hij is netjes thuis ingeslapen.

Gr,Ingrid

Ik denk dat jij de enige bent die kunt zeggen of de tijd gekomen is, jij kent je hond immers het beste.
Ik heb het zelf altijd geweten als de tijd daar was, zag het als ik in de ogen van mijn hond of kat keek, maar ik kan je niet precies vertellen wat ik daar dan zag

hier vind je wat meningen en ervaringen over het thuis inslapen of bij de DA. Misschien dat je daar iets aan hebt.

Heel veel sterkte.
Het is een verschrikkelijk moeilijke beslissing, maar wel een waarmee je je hond een laatste grote dienst kunt bewijzen.
Liefde is ook loslaten

Mijn eerste stabijmeisje Akke trok zich ook opeens terug van de rest.
Ze was altijd nog de baas, oud en stram, maar toch de baas.
Ze lag op de bank (al moest ze daar op geholpen worden) en iedereen respecteerde haar.
Ze was bij ons, altijd.
En toen opeens niet meer, ze ging apart liggen en de andere honden negeerden haar, zomaar opeens.
Dat soort dingen kan echt iets zeggen.
Voor Akke zei het dat ze er klaar mee was.

Jij kent je hond, jij weet dus wat het zegt als ze niet meer bij je ligt.
Sterkte.
Het went nooit.

We hebben ons portie dieren laten inslapen hier ook wel gehad. En hoe je het ook wend of keert, met de katten was het "makkelijker" als met mijn hond. Mijn vorige hond was een geweldige lieverd, en ik ben meer als een half jaar erg van slag geweest. Meze hond is speciaal, ze koos ons. En we hebben genoten van haar liefde en aandacht en alles wat ze ons heeft gegeven.
En ik wil haar niet tekort doen nu.
Wandelen wil ze sinds een paar dagen niet meer, ze ligt het liefste te slapen. Ze komt nog wel haar knuffels halen, maar staat ook niet meer op als er visite binnenkomt.Eten wil ze nog steeds erg graag. Eeerlijk gezegd maken we er nu best een potje van, ze heeft haar hele leven verantwoord gegeten, en nu krijgt ze van dat smerige zachtvoer over haar brokken.Die verheerlijkte blik als ze de bak leegschraapt maken de stinkende winden die ze daardoor laat wat dragelijker.
Ik denk dat haar tijd gekomen is, en moet dat nu nog naar mijn man overbrengen. Hij ontwijkt een rechtstreeks gesprek erover en ik snap dat wel. Maar dat maakt het ook meteen een stuk moeilijker.
Ik denk dat ik een telefoontje naar de da waag om te overleggen.
Liefde is loslaten.....mooie zin, maar wat doet dat pijn......

Het is het mooiste voor je hond maar tegelijkertijd het moeilijkste wat er is: loslaten en rust geven. Want je wilt er niet aan, je wilt haar voor altijd bij je houden.... iedereen hier begrijpt wat je doormaakt en ik hoop dat je, zodra je de keuze hebt gemaakt, er vrede mee hebt.
Heel, heel veel sterkte Knuffel haar nog maar stevig zolang het nog kan.

dank jullie wel voor alle begrip, en de moeite....

alleen jij kan dat beslissen wanneer het haar tijd is. Vreselijk moeilijk. Leven moet geen lijden zijn, zo denk ik altijd. Als het dier echt gaat lijden, dan is het tijd. Dat moet je een dier niet gunnen.
Ik heb ooit een hond laten inslapen een herder van 2 jaar, het was de moeilijkste beslissing ooit. Maar hij was doodziek en werd niet meer beter. Ik was stapelgek op dat beest en we konden lezen en schrijven met elkaar. En toch heb ik de knoop doorgehakt, hoe moeilijk het ook was. Hij had pijn en dat zou niet beter worden. Ik wilde dat niet voor hem.
Sterkte met je beslissing.

zoals het nu is kun je niet meer zeggen zullen we wel of zullen we niet, het is meer wanneer gaan we
op het moment dat je voor het eerst zegt van de koek is nu echt op, dan is het moment om de afspraak te maken daar.
sterkte, met alles

Konni schreef:Jessie is nu bijna 12. Ze heeft artritis, en een vergroot hart, ze loopt telkens slechter, zakt soms door de achterpoten. Allerlei kleine kwaaltjes zo her en der, niet te vergeten verschillende tumoren. Nu heeft ze een soort van kuch ontwikkeld, en moeten we zo langzaam aan toch een beslissing gaan nemen.
En daar zit hem net de kneep. Ik raak bijna in paniek omdat ik ineens overvallen word door de angst de verkeerde keuzes te maken.

Te vroeg,te laat, waar, hoe, wanneer....ik kan het ineens niet bedenken, ik zit alleen maar te huilen, en dat lost niets op natuurlijk.
Terwijl ik er zo zeker van was dat ik dit zou kunnen. Maar ze is zo bijzonder in ons leven dat ik nu aan alles twijfel.
Ze heeft harttabletten gekregen en plastabletten, en er veranderd niets aan haar gekuch. Ook de anti biotica leverde niets op. Het lijkt of ze zich meer terugtrekt van ons. Normaal ligt ze bij ons, maar nu gaat ze achter de bank liggen. En ik denk dat dat haar manier is om ons te vertellen dat het tijd is om afscheid te nemen?.
Ik weet dat niemand me kan vertellen wat ik zou moeten doen, maar ik vind dit zo moeilijk. Dat het thuis moet, dat weet ik nog net.
Ik heb al gezocht op het forum, maar kan niets vinden over het in laten slapen, en hoe en waar. Ik weet zeker dat ik het ergens gelezen heb, maar waar?
Kan iemand me tips geven, wat wel, wat niet?
Of, nog beter....kan iemand Jessie de eeuwige jeugd geven?

Wat een rot periode moet dit voor jouw hond en natuurlijk ook voor jou zijn ...

Maar wees sterk, ook al is dit een moeilijke periode voor jou, je hond verdient het om een sterke baas te hebben!

En het hoe of wat .. Daar heb ik geen antwoord op, ook al zou ik je hond bij deze gelijk de eeuwige jeugd willen geven, echter. Mocht de tijd daar zijn, de tijd die wij allen als hondenbezitters vrezen, dan zou ik er zelf ervoor kiezen om het inslapen thuis te laten gebeuren. Een beetje goede dierenarts komt dan gewoon bij je thuis. En naar mijn idee verdienen ze het gewoon allemaal om thuis, in hun eigen vertrouwde omgeving waardig heen te gaan (heb het nooit wat gevonden om een hond, in een kil en koud achteraf kamertje in te laten slapen bij de DA) ..

Dus, het enigste wat me nog rest, is je sterkte toe te wensen in deze toch al hond moeilijke tijd (oud en nieuw) ..

Als je moet huilen, lekker doen en niet tegenhouden.
Het lucht op om je tranen even te laten komen als ze toch al zo hoog zitten.

Afscheid nemen doet pijn. Ik weet van mezelf dat ik altijd dat stapje extra zet, altijd mijn grens verleg, als dat zou betekenen dat mijn dier nog prettig verder zou kunnen leven.
Maar wanneer het leven (uitzichtloos) lijden wordt en de balans uit evenwicht raakt, dan is voor mij het moment aangebroken. Het is dan niet zielig voor het dier, dan is het alleen nog zielig voor ons.
Niemand kan voor jou/jullie bepalen wanneer dat moment aangebroken is... maar ik wens je veel sterkte!

Ik kies ervoor om mijn dieren thuis in te laten slapen en om erbij te zijn.

Ik kan je helaas niet helpen maar voel wel met je mee. wat een ellende, je weet dat het een keer moet maar ja...

Heel veel sterkte!

Wat een hoop lieve berichten, dank jullie wel allemaal. Vandaag goed overleg met onze dierenarts, en natuurlijk was Jessie vandaag een stuk beter. Glimmende oogjes, met de bal naar buiten (niet dat ze die nog kan ophalen, maar ermee rondlopen is ook leuk) en ook in huis rondlopen, knuffels halen, dus eigenlijk gaat het erg goed, naar omstandigheden.De dierenarts vind dat we nog een keertje de antibiotica een kans moeten geven. Hij is niet van mening dat ze zo vreselijk op is. Oud, krakkemikkig, ja maar niet op.
Dus dat gaan we doen. Ik zou mezelf niet kinnen vergeven als ik het niet goed zou hebben ingeschat.
In ieder geval gaan we nog 1 keer de jaarwisseling doen, en dan weer verder kijken.
Het voelt wel als een achtbaan, net bezig met accepteren dat de koek op is, mag je toch nog even verder. Het ene moment kijk je bij de crematoriums en het andere sta je haar rundvleessticks te voeren.

Fijn dat het toch nog iets beter gaat! Geniet nog maar volop van haar! Wat heeft ze een enorm lieve kop........

Ik wens jullie in elk geval een fijne jaarwisseling en geniet maar fijn van elkaar.
Afscheid nemen doe je ook niet van de een op de andere dag. Soms komt het heel dichtbij, maar mag je het gelukkig nog eventjes voor je uit schuiven.
Verdrietig dat je er nu al mee bezig bent, maar wel heel goed. Als de tijd komt, dan kun je ook beslissen.

Geef Jessie maar een dikke kus!